«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժման առանձնահատկությունները. խմբագրական

Այս օրերին Երեւանում անցկացվող զանգվածային միջոցառումները առանց չափազանցության աննախադեպ են: Եվ առաջին հերթին՝ բովանդակային իմաստով: Իհարկե, զանգվածային բողոքի ակցիաները ամենեւին արտառոց չեն հայաստանցիների համար, սակայն դրանց բնույթը դիտարկելու դեպքում կհամոզվենք, որ «Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժումը յուրահատուկ է: Խնդիրն այն է, որ այս շարժումը չի նախորդում համապետական ընտրությունների: Առջեւում ընտրություններ չկան, եւ կոնկրետ որեւէ քաղաքական ուժ նպատակ չի դրել կոնսոլիդացնել իր էլեկտորատը: Սա նաեւ հետընտրական գործընթաց չէ, որպեսզի փողոց դուրս գա ավանդական դարձած ընտրակեղծիքների դեմ ընդվզող ժողովուրդը:

«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժումը նաեւ իր մեջ չունի կոնկրետ սոցիալական բաղադրիչ: Այս շարժման հիմքում չկա սոցիալական որեւէ պահանջ: Վերջին տարիներին Երեւանը ցնցած «Էլեկտրիկ Երեւան» եւ այսպես կոչված «100 դրամ» շարժումների համար առնվազն որպես առիթ սոցիալական խնդիրներն էին՝ մի դեպքում էլեկտրաէներգիայի թանկացումը, մյուս դեպքում՝ ներքաղաքային տրանսպորտի ուղեվարձի բարձրացումը:

«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժումը նաեւ ընդգծված երիտասարդական է: Այս իմաստով, իհարկե, վերը նշված «Էլեկտրիկ Երեւան» եւ «100 դրամ» շարժումները եւս հիմնականում «երիտասարդական էին», բայց դրանք չունեցան այն մասշտաբը, որը նկատվում է այս օրերին: Ուսանողների եւ երիտասարդության մասնակցության այսպիսի մասշտաբը «Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժման մեջ ուշագրավ է նաեւ նրանով, որ «Էլեկտրիկ Երեւանը» եւ «100 դրամը» ընդգծված չքաղաքականացված գործընթացներ էին եւ իրենց առաջ որեւէ քաղաքական նպատակ չէին դնում, եւ պատկերավոր ասած, գրավիչ էին երիտասարդների համար: Նաեւ չունեին ընդգծված հակաիշխանական բնույթ: Այս օրերին ընթացող գործընթացները զուտ քաղաքական են, ընդգծված հակաիշխանական, ու պարզվում է, որ երիտասարդության համար նման օրակարգը ամենեւին էլ վանող չէ:

«Քայլ արա՝ մերժիր Սերժին» շարժման մյուս առանձնահատկությունն այն է, որ դրա կազմակերպիչները քաղաքական լայն կոնսոլիդացիայի պայմաններում չէ, որ գործում են: Այսինքն, այս հզոր շարժումը չի սկսվել մի քանի քաղաքական ուժերի միավորման եւ համատեղ գործողության շնորհիվ: Նախկինում շատ թե քիչ հզոր գործընթացներին նախորդել է քաղաքական ուժերի կոնսոլիդացիա: Հակառակը: Շարժման մեկնարկի նախօրեին հիմնական կազմակերպիչ Քաղաքացիական պայմանագիր կուսակցությունը մենակ մնաց: ԵԼՔ դաշինքի մյուս երկու ուժերը՝ «Լուսավոր Հայաստան» եւ «Հանրապետություն» կուսակցությունները ոչ միայն չմիացան ՔՊ-ին, այլեւ նույնիսկ կամա, թե ակամա՝ բարդություններ ստեղծեցին պայքարի դուրս եկած իրենց գործընկեր կուսակցության համար:

Մյուս առանձնահատկությունը շարժման աշխարհագրությունն է: Դժվար է հիշել մի շարժում, որը իր՝ արդեն կայուն «մասնաճյուղերն» ունենա հանրապետության մյուս քաղաքներում, մասնավորապես Գյումրիում եւ Վանաձորում: Այս քաղաքներում արդեն երրորդ օրն է՝ տեղի են ունենում անհնազանդության տպավորիչ գործողություններ, որոնք զարմացնում են հատկապես տեղաբնակներին, որոնց համար քաղաքական օրակարգով փողոց դուրս գալը ֆանտաստիկայի ոլորտից էր:

Հենց շարժման սկզբից իշխանական եւ մերձիշխանական գործիչներն ու լրատվամիջոցները շեշտը դրել էին մասնակիցների թվի վրա: Նույնիսկ Սերժ Սարգսյանի համար դա լրջագույն փաստարկ էր եւ ԱԺ-ում ունեցած ելույթում նա քամահրանքով էր խոսում մասնակիցների փոքր թվի մասին: Թվեր էին հրապարակվում, թե մի քանի հարյուր մարդ, հետո արդեն խոսվեց մի քանի հազարի մասին, հետո 4 հազար 600 հոգու մասին, իսկ նախօրեին տեղի ունեցած հանրահավաքի՝ վերեւից արված լուսանկարների էլեկտրոնային վերլուծությունը արձանագրել էր 30-35 հազար մարդու մասնակցություն: Քի՞չ է դա, թե՞ շատ: 2008 թվականի փետրվարյան հանրահավաքների լուսանկարների էլեկտրոնային վերլուծություն չի արվել, եւ համեմատելի փաստեր այս պահին չկան: Բայց զուտ վիզուալ իմաստով անցած երկու օրերին Հանրապետության հրապարակում տեղի ունեցած հանրահավաքների մասնակցությունը լրիվ համադրելի է տասը տարի առաջ տեղի ունեցած համաժողովրդական հանրահավաքների մասնակիցների թվի հետ: Շա՞տ է, թե՞ քիչ 30-35 հազար մարդու մասնակցությունը: Դա Հայաստանի բնակչության պաշտոնական թվի 1 տոկոսն է: Համեմատության համար նշենք, որ ՀՀ մայրաքաղաքում 30-35 հազար մարդու մասնակցությամբ հանրահավաքը համազոր է, ասենք, Փարիզում 700 հազարանոց հանրահավաքի, Բեռլինում՝ 830 հազարանոց հանրահավաքի, Վաշինգտոնում 3.2 միլիոնանոց հանրահավաքի կամ Պեկինում 18 միլիոն մասնակից ունեցող հանրահավաքների հետ: Նման հանրահավաքներ նշված քաղաքներում երբեք չեն եղել ու դժվար թե լինեն: Իսկ Երեւանում լինում են:

Տպագրվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի ապրիլի 19-ի համարում:

Տպել
3560 դիտում

Քաղաքական իրավիճակն ազդում է քրեական գործի քննության վրա. Փաշինյանը՝ Ալեքսանդր Սարգսյանի 30 մլն-ի մասին

«Մարդ կա, մտել է Կառավարություն ու սկսել է իր ընկերների հարցերը լուծել, իմ հրահանգով ազատվել է աշխատանքից

Դեպք է եղել, որ պաշտոնյա են ձերբակալել, քաղաքական մեծ աղմուկ է առաջացրել եւ ես տեղյակ չեմ եղել. Փաշինյան

Կառավարությունում կայացել է մարդկային կապիտալի զարգացման վերաբերյալ քննարկում

Հասանովը կհանդիպի Թուրքիայի եւ Վրաստանի ԶՈՒ ԳՇ պետերի հետ

Շոկ էր, երբ ստացանք հեռախոսազանգ, որ ինձ համար էս ուղարկեք, էն ուղարկեք. վարչապետը՝ որդու բանակային ծառայության մասին

Ես ու Ադրբեջանի նախագահը չաթ չենք անում. Նիկոլ Փաշինյան

Կալանք դրված է Մայրապետյանի հաշիվների վրա, Հ2-ի հաշիվների վրա կալանք չկա. Փաշինյան

Եղանակը Հայաստանում. տեղումներ չեն սպասվում

Փաստատթուղթը եկել է. մանրամասներ՝ առաջիկայում կալանավորվելիք պատգամավորի գործով

Անհարմար եմ զգում. Նիկոլ Փաշինյանը՝ Գյումրի չգնալու, աղքատության եւ անօթեւանների մասին

15 անձ է մեղադրվում. Էրեբունիում զանգվածային անկարգությունների գործով մեղադրանք է առաջադրվել եւս մեկ անձի

Նիկոլ Փաշինյանը մամուլի ասուլիսի ընթացքում բարկացավ. պատճառը «խոպանչի» բառն էր

Գառնիկ Բադալյանը նշանակվել է Թուրքմենստանում ՀՀ դեսպան. նախագահի հրամանագրերը

Ստավկաները մեր ժողովրդի մի զգալի հատվածին տոկոսի տակ են դրել. Նիկոլ Փաշինյան

Արսեն Թորոսյանը ոտնձգություն է արել նախորդ կառավարության սրբության սրբոցին՝ Միքայել Մինասյանին. Փաշինյան

Թուրքիայում կա շուրջ 2 մլն իսլամացած հայ ազգաբնակչությո՞ւն. Ավետիս Հաջյանը վստահ չէ

Ինչպե՞ս են աշխատելու «Զվարթնոց» եւ «Շիրակ» օդանավակայանները. քննարկում նախարարությունում

Ներդրումները՝ ձեռքբերում, հանքարդյունաբերությունը՝ ձախողում. Փաշինյանը՝ իր կառավարության մասին

Իմ զրուցակիցն անձամբ Բելառուսի նախագահն է, որից այս պահի դրությամբ արձագանք չեմ ստացել. ՀՀ վարչապետ