Երրորդմասցի Լյովիկի հայրը պահանջում է մահապատժի ենթարկել Գաստիկին, Ծըգլին եւ Տլեին

2015 թվականի մարտի 4-ին «Նուբարաշեն» քրեակատարողական հիմնարկի մոտ սպանված Լեւոն Ղազարյանի (Երրորդմասցի Լյովիկ) հայրը՝ Միհրան Ղազարյանը, մահապատիժ է պահանջում Գաստիկի, Ծըգլի եւ Տլեի համար:

Այսօր մեր զրույցում նման հայտարարություն արեց ինքը՝ Ղազարյանը: Մեր հարցին ի պատասխան նա ասաց, որ պատրաստվում է դիմել ՀՀ Ազգային ժողով, որպեսզի երեք ամբաստանյալների դեպքում մահապատժի վերաբերյալ որոշում ընդունվի. «Ես պահանջում եմ պատժել ամենախստագույն ձեւով՝մահվան դիմաց՝ մահ, կյանքի դիմաց՝ կյանք: Դա ազգի փրկությունը կլինի: Եթե մահապատիժ չլինի, ապա պետք է առնվազն ցմահ ազատազրկում կիրառվի երեքի նկատմամբ: Ինչո՞ւ մեզ մոտ էլեկտրական աթոռ չի կիրառվում »,- ասաց Երրորդմասցի Լյովիկի հայրը: Նա լուրջ բացթողում համարեց այն, որ կարեւոր վկաների ներկայությունը դատարանում ապահովել այդպես էլ չհաջողվեց: «Որոշ վկաների ներկայությունը անհրաժեշտություն էր, բայց նրանք դատարան չներկայացան, հակառակ սրան հարցաքննվեցին այն վկաները, որոնք ըստ էության գործի համար արժեք չէին ներկայացնում: Մնացած մասով գտնում եմ, որ դատական ընթացքը ճիշտ է գնում»,-ասաց Միհրան Ղազարյանը:

Անցած դատական նիստին դատարանը հրապարակեց մի գրություն, համաձայն որի Մհեր Սեդրակյանի (Թոխմախի Մհեր) փեսա Արման Մադաթյանի եւ Երրորդմասցի Լյովիկի միջեւ 2014 թվականին վիճաբանություն է տեղի ունեցել: Այս վիճաբանության եւ հետագա գործողությունների մասին տեղեկացվել է թե՛ Թոխմախի Մհերը եւ թե՛ նրա որդին: Մեր դիտարկմանը, թե հնարավոր համարո՞ւմ է Մհեր Սեդրակյանի մասնակցությունը որդու սպանությանը, Ղազարյանը պատասխանեց, որ այդ մասով կարծիք չի կարող հայտնել. «Ես փաստեր չունեմ, եթե դրանք անչափահասներ լինեին, ես այդ հարցը առաջ կքաշեի»,-եզրափակեց Երրորդմասցի Լյովիկի հայրը:

Այսօր Էրեբունի եւ Նուրբարաշեն վարչական շրջանների ընդհանուր իրվասության դատարանում դատավոր Արտուշ Գաբրիելյանի նախագահությամբ շարունակվեց սույն սպանության գործով դատական նիստը: Դատարանը շարունակեց մեղադրանքի հիմքում դրված ապացույցների հրապարակումը: Նախ հրապարակվեց դեպքի վայրի զննության արձանագրությունը, համաձայն որի՝ դեպքի վայրում՝  «Նուբարաշեն» ՔԿՀ-ի մոտակայքում զննությամբ հայտնաբերվել է 1963 թվականի գործարանային արտադրության «ԱԿՄՍ» տեսակի ինքնաձիգ, 1976 թվականի գործարանային արտադրության «ԱԿՄ» տեսակի ինքնաձիգ եւ 1960 թվականի գործարանային արտադրության «ԱԿՄ» տեսակի ինքնաձիգ, որոնք ապահովված են եղել պահունակներով փամփուշտներով: Դեպքի վայրից քիչ հեռու՝ Նուբարաշենի փողոցի մոտակայքում հայտնաբերվել է նաեւ երրոդմասցի Լյովիկին պատկանող «Մակարով» տիպի ատրճանակ՝ 7 փամփուշտներով: Հիշեցնենք, որ Լյովիկի ընկերներից՝ «Խռիկ» մականունով Էդգարը նշել էր, որ «Լեքսուսի» մեջ Լյովիկը միշտ մարտական վիճակում գտնվող ատրճանակ է պահել «ձեռքի տակ»: Ըստ նրա ցուցմունքի՝ սպանության օրը, երբ դեպքի վայրում կրակահերթերը դադարել են, կրակողները ոտքով հեռացել են, Էդգարը վերցրել է Լյովիկի ատրճանակը, գնացել է նրանց ետեւից ու երեք անգամ օդ է կրակել, ինչից հետո ատրճանակը շպրտել է քարակույտի մոտ:

Դատարանում հրապարակվեցին  նաեւ երեք դիակների զննության արձանագրությունները: Զննությունները կատարվել են «Էրեբունի» հիվանդանոցում եւ դեպքի վայրում՝ ՔԿՀ ավտոկայանատեղիում: Նշենք, որ դեպքի օրը «Էրեբունի» ԲԿ են տարվել Երրորմասցի Լյովիկն ու նրա ընկերը՝ Դերոն: Ըստ այդմ՝ «Էրեբունի» հիվանդանոց տարված երկու դիակներից մեկը, ըստ արձանագրության, 35-40 տարեկան տղամարդու դիակ էր, ում հագին եղել է կարմիր վերանաշապիկ, սեւ կոշիկներ, կապույտ ջինսե տաբատ: Դիակի զննության արձանագրությամբ՝ հագուստն ու մարմինը ամբողջովին պատված է եղել ծակած, պատռված, հրազենով պատճառված վնասվածքներով: Դիակի վրա 20 հազարանոց թղթադրամի պատռված կտորներ կային: Մյուս դիակը, որ գտնվել է հիվանդանոցի վերելակում՝ պատգարակի վրա, նույնպես 35-40 տարեկան տղամարդու դիակ էր, կարմիր վերնազգեստով, նույնպես՝ ամբողջովին հրազենային վնասվածքներով պատված, աչքի շրջանում՝ կետային վնասվածք: 

Դեպքի վայրում՝ ավտոկայանատեղիում ընկած էր մնացել Լյովիկի մյուս ընկերոջ՝ Մոսոյի դիակը, որը մահացել էր տեղում: Ըստ զննության արձանագրության՝ «մեջքի վրա ընկած էր արական սեռի դիակ՝ սեւ բաճկոնով, կապույտ սվիտերով, ջինսե տաբատով: Գրպաններում եղել է «Պառլամենտ» ծխախոտի տուփ, հեռախոսի լիցքավորման սարք, բանալիներ՝ անգամ այս առարկաներն են վնասված եղել կրակոցներից: Գրպանում եղել է նաեւ ծալովի դանակ: Դիակի աչքերն ու բերանը կիսաբաց են եղել, վերին ու ստորին վերջույթները՝ գետնին տարածված:

Այս արձանագրություններից մեկը դժվարընթեռնելի ձեռագրով էր գրված: Նախագահող դատավոր Արտուշ Գաբրիելյանը այդ արձանագրությունից կարողացավ միայն երկու բառ իրար կապել, այնուհետեւ տեսնելով, որ դա ընթերցել հնարավոր չէ, փոխանցեց մեղադրող դատախազ Արամ Արամյանին, վերջինս նույնպես չկարողացավ ընթերցել:

Գործով ամբաստանյալների պաշտպան Լուսինե Սահակյանը առաջարկեց հրապարակված համարել սույն արձանագրությունը, սակայն դատախազն ասաց, որ հաջորդ դատական նիստին դրա բովանդակությունը կներկայացնի դատարանին: Դատախազի այս հայտարարությունը վրդովմունք առաջացրեց ամբաստանյալներից Սարգիս Գրիգորյանի մոտ (մականուն՝ Ծըգլ): «Ի՞նչ եղավ, ա՛յ տղա, վռազո՞ւմ ես»,-դիմելով ամբաստանյալին ասաց դատավորը: Ինչին ի պատասխան Ծըգլն ասաց. «Չէ, ո՞ւր պետք ա վռազեմ»: Այնուհետեւ նրա պաշտպան Լուսինե Սահակյանը նույնպես վրդովվեց՝ նշելով, որ ամիսներով նիստեր պետք է արվեն՝ գործում առկա բոլոր նյութերը հրապարակելու համար, երբ կարելի է դրանք հետազոտված համարել: Նրա խոսքով՝ ի՞նչ իմաստ ունի ամբողջությամբ կարդալ բոլոր արձանագրությունները, եթե դրանց վերաբերյալ տեղեկությունները կան դատաբժշկական փորձաքննության եզրակացություններում եւ հենց փորձագիտական եզրակացությունները ունեն ապացուցողական բնույթ:

Այնուամենայնիվ, դատարանը հետաձգեց դատական նիստը՝ հնարավորություն տալով մեղադրողին հաջորդ դատական նիստին ներկայացնել դժվարընթեռնելի արձանագրության բովանդակությունը: Հաջորդ դատական նիստը տեղի կունենա այսօր, ժամը 14-ին: