Սահակաշվիլին պետք է հեռանա

Վրաստանում ստեղծված ներքաղաքական դրությանը հետեւելով` համոզվում ես, որ այդօրինակ իրավիճակներում աղմուկ-աղաղակի, հույան-բույանի տակ երբեմն թաղվում ու կորչում է բուն հարցը, որը տվյալ պահին, թերեւս, պետք է լիներ քննարկումների թիվ մեկ թեման։ Իսկ հարցը հետեւյալն է. այլեւս ի՞նչ կարող է տալ Սահակաշվիլիի իշխանությունը Վրաստանին։ Եւ լավ է, որ գոնե այս իրավիճակում մենք կարող ենք խնդրին մոտենալ «չեզոքի», «օբյեկտիվի» դիրքերից, մանավանդ որ` ժամանակին շատ ողջունելի ենք համարել Սահակաշվիլիի հայտնվելը Վրաստանի իշխանության ղեկին։ Բայց այսօր ահա, ստեղծվել է մի վիճակ, որ պետք է ազնիվ եւ շիտակ պատասխանել հետեւյալ հարցին. այլեւս ի՞նչ կարող է տալ Սահակաշվիլիի իշխանությունը Վրաստանին։ Այս հարցի շուրջ երկար եմ մտածել, եւ ակնհայտ է, որ Միշայի իշխանության շարունակելիությունը միայն խորացնելու է նախորդ տարվա օգոստոսից Վրաստանում ծայր առած դեպրեսիան, վրացիների կյանքը դարձնելու է պրկված ու նյարդային, խորացնելու է վախը արտաքին ագրեսիայի նկատմամբ, ծայր են առնելու հետապնդումներ, երբեք չի լինելու իրական, ժողովրդավարական կայունություն։ Վրաստանը նախորդ տարվա ամռանը ահավոր, ուղղակի ահավոր հարված ստացավ, եւ սա այն դեպքն է, երբ իշխանությունը պետք է ունենա բավարար պետականասիրություն` իր վրա վերցնելու հարվածը, պարտության պատասխանատվությունը, սա այն դեպքն է, երբ իշխանությունը իրեն պետք է պարտված ճանաչի` հայրենիքը պարտվածի պիտակից փրկելու համար, մանավանդ որ` հենց Վրաստանի գործող իշխանությունն է այդ պարտության թիվ մեկ պատասխանատուն։ Եթե Սահակաշվիլին մնա իշխանության ղեկին, նախորդ տարվա պատերազմի պարտությունը ու դրա բարոյահոգեբանական հետեւանքները ծանրանալու են Վրաստանի վրա, իսկ եթե Սահակաշվիլին հեռանա, այդ պարտությունը կծանրանա նրա անձի, նրա թիմի վրա, բայց երկիրը կազատվի այդ մղձավանջային զգացողություններից. Համենայնդեպս, նոր կյանք սկսելու, նոր եռանդ ձեւավորելու հնարավորություն կստանա։ Ինչ խոսք, Վրաստանը անվերադարձ է կորցրել Աբխազիան եւ Հարավային Օսիան, բայց եւ չի երաշխավորված ավելին կորցնելու վտանգից։ Եթե անգամ Սահակաշվիլին կարողանա նման երաշխիքներ ստեղծել, վրացիներն, ամեն անգամ նրա դեմքը տեսնելիս, հիշելու են 2008-ի մղձավանջը, ազգային ստորացումը, որը վերաբերում է ինչպես պետությանն` ընդհանուր առմամբ, այնպես էլ երկրի ամեն քաղաքացու։ Եւ այս մղձավանջի ամենօրյա հուշը, զգացողությունը մարդկանց զրկելու է առաջ նայելու հնարավորությունից։ Հիմա Վրաստանի իշխանությունները իրենց գործողություններով, ձերբակալություններով իբր ուզում են ցույց տալ, որ կանխում են Ռուսաստանի կողմից «պատվիրված» իշխանափոխությունը։ Չխորանալով մանրամասների մեջ` ընդգծեմ միայն, որ տվյալ իրավիճակում Ռուսաստանի հետ հանդուրժողական հարաբերությունների հաստատումը բխում է հենց Վրաստանի շահերից, իսկ որ Սահակաշվիլին չի կարող նման հարաբերություններ հաստատել` ակնհայտ է։ Իսկ նրա այլընտրանքը հանդիսացող քաղաքական գործիչները` թե՛ Բուրջանաձեն, թե՛ Ալասանիան, ի վիճակի են ոչ միայն բարելավել հարաբերությունները Ռուսաստանի հետ, այլեւ Արեւմուտքի հետ հարաբերությունները պահպանել սահակաշվիլիական երբեմնի մակարդակի վրա։ Իսկ սա նշանակում է, որ նորմալ իշխանափոխությունը ոչնչով չի սպառնում Վրաստանին, եւ հիմա Սահակաշվիլին ընդամենը պետք է խնդիր դնի, որ իշխանափոխությունը տեղի ունենա հնարավորինս խաղաղ` իրեն Ռուսաստանի իշխանություններին չհանձնելու երաշխիքների դիմաց։ Տվյալ իրավիճակում, իշխանությունը պահելու սահակաշվիլիական մղումը որեւէ կերպ չի համապատասխանում վրաց պետականության շահերին, եւ նրա հեռացումը բխում է ոչ միայն Վրաստանի, այլեւ տարածաշրջանի մյուս երկրների, այդ թվում եւ` Հայաստանի շահերից։ Մի բան ակնհայտ է` Վրաստանի նոր իշխանությունը ունի փայլուն հնարավորություն` չլինել ո՛չ ռուսական եւ ո՛չ էլ արեւմտյան խամաճիկ, եւ Սահակաշվիլին չկշռադատված գործողություններով կարող է միայն իր երկրին զրկել այսպիսի իշխանություն ունենալու հնարավորությունից, որը կլինի Վրաստանին նրա հասցրած երկրորդ հարվածը` նախորդ տարվա խելահեղ պատերազմից հետո։