Քաղաքական սպանությունների վտանգ Հայաստանում

ՌԴ ՆԳ «Ինտերպոլի» ազգային բյուրոյի ղեկավար Ալեքսանդր Պրոկոպչուկը «Ինտերպոլի» փոխնախագահի պաշտոնում ընտրվելու կապակցությամբ երեկ ծավալուն հարցազրույց է տվել «Իզվեստիա»-ին, եւ խոսել «Ինտերպոլ»-ի ռուսական բյուրոյի աշխատանքների եւ այլ երկրների հետ համագործակցության արդյունավետության մասին: Նա բերել է տարբեր օրինակներ, որոնցից մեկում հիշատակվում է նաեւ Հայաստանը:

Ըստ Պրոկոպչուկի, Կիպրոսի իրավապահների հետ ձեռնարկված համատեղ միջոցառումների արդյունքում հայտնաբերվել է ռուսաստանցին, ով ոչ մեկ անգամ կեղծ ահազանգ է տվել նախապատրաստվող ահաբեկչությունների մասին: «Մասնավորապես, նա սպառնում էր պայթեցնել Լառնակայի օդանավակայանը, Հայաստանի, Բելառուսի եւ Ղազախստանի պետական օբյեկտներ: Հարուցվել է քրեական գործ «Ահաբեկչական ակտի մասին ակնհայտ սուտ հայտարարություն» հոդվածով»,- ասում է Պրոկոպչուկը:

Տեղեկությունն իսկապես տարօրինակ է: Ո՞վ է այդ ռուսաստանցին, ի՞նչ ազգություն ունի, ինչո՞ւ է կեղծ ահազանգեր տվել հատկապես այս երկրների վերաբերյալ: Կամ ինչո՞ւ են նրա հետաքրքրությունների տիրույթում հայտնվել ԵԱՏՄ երկրների, հատկապես՝ պետական օբյեկտները եւ ոչ թե օրինակ մարդաշատ վայրերը`մետրո, թանգարան, առեւտրի կենտրոն եւ այլն: 

Պրոկոպչուկը նաեւ ասում է, որ ահաբեկչական ուղղվածության հանցագործություն կատարելու համար ներկայումս ռուսական կողմը «Ինտերպոլի» խողովակով հետախուզում է հայտարարել 1000 հոգու նկատմամբ: Հարց է առաջանում, իսկ արդյո՞ք այդ հազարի մեջ էլի կան Հայաստանի պետական կառույցների հետ կապված պլաններ ունեցող անձինք: Չէ՞ որ, եթե մի ռուսաստանցու մտքով նման բան է անցել, կարող է էլի մարդկանց մտքով անցած լինել: Եւ եթե այս մեկի ահազանգերը կեղծ են եղել, կարող է պարզվել, որ մյուսները անկեղծորեն են պլանավորում Հայաստանի պետական մարմիններում ահաբեկչություն իրականացնել: Պետական մարմին ասելով տվյալ դեպքում պետք է հասկանալ նաեւ պետական բարձրաստիճան պաշտոնյաներին` նախագահ, վարչապետ:

Հայկական լրատվամիջոցներն այս առիթով հիշեցնում են, որ հունվարի 17-ին «Ժողովուրդ» օրաթերթը լուր էր հրապարակել, թե ԱԱԾ-ն օպերատիվ տեղեկություն է ստացել, որ Սերժ Սարգսյանի դեմ մահափորձ է կազմակերպվում եւ այժմ վարձու մարդասպանին են փնտրում: 

Այս երկու իրար հետ առաջին հայացքից ոչ մի կապ չունեցող տեղեկությունները լուրջ մտահոգություն են առաջացրել Հայաստանում: Իշխանության դեմ պայքարի ելած որոշ քաղաքական ուժերի անհանգստացրել է հեռանկարը, որ այս կարգի տեղեկությունների տարածումը կարող է նախընտրական ինչ-որ փուլում իշխանությունների ձեռքին գործիք դառնալ: Սերժ Սարգսյանը կարող է իր քաղաքական հակառակորդներին «կապել» պետության դեմ հանցագործություններ նախապատրաստողների հետ, քրեական գործ հարուցել, կալանավորել: 

Սա, թերեւս իրադարձությունների զարգացման լավագույն տարբերակը կլինի, որքան էլ աբսուրդ է հնչում: Բանն այն է, որ առավել քան ռեալ է վտանգը, որ առաջիկա ընտրությունների համատեքստում Հայաստանում կարող է կրկին արյուն հոսել: Ընդ որում, տարբերակները մի քանիսն են. պետական որեւէ կառույցում ահաբեկչությունը, ինչպես 1999թ. հոկտեմբերի 27-ին, քաղաքական աղմկոտ սպանություն կամ առեղծվածային մահ, ինչպես վարչապետ Անդրանիկ Մարգարյանի հետ եղավ (2007 թվական, ապրիլին): 

Հունվարի 24-25-ին կայացավ վարչապետ Կարեն Կարապետյանի պաշտոնական այցը Ռուսաստանի Դաշնություն: ՀՀ վերջին վարչապետը, որ նման բարձր ընդունելության էր արժանացել Մոսկվայում՝ Սերժ Սարգսյանն էր, 2007 թվականի սեպտեմբերին: 

Վիճակագրության համաձայն, Հայաստանում իշխանությունը փոխանցվում է այն անձին, ով ընտրությունների շրջանում զբաղեցնում է վարչապետի պաշտոնը: Մեկ այլ վիճակագրություն էլ է ուրվագծվում. իշխանությունը փոխանցվում է միայն այն վարչապետին, ով ընտրությունից առաջ հատուկ վերաբերմունքի է արժանանում ՌԴ-ի կողմից: 

Փաստն այն է, որ հիմա այդ դերում Կարեն Կարապետյանն է: Ամբողջ խնդիրը, սակայն այն է, որ Սերժ Սարգսյանը չի պատրաստվում իշխանությունը զիջել Կարապետյանին եւ ամեն ինչ անելու է նրա դիրքերն այն աստիճան թուլացնելու համար, որ նման բան հնարավոր չլինի: 

Գործել ընդդեմ Կարապետյանի, նշանակում է գործել ընդդեմ նրա քաղաքական հովանավորի` Ռուսաստանի: Իսկ ՌԴ-ում փաստորեն կան քաղաքացիներ, ովքեր ՀՀ պետական համարվող օբյեկտների հետ կապված ահաբեկչական ծրագրեր ունեն: Եւ դեռ չգիտենք ԱԱԾ-ի կողմից փնտրվող վարձու մարդասպանը հայաստանցի է, թե՝ ռուսաստանցի: 

Այս իրավիճակում Սերժ Սարգսյանի անվտանգության բազմապատկումը, պետք է միանգամայն նորմալ համարվի: Մյուս կողմից, Կարեն Կարապետյանը նույնպես իր անվտանգության հարցերում պետք է, թերեւս, ծայրահեղ զգոն լինի: