Պիտի ապացուցեմ, որ այսպես էլ կարող եմ սովորել. Սարի թաղում աչքը կորցրած Սայաթի երազանքը

Երեւանի Սարի թաղում հուլիսի 29-ին ոստիկանների եւ ցուցարարների միջեւ տեղի ունեցած բախումների ընթացքում ձախ աչքը կորցրած Գեղարքունիքի մարզի Շատվան գյուղի բնակիչ Սայաթ Հարությունյանի ընտանիքը չի ուզում հիշել եւ վերապրել տեղի ունեցածը, հետեւաբար նաեւ չի ճշտել՝ արդյո՞ք որեւէ մեկը պատժվել է 17-ամյա տղային նման ծանր վնասվածք պատճառելու համար:  

Հատուկ քննչական ծառայությունն էլ, որտեղ հավանաբար գտնվում է այս դեպքով հարուցված քրգործի վարույթը, չի շտապում այդ մասին տեղեկություն հրապարակել: Մամուլում գրեթե տեղեկություն չկա այն մասին, թե ի՞նչ իրավական ընթացք է ստացել այս դեպքը: Տեղի ունեցածից 6 ամիս անց այսօր փորձեցինք ՀՔԾ-ից ստանալ գործի ընթացքի մասին տեղեկությունը, սակայն այս կառույցի նորանշանակ մամուլի խոսնակ Մարինա Օհանջանյանը աշխատանքային օրվա ավարտին պատասխանեց, որ չի կարողացել խոսել գործով քննիչի հետ եւ տեղեկությունը ճշտել: Նա խոստացավ այդ մասին մեզ տեղեկություն հաղորդել երկուշաբթի:

Մինչ այդ փորձեցինք զրուցել Սայաթի հետ, սակայն նա դպրոցում պատրաստվում էր Բանակի օրվա առիթով կազմակերպված միջոցառմանը: Մեր հարցերին պատասխանեց Սայաթի հայրը՝ Ռոման Հարությունյանը: Նա տեղեկացրեց, որ որդու կյանքը դեպքից հետո չի փոխվել, ամեն ինչ ընթանում է այնպես, ինչպես մինչ այդ պլանավորվել էր՝ միայն մի բացառությամբ. զինվոր դառնալու երազանքը չի իրականանալու:

- Պարոն Հարությունյան, Սայաթն իրեն ինչպե՞ս է զգում: Սարի թաղում տեղի ունեցած դեպքը որեւէ կերպ փոխե՞ց նրա կյանքը:

- Իրեն լավ է զգում, գյուղի դպրոցի 12-րդ դասարանում է սովորում, դրա հետ մեկտեղ հաճախում է անգլերենի ու մաթեմատիկայի պարապմունքների, ուզում է Կիրառական մաթեմատիկայի ֆակուլտետ ընդունվել: Աչքի վիճակը նորմալ է, ժամանակ առ ժամանակ ստուգում ենք: Փառք Աստծո մյուս աչքը վնասված չի, այդ աչքով տեսնում է: Իր ծրագրերից հետ չի մնում: Կարող եմ ասել ավելին՝ կարճ ժամանակում շատ արագ հասունացել է, լրիվ հասուն տղամարդու նման է մտածում: Ասում է՝ ես պիտի սովորեմ, որ բոլորին ապացուցեմ՝ ես կարող եմ այսպես էլ սովորել:

- Դա՞ է նրա ամենամեծ երազանքը:

- Միասին երազում էինք նաեւ իր զինվոր դառնալու մասին: Ես միշտ նպատակ եմ ունեցել, որ զինվորի հայր դառնամ, այն էլ չստացվեց: Ես ու տղաս որոշել էինք բացառություն անել. գյուղում բոլորը զինվոր ճանապարհելիս քեֆ են անում, մենք պիտի հետ վերադառնալուց անեինք: Տղաս ասում էր՝ ես հետ կգամ, նոր քեֆ կանենք: Մի ցուլ է պահել այդ նպատակով: Դե որ այսպես ստացվեց՝ ասել եմ. երբ կուզենաս՝ մորթի:

- Եթե չեմ սխալվում քրեական գործ էր հարուցվել այդ դեպքի առթիվ: Որեւէ նորություն կա՞ գործից:

- Ես այդ գործից բացարձակ ոչ ուզում եմ իմանալ, ոչ էլ նույն բանի միջով անցնել: Մեկ-մեկ քննչականից տեղեկացնում են, որ գործը վարույթի մեջ է եւ այլն:

- Չե՞ք ուզում իմանալ՝ պատժվող լինելո՞ւ է:

- Որ պատժվող լինի՝ մեզ տեղյակ կպահեն, բայց առայժմ նման նամակ չի եկել. նման դեպքերում նամակ են գրում: Բայց ես իմաստ էլ չեմ գտնում սպասել, որ մեկը պատժվի: Մենք մեր պատիժը կրել ենք արդեն, էլ էական չի...Երեխաս դառավ հաշմանդամ, դրանից մեծ պատի՞ժ: Անմեղ երեխաս դառավ հաշմանդամ, հիմա ում ուզում են պատժեն, չպատժեն, իմ երեխայի աչքը հե՞տ է գալու: Որ իմանամ բողոքելով, ծեծելով, մեկին վնասելով իմ տղայի աչքը կվերականգնեմ՝ ես դա նույն վայրկյանին կանեմ, բայց դա իմաստ չունի: Ինչքան խորանում ենք՝ էնքան երեխան նույն բաների միջով անցնում է: Կտեղեկացնեն՝ կտեղեկացնեն, չէ՝ իրենք գիտեն: Մեր սխալն էր, որ մեր երեխային թողեցինք մենակ գյուղից հասնի Երեւան: Թեպետ առաջին անգամը չէր:

- Դեպքի օրերին պատմվում էր, որ Երեւան էր եկել ծննդյան օրվա համար իրեն հագուստ գնելու: Գնե՞ց:

- Այո, ինքը գյուղում աշխատել էր, բանվորություն էր արել մեզնից թաքուն, փող էր աշխատել, մի քիչ էլ մենք ավելացրինք, ասացինք գնա, քո ծնունդի համար առեւտուր արա, քույրերիդ էլ քո հաշվին մի սրճարան հրավիրի: Էն էլ այդպես ստացվեց: Առեւտուր չարեց: Ծնունդը նշեցինք, բայց արդեն հաշմանդամ երեխայի հետ:

Հիշեցնենք, որ Սայաթը Վարդենիսի Շատվան գյուղից է։ 2016-ի հուլիսի 29-ին նա Երեւան էր եկել՝ ծննդյան օրվա համար հագուստ գնելու նպատակով: Սարի թաղում բնակվող հորեղբոր տուն գնալու ճանապարհին հայտնվել էր ցուցարարների երթի մեջ: Ոստիկանների կողմից նետված լուսաձայնային պայթուցիկների պայթյունից Սայաթի աչքը վնասվել էր: Բժիշկներին չէր հաջողվել պահպանել այն. հեռացրել էին աչքը եւ պրոթեզավորել: