Ցնցե՞լ իշխանական էլիտան, թե՞ հանձնվել. որը կընտրի Կարեն Կարապետյանը

Երեկ Հայաստանը ունեցավ նոր կառավարություն: Նոր, բայց հին: Ավելի ճիշտ՝ ոչ այնքան հին:

Սրանք բառախաղեր չեն: Սա վարչապետ Կարեն Կարապետյանի կառավարության «խաչն է», որը այն պետք է կրի: Ընդամենը անցած տարի սեպտեմբեր-հոկտեմբերին կազմավորված կառավարությունը ցրվում ու նույն կազմով հավաքվում է ընդամենը 7-8 ամիս անց: Եթե արտառոց բաներ չլինեն, այս կառավարությունը ՀՀ Սահմանադրության համաձայն՝ ցրվելու է 1 տարի անց:  Կարապետյանի կառավարությունը 7-8 ամսվա ընթացքում երկու ծրագիր պետք է ներկայացնի...:

Չնայած սրանք «արարողակարգային», կամ այսպես ասենք՝ ձեւական բնույթ են կրում, այդուհանդերձ գործող կառավարության «ճակատից» մի տեսակ չի իջնում «ժամանակավորի» կարգավիճակը: Ու դա  պայմանավորված չէ նոր Սահմանադրությամբ նախատեսված զարգացումներով: Խնդիրը  Կարապետյանի եւ նրա կառավարության շուրջ ստեղծված իրավիճակի մեջ է:

Երեկ ՀՀԿ ԳՄ նիստից հետո պատասխանելով լրագրողների հարցերին, ՀՀԿ խոսնակ Էդուարդ Շարմազանովը բավական տարօրինակ էր խոսում կառավարության մասին: Նա հայտարարեց, թե իրենք «ընդհանուր առմամբ դրական են գնահատում» Կարեն Կարապետյանի կառավարության գործունեությունը:

Լրագրողի դիտարկմանը, թե կառավարության կազմը գնահատելիս  բավականին զուսպ է արտահայտվել, Շարմազանովը պատասխանել է. «Զուսպը չի  նշանակում վատ, ես ասեցի, որ, ընդհանուր առմամբ, դրական ենք համարում: Հնարավորություն ենք տալիս այս կառավարությանը, քանի որ դեռ երկար ժամանակ չեն աշխատել, սակայն ունեն լուրջ ծրագրեր»:

Իրոք որ չափազանց զուսպ գնահատական է: Տպավորությունն այնպիսին է, որ ՀՀԿ վերնախավի հնաբնակները սկսել են «դիստանցիա պահել» գործող կառավարությունից: ՀՀԿ վերնախավում առկա հակասությունները արդեն ակնհայտ են բոլորին: Չնայած դրան, այդ մասին լուրերը Շարմազանովը բնականաբար հերքում է, դրանք որակելով «թվացյալ եւ շինծու հակասություններին»:   «Մեր կուսակցությունում չի կարող լինել հակասություն, մեր կուսակցությունում մեկ քաղաքական թիմ է, մեր կուսակցության մեջ չկան թիմեր, այդ քաղաքական թիմի ղեկավարը Սերժ Սարգսյանն է»,-  նշել է  Շարմազանովը:

Իրավիճակը, սակայն, մի փոքր այլ է: Կարեն Կարապետյանի կառավարության վիճակը արմատապես տարբերվում է նախորդ կառավարությունների կարգավիճակից: Ինքը՝ Կարեն Կարապետյանը, կարելի է ասել, ինքնուրույն խաղացող է: Եթե պատկերավոր արտահայտվենք, ի տարբերություն իր նախորդների, նա իր ոչ բոլոր քայլերն է համաձայնեցնում Սերժ Սարգսյանի հետ: 

Միաժամանակ նա շատ ավելի ոչ շահեկան վիճակում է իր նախորդների համեմատ զուտ տնտեսական իրավիճակի առումով: Նրա կառավարությունն  այլեւս չի կարող հույսը դնել վարկերի վրա, որովհետեւ Հայաստանը սպառել է նոր պարտքեր կուտակելու «լիմիտը»: Գործնականում միակ հաղթաթուղթը, որ նա կարող է գործարկել, օտարերկրյա ներդրումներն են:

Եթե նրան հաջողվի ներգրավել մեծածավալ ներդրումներ, եւ միաժամանակ որոշակիորեն բարձրացնի կառավարման արդյունավետությունը, կրճատի բյուջեի անիմաստ ծախսերը, ապա նրա կառավարության «ճակատից» կմաքրվի ժամանակավորի կարգավիճակը: Այդ դեպքում կտրուկ կմեծանա նրա ազդեցությունը ՀՀԿ-ում: Հաշվի առնելով Կարապետյանի ունեցած որոշակի աջակցությունը ռուսական իշխանական օղակներից, նրան կհաջողվի ներկուսակցական իշխանափոխություն իրականացնել ՀՀԿ վերնախավում եւ «սեփականացնել» կուսակցության «բաժնետոմսերի հսկիչ փաթեթը»:  Սակայն դա նրան դեռ չի հաջողվում, գոնե առայժմ:

Կարեն Կարապետյանի ակնկալած ներդրումները դեռ չեն գալիս: Կառավարման արդյունավետության բարձրացման գործողությունները շոշափելի արդյունքներ դեռ չեն տալիս: Ու դա ունի օբյեկտիվ պատճառներ: Ներդրումների ակնկալված հոսքը ապահովելու համար անհրաժեշտ է նախ ստեղծել համապատասխան պայմաններ: Դրանք որքան պարզ են, այնքան էլ գործնականում անիրականանալի: Կոռուպցիա, տնտեսության օլիգոպոլ կառուցվածք, բիզնեսի ու իշխանության սերտաճում, դատական անարդյունավետ համակարգ...: Առանց այս խոչընդոտները վերացնելու՝ ներդրումների զգալի հոսք դեպի մեր տնտեսություն անիմաստ է ակնկալել: Այդ խոչընդոտները վերացնելը զուտ քաղաքական հարց է:

Իսկ այդ քաղաքական հարցերը լուծելու բանալին գտնվում է Սերժ Սարգսյանի ձեռքում: Ինչպես կարելի է ապամոնոպոլիզացնել մեր տնտեսությունը, եթե դա չի ցանկանում Սերժ Սարգսյանը: Այստեղ անցնցում լուծումներ չկան: Նույնը բիզնեսի եւ իշխանության տարանջատման, կոռուպցիայի նվազեցման պարագայում:  Թերեւս արդեն բոլորի համար է ակնհայտ, որ Սերժ Սարգսյանի ղեկավարած «քաղաքական թիմը» չի գնալու այդ հարցերի լուծմանը: Մի խոսքով, Կարեն Կարապետյանի համար դժվար ժամանակներ են: Նա կամ պիտի գնա ներկուսակցական էլիտայում ցնցումներ առաջացնելու ճանապարհով, կամ հանձնվի:  Ո՞րը կընտրի Կարապետյանը՝ պարզ կդառնա առաջիկա ամիսներին: