Հայրենիքին պարտք եք: Այդ թվում՝ 2000 դոլար… Լիլիթ Ավագյանի հոդվածը

23/11/2017 schedule14:45

ՀՀ ոստիկանության կրթահամալիրի ճակատին (Ծովակալ Իսակովի պողոտա) մեծ պաստառ կա՝ «Կյանքս՝ հայրենիքիս, հոգիս՝ Աստծուն, պատիվս՝ ինձ»: Կեղծ ու պաթետիկ այս կարգախոսը գրեթե համարժեք է «Բոլորն իրենց հայրենիքի հանդեպ պարտքը պետք է կատարեն» կարգախոսին: Պարտք հայրենիքի հանդեպ ունենք բոլորս, ընդ որում՝ չափազանց ուղղակի իմաստով. այս տարվա փետրվարի տվյալներով՝ յուրաքանչյուր քաղաքացու «բաժին» պետական պարտքը մոտ 2000 դոլար է: Սա դեռ ամենը չէ:

Հայրենիքի հանդեպ պարտքի մասին հատկապես հիշեցնում են զորակոչային տարիքի հասած երիտասարդներին:  Այդ մասին մի քանի անգամ խոսվեց «Հանուն գիտության զարգացման» նախաձեռնության խմբի եւ վարչապետի, ԿԳ եւ Պաշտպանության նախարարների հետ հանդիպման ընթացքում:

Պաշտպանության նախարարը եւս շեշտում էր, որ հայրենիքի հանդեպ պարտքը պետք է վճարվի պարտաճանաչորեն:

Նախաձեռնության անդամները համաձայն էին:

Բայց կան հարցեր, որոնք երկու կողմն էլ անհարմար էին զգում բարձրաձայնել: Նախ՝ որ բանակը ծառայության այնպիսի պայմաններ է առաջարկում, որ չափազանց քչերը կգնային զինվորական ծառայության, եթե ընտրության հնարավորություն ունենային: Նախարար Վիգեն Սարգսյանն, օրինակ, ժամանակին նախընտրել է կաբինետային ծառայությունը: Եվ շատ ազնիվ կլիներ, եթե նախարարն ասեր՝ այո, ես անիմաստ եմ գտել 2 տարի կորցնել բանակում: Վարչապետն էլ չասաց, որ ինքն էլ այդ կարծիքին է, որ իր որդին եւս նախընտրել է չծառայել, քանի որ բանակում անցկացրած 2 տարին էֆեկտիվ չէ:

Ծառայության չորս տարբերակ առաջարկելու փոխարեն ՊՆ-ն, ցանկալի է, հիմնավորեր՝ ինչու զինվորը հենց երկու տարի պետք է անցկացնի բանակում եւ ոչ թե, դիցուք, 3 կամ 1: 2 տարին լուրջ ժամանակ է. այդ ընթացքում բանակից զինվորները կարող էին վերադառնալ կրթված՝ տիրապետելով գոնե մեկ օտար լեզվի, ռազմական գործին, գուցե եւ ինչ-որ արհեստ սովորած, մարզված… Բայց լավագույն ձեռքբերումը, որն առաջարկում է բանակը, էքստրեմալ, գրեթե գաղութային միջավայրում ինքնապաշտպանվելն է, գոյատեւելու հմտություններ ձեռք բերելը:

Տեխնիկայի զարգացման այս դարում երիտասարդներին տանել կանգնեցնել առաջնագծում, երբ ողջ մնալը երջանիկ պատահականության հարց է, պետության կողմից ամենախելամիտ լուծումը չէ: Երբ տնտեսությունը հազիվ է շնչում, աշխատանք գտնելը երիտասարդների համար գերխնդիր է, շատերը բանակում պայմանագրային հիմունքներով ծառայելը եկամտի կանոնավոր աղբյուր են ընկալում: Որովհետեւ այլընտրանք չկա:

 Պետությանը 18-ամյա երիտասարդը հետաքրքիր է 2 տարի ժամկետով՝ 18-20 տարեկանում, երբ ծառայում է: Հետո արդեն, հայրենիքի ու զորացրված զինվորի հետաքրքրությունները միմյանց հանդեպ մարում են: Եթե երիտասարդը ծառայում է, իսկ վերադառնալուց հետո գնում արտագնա աշխատանքի կամ հեռանում երկրից, նրա ծառայության իմաստն այլ է. նա իր կյանքից 2 տարի է «վճարում»՝ այսպիսով գնելով զինկոմիսարիատի հետ առնչություն չունենալու ազատություն:

Բանակի ներքին միջավայրը, ծառայության արդյունավետությունն ու զինվորների արժանապատվությունը բարձր պահելու ճանապարհներ մշակելու փոխարեն շարունակում է գործել մարդաքանակի սկզբունքը:

Որ պատերազմն անխուսափելի է, գրեթե բոլոր քաղաքագետներն են պնդում: Այդ դեպքում կարո՞ղ է Պն-ն ասել՝ ի՞նչ պետք է անի մեզնից յուրաքանչյուրը, եթե ռազմական գործողությունները սկսվեն: Որտե՞ղ պետք է լինեն 2 տարի իրենց «պարտքը» կատարած զինվորները՝ Կրասնադարու՞մ, թե՞ սահմանին:  Նյարդայնացնող են զրույցները ապրիլյան պատերազմից հետո իրավիճակի փոփոխության, դասեր քաղելու մասին:

Ինչպե՞ս են հնարավոր պատերազմի ժամանակ իրենց դրսեւորելու իշխանությունները, ԶՈՒ գլխավոր հրամանատարը: Ամեն դեպքում, քառօրյա պատերազմի օրերին իշխանությունները կիսաուշաթափ էին. ԶՈՒ գլխավոր հրամանատար Սերժ Սարգսյանի ձայնը չէր լսվում: Հասարակությանը առաջնագծի հետ կապող բարակ թելը ՊՆ խոսնակի ֆեյսբուքյան էջն էր:

Այդ շրջանում ոչ մի պաշտոնյա չխոսեց հայրենիքի հանդեպ մարդկանց պարտքի մասին: Բայց յուրաքանչյուրը իր սերը, պատասխանատվությունը (եւ ոչ թե պարտքը) հայրենիքի հանդեպ փորձեց կատարել՝ ինչպես կարող էր: Պարզ դարձավ, որ առաջնագիծ ուղարկելու համար Առողջապահության նախարարությունն անգամ ամենատարրական պարագաները չունի: Գործարարները, քաղաքացիները, Սփյուռքը՝ ով ինչով կարող էր, մասնակցեց դրամահավաքին:

 ՊՆ-ն անպատրաստ էր համակարգելու իրավիճակը: Տարերայնորեն ձեւավորվեցին առաջնագիծ մեկնող կամավորականների ջոկատներ, որոնցից մեկն էլ՝ Սիսիանի խումբը, ռմբակոծվեց անօդաչու սարքից, 8 զոհ ունեցանք:

Բանակին հատկացված ծախսերը մութ են:

 Այն դեպքում, երբ անձնական զրույցներում բարձրաստիճան պաշտոնյաներն անգամ տնտեսության մենաշնորհների, կոռուպցիայի մասին հիշեցումներին բազմանշանակ ժպտում են: Իբրեւ թե՝ մենք գիտենք, դուք էլ իմացեք, որ այդ գումարները՝ չվճարված հարկեր, պաշտոնների համար վճարվող կաշառք, ուղղվում են բանակի կարիքներին, զենք ձեռք բերելուն:

Քառօրյա պատերազմը բացահայտեց իրականությունը՝ մեր հիմնական զենքը առաջնագծում կանգնած 18-20 տարեկան տղաների, պայմանագրային զինծառայողների պարկեշտությունն ու քաջությունն են, նրանց կյանքը:

Քառօրյայի ընթացքում մի այլ իրականություն էլ բացահայտվեց. բոլորը՝ գործարարները, պետական հիմնարկները, անհատները սիրով իրենց օգնությունն էին ուղարկում Արցախ: Անգամ դպրոցների ու մանկապարտեզների տնօրենները, որոնք այնքան ջանասիրաբար ընտրությունները կեղծում էին, լցվել էին հայրենասիրական պաթոսով ու երեխաներից յուրաքանչյուրին առաջարկում են իրենց տնից բերել՝ ով ինչ կարող է՝ զինվորներին ուղարկելու համար: Խնդիրն այն չէ, որ բոլորը սիրով պատրաստ էին իրենց վերջին շապիկն էլ ուղարկել առաջնագիծ: Ամեն դեպքում, որեւէ բարձրաստիճան պաշտոնյա, բանակի պատասխանատուներից որեւէ մեկը երբեք չէր էլ ակնարկել, որ զինվորներն այսօր էլ ունեն հիգիենայի պարագաների, քաղցրեղենի, տաք հագուստի, հեռադիտակների անհրաժեշտություն: Քառօրյա պատերազմի ընթացքում Պնախարար Սեյրան Օհանյանն այսօր քննադատում է իշխանություններին՝ Վահագնի թաղամասում շքեղ առանձնատուն կառուցելուն զուգահեռ: Պնախարար Վիգեն Սարգսյանը իրեն երեւակայում է հզոր ստրատեգ, քաղաքական աննկուն գործիչ:

Գուցե նախարարները փոխվում են: բայց՝ ոչ իրականությունը. Հայաստանի միակ վստահելի ու արժեքավոր զենքը շարունակում են մնալ 18-20 տարեկան, որպես կանոն, անապահով ընտանիքների երիտասարդները…

Տպել
10132 դիտում

Ծեծկռտուք Արտաշատի զինկոմիսարիատում. ըստ քաղաքացու ահազանգի՝ կապիտանը կոտրել է իր քիթը

Պարզաբանումներ եմ պահանջելու Բելառուսի ու Ղազախստանի նախագահներից. Փաշինյանը՝ ՀԱՊԿ նիստի զարգացումների մասին

Ոստիկանությունը օպերատիվ տվյալներ է ստացել, որ Երեւանում հիպնոսի միջոցով փող են կորզում

Ջիբրալթար-Հայաստան ֆուտբոլային հանդիպման մեկնարկային կազմերը

Երկու օր առաջ Հայաստանում էր, հիմա՝ չգիտեմ. Շարմազանովը՝ Տարոն Մարգարյանի գտնվելու վայրի մասին

Աշխարհը չէի փոխի քո հետ. Սիրուշոն շնորհավորել է Լեւոն Քոչարյանի ծնունդը

Իրական ընդդիմություն կձեւավորվի ընտրություններից հետո

Արսեն Ջուլֆալակյանն ու լրագրողը պարզաբանել են թյուրիմացությունը

Նոր մանրամասներ հոկտեմբերի 27-ին նռնակով կառավարության շենք ներխուժման դեպքից. պարզվել է՝ ով է նա

Արցախի պետնախարար Մարտիրոսյանն ընդունել է Արցախի պետական համալսարանի ուսանողների

Այդ տարածքը իմն է, իմ սեփականությունն է. Լոռու մարզպետը՝ սեփական ատամնաբուժարան կառուցելու մասին

Մարկոս Պիզելին՝ Ղազախստանի առաջնության լավագույն ֆուտնոլիստ

Քաղաքապետն ընդունել է ՀՀ-ում ԵՄ դեսպան Պյոտր Սվիտալսկիին

Վաչագան Ղազարյանը ցուցմունք է տվել. քննարկվում է կրկին գրավի միջնորդությամբ հանդես գալու տարբերակը

Ավան վարչական շրջանի ղեկավարը հրաժարական է տվել

23-ամյա Վահագնի շնորհիվ մարդկանց կյանքեր կփրկվեն. արյան տարբեր խումբ ունեցողներ շարունակում են արյուն հանձնել

Վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի միջնորդությամբ Սիմոն Մարտիրոսյանն ու Գոռ Մինասյանը կպարգեւատրվեն

Հույս ունեմ կկարողանանք Աբաջյանի հերոսությանն արժանի ապրել՝ անկախ նրանից` ինչով ենք զբաղվում. Փաշինյան

Հայ մարզիչը ղազախական ակումբի մանկապատանեկան ֆուտբոլը ղեկավարելու ու Հենոյի գեղեցիկ քայլի մասին

Վեց տարեկան Իրինան շարունակում է պայքարել քաղցկեղի դեմ. հանգանակությունը շարունակվում է