Որեւէ կառավարություն, որը ձգտել է փակ աշխատաոճի, հաջողության չի հասել․ Աշոտ Մելիքյան

Կառավարության կառուցվածքի եւ գործունեության մասին օրենքի նախագիծը, որով սահմանվում է, որ կառավարության նիստերը պետք է դռնփակ անցկացվեն, կառավարության այսօրվա նիստում հավանության արժանացավ եւ կուղարկվի ԱԺ։ Արդարադատության նախարար Դավիթ Հարությունյանի հավաստմամբ՝ ուսումնասիրվել է այլ երկրների փորձը եւ պրակտիկայում գոյություն չունի այնպիսի երկիր, որտեղ կառավարության նիստերն ամբողջությամբ հեռարձակվում են։ Ինչքանո՞վ են սրանով սահմանափակվում լրագրողների իրավունքները, մեր հարցերին պատասխանել է Խոսքի ազատության պաշտպանության կոմիտեի նախագահ Աշոտ Մելիքյանից։

Մասնավորապես, նա նշում է, որ «Այդ օրինագիծն ակնհայտորեն հետադիմական է, եթե գնահատենք տեղեկատվության ազատության տեսանկյունից, կառավարության գործունեության թափանցիկության առումով։ Եւ առհասարակ այդ շեշտադրումը, որ փոխվել է, գործող կարգը այնպիսին է, որ կառավարության նիստերը դռնբաց են, բայց եթե անհրաժեշտ է լինում, այսինքն, պետական գաղտնիք պարունակող հարցեր են քննարկում, դռնփակ են։ Հիմա ճիշտ հակառակ մոտեցումն է, եւ իշխանությունները որոշել են ավելի փակ ռեժիմով աշխատել, քան աշխատել են մինչեւ հիմա։ Դա լուրջ մտահոգիչ հարց է հանրության համար, որովհետեւ իշխանությունը մանավանդ խորհրդարանական կառավարման պարագայում, պետք է շատ ավելի թափանցիկ աշխատի, եւ հաշվետու լինի հասարակությանը։ Այս օրինագծում այդ հաշվետվողականությունը, թափանցիկությունը աշխատանքի եւ հանրության հետ կապ հաստատելը չի երեւում։ Փաստորեն, իրենք իրենցով երկրին եւ հասարակությանը չվերաբերվող հարցեր են քննարկվում»,- ասաց Աշոտ Մելիքյանը։

Մեր այն հարցին, թե օրինակ են բերում, որ այլ երկրներում դռնփակ են նիստերը, իսկ մեզ մոտ ինչ-որ տեղ նախադեպ էր, որ դռնբաց են, արդյո՞ք կառավարությունում մինչեւ հիմա չգիտեին այդ մասին, Աշոտ Մելիքյանը պատասխանեց. «Հայաստանը մինչեւ հիմա մեծ ժողովրդավարությամբ աչքի չէր ընկել, բայց կառավարության նիստերի դռնբաց լինելը լավ օրինակներից մեկն էր։ Իսկ ինչ վերաբերվում է միջազգային փորձին, կան տարբեր օրինակներ՝ եւ դռնբաց նիստերի եւ դռնփակ նիստերի։ Եվ այն զարգացած ժողովրդավար երկրները, որոնք դռնփակ նիստեր են անցկացնում, այլ հնարավորություններ են ստեղծում ԶԼՄ-ների համար, որպեսզի նրանք տեղեկանան այն բոլոր հարցերին, որոնք քննարկվել են եւ որոնք պետական գաղտնիք չեն պարունակում։ Ոչ ոք չի ուզում, որ կառավարությունը պետական գաղտնիք պարունակող հարցերը բաց քննարկի, խոսքը գնում է հանրային հետաքրքրություն առաջացնող հարցերի մասին, որոնք պետք է անպայման հանրությանը հասու լինեն։ Այն, ինչ նախատեսվում է օրինագծում, որ սղագրության այն մասը, որը կորոշի վարչապետը, որ կարելի է հրապարակել, դա անհրաժեշտ, բայց ոչ բավարար մոտեցում է»։

Իսկ այն հարցին, թե կարելի՞ է համարել, որ սա ապագա վարչապետի ցանկությունն է, Մելիքյանը պատասխանեց. «Ենթադրություն չէր անի, նոր վարչապետինն է լինելու, թե գործող, որովհետեւ նույն գործող վարչապետն էլ կարող է այդպիսի ցանկություն ունենալ։ Բայց միանշանակ այդ հետադիմական մոտեցումը իշխանական վերնախավի քաղաքական որոշումն է, եւ դա շատ վատ է»։

Դիտարկմանը, թե կարո՞ղ ենք ասել, որ սա խոսքի ազատության եւ լրագրողի իրավունքների խախտում է, Խոսքի ազատության պաշտպանության կոմիտեի նախագահն արձագանքեց. «Սա տեղեկատվության ազատության անհիմն սահմանափակում է եւ լրագրողների եւ լրատվամիջոցների գործունեության պայմանների բարդացում, որը կարող է բերել նրան, որ կառավարության մոտեցումը հասարակության համար թափանցիկ չլինի»։

Մեր այն հարցին, թե հնարավո՞ր է, որ այնտեղ այնպիսի քննարկումներ են սպասվում, դրա համար չեն ցանկանում թափանցիկություն, Աշոտ Մելքոնյանը պատասխանեց. «Չգիտեմ որքանով է դա հնարավոր, բայց որեւէ կառավարություն, որը ձգտել է փակ աշխատաոճի, հաջողության չի հասել, արդյունավետ գործունեություն էլ չի եղել»։

                                                                                                      Նիկոլայ Ավետիսյան