Սարգսյանը Ծառուկյանին խնդրել է վերադառնալ. «Ավել-պակաս կներես, բորբոքված էի»

Գագիկ Ծառուկյանը կրկին վերադարձավ քաղաքականություն: Այս մասին նա երեկ անձամբ հայտարարեց: Ճիշտ է, ամեն ինչ մի քիչ խուճուճ-մուճուճ ստացվեց, ինչպես նրա նոր սանրվածքը, բայց դրանից խնդրի էությունը չի փոխվում: Էությունն այն է, որ 2017 թվականի ընտրություններից առաջ Սերժ Սարգսյանը Ծառուկյանին խնդրել է կրկին ղեկավարել «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը, եւ Ծառուկյանը մեծահոգաբար ընդառաջել է Սարգսյանի խնդրանքին:

Այլ հարց է, իհարկե, որ Ծառուկյանը, մեծագույն ցանկության դեպքում անգամ, չէր կարող մերժել: Նա, բնականաբար, կատարվածից հետո կնախընտրեր հեռու մնալ քաղաքականությունից: Ծառուկյանի մտահորիզոնը թույլ է տալիս հասկանալ, որ այս անգամ էլ իրեն կօգտագործեն այնքան, որքան դրա անհրաժեշտությունը լինի, իսկ հետո ամենատգեղ ձեւով կրկին դուրս կշպրտեն: Սակայն, ինչպես ասում են, լինում են առաջարկություններ, որոնցից անհնար է հրաժարվել:

Բացի այդ, Սարգսյան-Ծառուկյան զրույցում անպայման անդրադարձ եղած կլինի մեկ-երկու կարկառուն քաղաքական գործիչների, ովքեր Ծառուկյանին մոլորեցնելով՝ ներքաշեցին այլ պրոցեսների մեջ. Լեւոն Տեր-Պետրոսյանը Գագիկ Ծառուկյանի միջոցով փորձեց բուրժուադեմոկրատական հեղափոխություն իրականացնել եւ տապալվեց: Սերժ Սարգսյանի զինակից, Ծառուկյանի խնամի Հովիկ Աբրահամյանն էլ փորձեց Գագիկ Ծառուկյանի միջոցով պալատական հեղաշրջում անել եւ կրկին տապալվեց: Եւ երեկ ԲՀԿ առաջնորդը գլուխը բարձր հայտարարում էր, որ եթե իր վերադարձի «անհրաժեշտություն լինի, եթե կարկառուն քաղաքական գործիչները չեն կարողանում առաջ տանել», ինքը կվերադառնա, թեկուզ դրա կարիքը անձամբ չունի:

Սա չի նշանակում, որ Գագիկ Ծառուկյանը գալիս է անելու այն, ինչ չստացվեց Լեւոն Տեր-Պետրոսյանի եւ Հովիկ Աբրահամյանի մոտ: Ուղիղ հակառակը: Սերժ Սարգսյանն ու Գագիկ Ծառուկյանը, բնականաբար, փոխըմբռնման հասած կլինեն այն հարցում, որ Տեր-Պետրոսյանն ու Աբրահամյանն ավելի հայրենասեր չեն եւ ավելի շատ չեն մտածում երկրի ու ժողովրդի մասին, քան Սարգսյանը: Նրանք ընդամենը Սարգսյանին գահընկեց անելու եւ նրա տեղն անձամբ զբաղեցնելու նպատակ ունեին: Ու, որ ամենավատն է, դա փորձում էին անել իր` Ծառուկյանի միջոցով: Ուստի, եթե Ծառուկյանն ուզում է օգտակար լինել պետությանն ու ժողովրդին, պետք է փորձի դա անել Սերժ Սարգսյանի հետ միասին եւ ոչ թե նրա դեմ դուրս գալով:

Ահա, մոտավորապես, այսպիսին պետք է լիներ Ծառուկյանի վերադարձի շուրջ Սերժ Սարգսյանի հետ զրույցը, որի ժամանակ, բնականաբար, կհնչեին նաեւ փոխադարձ ներողության գեղեցիկ խոսքեր: Սարգսյանը կզղջար անցյալ փետրվարի 12-ին բորբոքվելու եւ ավելորդ բաներ ասելու համար` «դոդի Գագո», «քաղաքական չարիք» եւ այլն: Ծառուկյանը կզղջար կարկառուն քաղաքական գործիչների` Սերժ Սարգսյանի դեմ լարած դավերին մասնակցելու համար:

Երեկ Ծառուկյանն ասում էր նաեւ, որ ինքը ուժեղ եւ բարի է, ուստի, բոլորին ներում է (նկատի ուներ թե՛ Սարգսյանին, թե՛ տարբեր ՀՀԿ-ականների, ովքեր, ոգեւորվելով իրենց առաջնորդի ելույթից, հարձակվել էին Ծառուկյանի վրա): Էդուարդ Շարմազանովն էլ ասում էր, որ գալիս են ներելու եւ սիրելու ժամանակները: Ահա այս բարձր քրիստոնեական նոտայով Ծառուկյանը վերադարձավ քաղաքականություն եւ իր կուսակցությանը կառաջնորդի դեպի 2017 թվականի խորհրդարանական ընտրություններ:

Անցած ՏԻՄ ընտրությունները ցույց տվեցին, որ լուրջ ցնցումների ենթարկվելուց հետո անգամ ԲՀԿ-ն պահպանել է ընտրողների վրա իր լծակները եւ կարող է որոշիչ տեղ զբաղեցնել հաջորդ խորհրդարանում, անհրաժեշտության դեպքում օգնելով Հանրապետականին մեծամասնություն ձեւավորել: Այս խնդիրը լուծելու համար Սերժ Սարգսյանի ձեռքի տակ, իհարկե, այլ պահուստային տարբերակներ էլ կան: Սակայն Ծառուկյանը այս իմաստով ամենաանշառ եւ ձեռնտու տարբերակն է, որովհետեւ, ինչպես ինքը երեկ ներկայացրեց, պաշտոնի կարիք չունի, Հարվարդը չի ավարտել, դրսում հարգանք-պատիվ է վայելում եւ ծանրաբեռնվածության տակ աշխատում է: Իսկ մեծ քաղաքական ամբիցիաները, որոնց հետ միասին դուրս եկավ քաղաքականությունից, վերադառնալիս հաստատ հետը չի վերցրել: 

Հայաստանի ներքաղաքական կյանքն առանց Գագիկ Ծառուկյանի եւ նրա հետ, բոլորովին տարբեր է: Գագիկ Ծառուկյանն ու քաղաքականությունը, մեղմ ասած, իրարից հեռու երեւույթներ են: Երեկ արդեն ֆեյսբուքյան հայությունը սգում էր նրա վերադարձը եւ արձանագրում, որ Սերժ Սարգսյանը փաստորեն որոշել է «հայրենիքը նորից կրկեսի վերածել»: Հիշեցնենք` Ծառուկյանին քաղաքականությունից դուրս մղող իր հայտնի ելույթում Սարգսյանը հայտարարել էր. «Մենք կրկեսի վերածելու հայրենիք չունենք»: Կրկեսը վատ բան չէ, եւ նույնիսկ կարելի էր ծիծաղել, եթե ամեն ինչ այսքան վատ չլիներ: