«Բամբիռ»-ն անում է` ինչ ուզում է

Խումբն այժմ Հայաստանում է, նոյեմբերի 10-ին նվագելու է «Ստոպ» ակումբում: Ավելի ուշ կրկին շրջագայություններ են նախատեսված նույն Իռլանդիայում, եվրոպական այլ երկրներում:

«Բամբիռ»-ի անդամներից մեկը` վոկալիստ, կիթառահար Նարեկ Բարսը (Բարսեղյան), երեկ մեր զրույցում վստահեցրեց, թե պետք չէ Հայաստանից այսքան երկար բացակայությունները նույնացնել արտագաղթի հետ: Բայց մինչ այդ պատմեց, թե որտեղից են սկսել համերգային շրջագայություններն ու մինչեւ ուր են հասել:

«Երեւան-Թբիլիսի, Թբիլիսի-Ստամբուլ: Ստամբուլում մի համերգ նվագելուց հետո հասանք Ֆրանսիա` Փարիզ: Ու գնացինք Նորմանդիա, մի փոքրիկ քաղաք, որտեղ մարդ չկար: Դատարկ, շատ հետաքրքիր քաղաք էր, որը, որքան ես հասկացա, լցվում է միայն տոն օրերին: Մեզ պետք էր մի այդպիսի դատարկ քաղաք, որ մեր փորձերն անեինք, տեխնիկապես պատրաստվեինք, որ մեր շուխուռը գցեինք, մարդկանց չանհանգստացնեինք: Որոշ ժամանակ այդտեղ մնալուց հետո հասանք թաց եւ խոնավ Իռլանդիա: Այնտեղ տարին 12 ամիս նույն եղանակն է, ամառ թե ձմեռ, գարուն թե աշուն «ոչ էն է աշուն է, ոչ էն է գարուն է» վիճակն է: Միշտ կանաչ: Էդպես սկսեցինք խմբակային հազալ ու համերգ նվագել: Ինն ամիսների ընթացքում ամեն օրը մի հատ համերգ էր»,- վերհիշեց երաժիշտը: 

- Նարեկ, կարո՞ղ ենք ասել, որ այդ շրջագայություններն արտագաղթի նախերգանքի նման մի բան են, որ ձեր խումբն էլ աստիճանաբար արտագաղթում է:
- Ես շատ ցավում եմ, որ բոլորը նման տեսակի մտքեր ունեն` արտագաղթ, գնալու եք, մնալու եք: Մենք երբեք էլ ոչ գնացել ենք, ոչ մնացել ենք: Մեզ համար մենք ճանապարհորդում ենք, մեր երաժշտությունն ենք նվագում, ուզում ենք` մի գիշեր էս կտուրի տակ ենք քնում, մի ուրիշ գիշեր` մյուս: Ու երբեք մեր առաջ այդպիսի նպատակներ չենք դնում, որովհետեւ էմիգրանտի այդ դառը, ողբերգական կյանքը չենք ընտրում: Երբեք: Բայց ճանապարհորդում ենք եւ վայելում ենք մեր ամեն օրն ու ժամը: Դա կարող է լինել մի օր Իռլանդիայում, մի օր Գյումրիում, մի օր Ջաջուռ սարի վրա:

- Դե, ինչպես ասում են, տառապանքը փորձ ունի: Արդեն տեսել ենք, թե ինչքան շատ են գնում արվեստագետները, եթե ունեն այդ հնարավորությունը:
- Ինչո՞ւ չէ. եթե ստեղծագործող մարդը գտնում է, որ ինքը պետք է գնա, ու իր ստեղծագործությանը ավելի օգուտ է դրսում, քան այն երկրում, որ իրեն ծնել է, ինքը երեւի ճիշտ կանի, որ հանուն դրա փորձի: Բայց եթե շատերը գնում են եւ այնտեղ սկսում են իրենց գործով չզբաղվել, դա էլ է ողբերգական: Ամեն դեպքում դաժան վիճակում են:

- Հիմա, փաստորեն, ձեր արվեստի համար դուք է՞լ ինչ-որ տեղ ասպարեզ չեք գտնում Հայաստանում:
- Ցավոք սրտի` այո, ինչ-որ տեղ այդպես է: Առհասարակ, անցած տարի երկու «Բամբիռներ»-ով` առաջին սերնդի «Բամբիռ» խմբի հետ թողարկեցինք «Armenian scotch» ձայնասկավառակը, որտեղ շատ  կարեւոր երգեր են, եւ շատ լավ ալբոմ է: Ես չգիտեմ որն է խնդիրը, բայց նույն Իռլանդիայում այն ավելի պոպուլյար է, թեկուզ նաեւ հայերեն է: Որ նայում ես CD-ների վաճառքին, զգում ես, որ իռլանդացին կամ այնտեղ ապրող հայը թե թուրքը ավելի շատ են առնում, քան Հայաստանի Հանրապետությունում է վաճառվում:

- Հնարավո՞ր է` այդ ամենը սոցիալական պայմանների հետ է կապված, դրան հերթ չի հասնում ուղղակի:
- Չեմ կարծում, որովհետեւ մարդիկ, միեւնույն է, CD-ներ ու ալբոմներ առնում են:

- Առաջիկայում նախագահական ընտրություններ են լինելու: Դուք ի՞նչ հույսեր եք կապում այդ ընտրությունների հետ, ինչ-որ փոփոխություններ սպասո՞ւմ եք:
- Ոչ: Ճահճի մեջ փոփոխություններ ես չեմ ակնկալում: Ամեն ինչ հավասարաչափ հետույքային է, կարելի է ասել, ու ամեն ինչ` բալանսի մեջ: Չկա ոչ մի բան, որից կարողանաս կառչել: Ես չեմ կարծում, որ մի մարդու փոփոխությամբ ամբողջ երկիրը` մուրացկանից մինչեւ օլիգարխ, կփոխվեն ու կդառնան լավը` էս ի՜նչ կայֆ երկիր դարձավ: Չէ՛, հաստատ:

- Իսկ ի՞նչ ճանապարհով պիտի փոխվի:
- Նախեւառաջ ճիշտ ճանաչել սեփական ես-ը թե՛ որպես ազգ, թե՛ որպես մարդ: Մի քիչ սեփական կուրությունից, ինքնավստահությունից հետ կանգնել ու տեսնել` իրականում իրենք ով են, ինչի ընդունակ են, ու այդ ժամանակ` դա հասկանալուց հետո կարելի է առաջ քայլել, եւ անպայման կքայլենք:

- Իսկ Իռլանդիայում նորմալ վաստակո՞ւմ էիք, Հայաստանի հետ համեմատած տարբերությունը մե՞ծ էր:
- «Բամբիռ»-ը միշտ էլ շատ աննորմալ է վաստակում: Կարող է երբեմն շատ լավ վաստակել, երբեմն` ոչ, որովհետեւ անում ենք այն, ինչ որ ուզում ենք, դրա համար երբեմն կրիզիսային վիճակներում ենք հայտնվում: Բայց, ընդհանուր առմամբ, ինն ամիսները մենք ապրեցինք նորմալ: Ռոք երաժշտությունը շատ ավելի թանկ է, պիտի մեքենա ունենաս, պիտի ամբողջ տեխնիկան հետդ ման տաս, քեզնից բացի` թիմ պահես… Ճանաչված ռոք խմբերի չափ «Բամբիռ»-ը չի վաստակում, բայց կարեւորը` անում է այն, ինչ որ ուզում է: