Ջղաձիգ փորձեր եւ ոչ ավելին. խմբագրական

Ռոբերտ Քոչարյանի վերջին շրջանի ակտիվացումը էլ ավելի է ակնհայտ դարձնում նրա խորը գավառամտությունը խոսքի ոչ այնքան ավանդական իմաստով: Քոչարյանը իր իշխանության տարիներին արեց ամեն ինչ Հայաստանը Ռուսաստանի գավառ դարձնելու եւ մեր երկրի ինքնիշխանությունը 0-ին հավասարեցնելու համար: Սա, եթե կարելի է այսպես արտահայտվել, հենց «ակադեմիական գավառամտության» ցայտուն օրինակ է: Երբ մի երկրի ղեկավարը այնքան թույլ է, այնքան անկարող, որ չգտնելով, նույնիսկ չփնտրելով երկրի զարգացման ու անվտանգության ներքին ռեսուրսները, դրանք օգտագործելու ու բազմապատկելու փոխարեն ձգտում է դառնալ մեկ այլ երկրի կցորդ, գավառ, գուբերնիա ու ինքն էլ ստանալով այդ երկրի ղեկավարի «դաբրոները» իրեն զգում է տվյալ գավառի իշխանիկ, տեղապահ, «նամեստնիկ» այսպես ասած: Դրա համար նախ այդ տարածքի բոլոր հնարավոր ենթակառուցվածքները նվիրում է «կենտրոնին»՝ էներգետիկա, կապ, տրանսպորտ...

Իսկ որպեսզի հանկարծ այդ գավառի բնակչությունը չըմբոստանա, հսկայական ռեսուրսներ է ծախսում գավառում ոստիկանական բռնատիրություն հաստատելու համար: Դիմադրության բոլոր օջախները մարվում են ցանկացած եղանակով, բանտերով, բռնություններով, ընդհուպ տասնյակ ու հարյուրավոր չբացահայտված սպանությունների գնով: Կոռուպցիան հասնում է աներեւակայելի մակարդակի՝ բոլորը բոլորին «մուծվում են»: Ընտրությունների ինստիտուտը վերանում է, դրա փոխարեն ստեղծվում է թաղային խուլիգանների, օլիգարխների, ադմինիստարտիվ ռեսուրսի ու ընտրակաշառքի վրա հիմնված մի համակարգ, որի միակ գործառույթը իշխանության վերարտադրությունն է: Դրան զուգահեռ ընթանում է տնտեսության բացարձակ ու ցինիզմի հասնող կենտրոնացում՝ մոնոպոլիաների, օլիգոպոլիաների ստեղծում, քվոտաների բաշխում...  Դրան զուգահեռ դատական համակարգը որպես այդպիսին վերանում է եւ դառնում է իշխանի թիմի վճիռներ հրապարակող մի հիմնարկություն: Սա մի մասն է այն չարագործությունների, որ կատարել է Ռոբերտ Քոչարյանը:

Իսկ երբ եկել է պատասխան տալու ժամանակը, Քոչարյանը «կենտրոնից» օգնություն է հայցում: Եվ որոշ բաներ, իհարկե, ստանում է: Օրինակ, Քոչարյանին ծննդյան օրվա առթիվ ՌԴ նախագահ Պուտինի «ջերմ շնորհավորանքը», որը տեղադրվել է kremlin.ru պաշտոնական կայքում: Իհարկե, Պուտինի մամուլի խոսնակը դրանից քիչ անց պարզաբանում է, որ Քոչարյանն ու Պուտինը մտերիմներ են, եւ շնորհավորանքը կապ չունի Հայաստանում տեղի ունեցող իրադարձությունների հետ, բայց դա էական չէ: Քոչարյանը ստացավ այդ օգնությունը:

Բայց ընդամենը չորս ամիս առաջ Սերժ Սարգսյանի թիմն էլ այդպիսի օգնություն ստացավ: Ապրիլի 26-ին, երբ Նիկոլ Փաշինյանը դեռ վարչապետ չէր, նույն այդ kremlin.ru կայքում հայտնվեց հաղորդագրություն այն մասին, որ տեղի է ունեցել հեռախոսազրույց Վլադիմիր Պուտինի եւ ՀՀ վարչապետի պաշտոնակատար Կարեն Կարապետյանի միջեւ: «Ընդգծվել է, որ Հայաստանում ճգնաժամային իրավիճակի կարգավորումը պետք է իրականացվի բացառապես իրավական դաշտում եւ 2017 թ. ապրիլին տեղի ունեցած խորհրդարանական լեգիտիմ ընտրությունների արդյունքների հիման վրա: Այդ կոնտեքստում ընդգծվել է խորհրդարանի կողմից ՀՀ վարչապետի՝ մայիսի 1-ին կայանալիք ընտրությունների կարեւորությունը»,- նշված էր այդ հեռախոազրույցի բովանդակությունը ներկայացնող հաղորդագրության մեջ: Այսինքն, մայիսի 1-ին ՀՀ վարչապետ պետք է ընտրվեր ԱԺ մեծամասնության թեկնածուն: Ընդամենը հիշեցնենք, որ kremlin.ru կայքում այսպիսի հաղորդագրություն հայտնվելու համար մի ամբողջ ինքնաթիռ պաշտոնյաներ թռան Մոսկվա, ներառյալ Արմեն Գեւորգյանը եւ Էդվարդ Նալբանդյանը, գործի դրվեց ռուսաստանաբնակ մեծահարուստների ողջ ազդեցությունը եւ այլն: Ինչ եղավ հետո՝ հիշում ենք: ՀՀԿ-ն թեւավորվեց, փորձեց ատամներ ցույց տալ, տապալեց Փաշինյանի ընտրությունը... Բայց այնպիսի հակահարված ստացավ, որ ընդամենը մեկ շաբաթ անց հենց այդ նույն ԱԺ-ն վարչապետ ընտրեց Նիկոլ Փաշինյանին:

Այլ կերպ ասած, ՌԴ-ից եկած օգնությունը որեւէ դեր չխաղաց: Նույնը լինելու է հիմա: Սա այն առավելագույն աջակցություններից է, որ Քոչարյանը կարող էր ակնկալել Մոսկվայից եւ ստանում է այն: Ազդեցություն կունենա՞ դա, թե ոչ: Քոչարյանի «պոտենցիալ ընտրազանգվածի» վրա որոշակի ոգեւորիչ ազդեցություն ունենալ կարող է: Բայց դա մի այնպիսի, այսպես ասենք, փոքրաթիվ զանգված է, որ կարելի է նույնիսկ խմբավորում համարել բառիս ուղղակի եւ անուղղակի իմաստով: Եվ նրանց ոգեւորությունը սկսում ու ավարտվում է սոցցանցերում վճարովի ֆեյքերի ոգեւորությամբ:  

Իսկ այն, որ Քոչարյանի համար նպաստավոր ցանկացած այսպիսի հաղորդագրություն քիչ, բայց այնուամենայնիվ խնդիրներ է հարուցում Հայաստանի ինքնիշխանության վրա, որոշակիորեն ընդլայնում հակառուսական տրամադրությունները, ներհասարակական անիմաստ լարվածություն ստեղծում եւ այլն, Քոչարյանին,  բնականաբար, չի հետաքրքրում ընդհանրապես: Ու դա թերեւս հասկանալի է՝ նրան առաջադրված քրեական մեղադրանքների բնույթը այնպիսին է, որ Քոչարյանի համար հստակ ուրվագծվում է երկար ու ձիգ տարիների մեկուսացում ճաղավանդակների ետեւում: Ու նրա տվայտանքները պայմանավորված են այդ հեռանկարից խույս տալու ջղաձիգ փորձերով, ոչ ավելին: