«Կարծես տղայիս եմ նորից գրկել». պատերազմից 2 տարի անց Վանիկ Ռաֆայելյանի ծնողները ապրելու հույսը վերագտել են

Տիկին Անգելինան՝ Արցախյան 44-օրյա պատերազմում զոհված Վանիկ Ռաֆայելյանի մայրը, 2 տարի առաջ այս օրը՝ սեպտեմբերի 27-ին, արթնացել է մեծ դստեր զանգից, որը ասել է. «Մա՛մ, գիտե՞ս՝ պատերազմ է»։ 

«Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում որդեկորույս մայրն ասում է՝ դստեր խոսքերն այսօր էլ են ուղեկցում իրեն. կարծես ամեն ինչ կրկնվում է։

Ռաֆայելյանների 27-ամյա որդին՝ Վանիկ Ռաֆայելյանը, սկզբնական շրջանում ծառայել է Տավուշի մարզում, այնուհետև՝ տեղափոխել Արցախ։ Մոր խոսքով՝ Հայոց բանակի սպայի՝ Վանիկ Ռաֆայելյանի՝ պատերազմական առաջին օրերի զանգերը միայն ոգևորող էին: Ընտանիքին հանգստացնելով՝ տղան ասել է՝ քառօրյա պատերազմը հաղթահարեցինք, սա էլ կհաղթահարենք:

«Տղաս սովորել է էջմիածնի շրջանի Խորունկ գյուղում։ Դպրոցն ավարտելուց հետո ընդունվեց Վ․ Սարգսյանի անվան ռազմական ակադեմիան։ 2014 թվականից անցավ զինվորական ծառայության, ուներ ավագ լեյտենանտի կոչում։ Քառօրյա պատերազմին էլ էր մասնակցել։ Այսօր էլ տղայիս մոտ էի, մեր գյուղում ենք հուղարկավորել. Եռաբլուրը շատ հեռու է, իսկ ես ամեն օր իր մոտ եմ գնում»,- պատմում է մայրը:

Ընտանիքը հոկտեմբերի 12-ից որդու հետ կապը կորցրել է, հետո իմացել են, որ Ջաբրայիլում (Ջրական) վիրավորվել է, տեղափոխել են Երևանի հիվանդանոցներից մեկը, որտեղ էլ վրա է հասել սպայի մահը: Ծնողները, շաբաթներով որդու լուսանկարը ձեռքներին, հիվանդանոցներով շրջել են, անգամ եղել այն հիվանդանոցում, որտեղ իրենց վիրավոր որդին մահացել է, սակայն որևէ տեղ նրան չեն գտել։ Հոկտեմբերի 27-ին զանգ են ստացել, և այդ օրվանից՝ արդեն երկու տարի, ընտանիքին մի միտք է տանջում.

«Զանգեցին ամուսնուս, ասացին՝ մենք նմանացնում ենք ձեր որդուն: Գնացինք, ճանաչեցինք մեր տղային, հետո իմացանք, որ որդիս վիրավոր է եղել, շնչել է, իսկ մենք չենք իմացել, թե որ հիվանդանոցում է։ Ցավն այն է, որ շուտ իմացած լինեինք, ինչ-որ մի բան կանեինք: Հոկտեմբերի 12-ի գիշերն են տղայիս բերել Երևան, մահացել է հոկտեմբերի 15-ի գիշերը՝ վիրահատության ժամանակ»,- ասում է մայրը:

Արդեն երկու տարի է՝ Ռաֆայելյանների տան մի անկյունը Վանիկի հիշատակն է հավերժացնում, և տուն գնացող-եկողին ծնողները հպարտորեն ցույց են տալիս որդու Մարտական ծառայության մեդալը, նրա իրերը, իր ձեռքով պատրաստած և մայրիկին նվիրած նվերները, զինվորական այլ պարագաներ:

Վանիկից բացի՝ ամուսիններն ունեն 23 ու 27 տարեկան դուստրեր և 5 թոռ, որոնք առանձին են ապրում։ Աղջիկները, այնուհետև ընտանիքի հայրը որոշել են, որ իրենց վերապրելու հույս է հարկավոր։ Ամուսինները դիմել են Պտղաբերության ազգային կենտրոն, անցել որոշակի գործընթացների միջով և 6 ամիս առաջ գրկել վերապրելու հույսը:

«Դիմեցինք կենտրոն, բժիշկս՝ Էդուարդ Համբարձումյանը, նայեց ինձ ու ասաց՝ դու քո երեխային կգրկես։ 48 տարեկան եմ, մի քիչ շփոթված, մի քիչ հուզված ու նաև ամաչում էի, բայց հասկացա, որ փոքրիկը մեզ նորից ուրախություն է բերելու»,- նշում է տիկին Անգելինան։

Հղիության 13-րդ շաբաթում կորնավիրուսի հետևանքով կնոջ վիճակը բարդացել է, սակայն վարակը բարեհաջող հաղթահարել է: Ասում է՝ բժիշկներն են հույս տվել՝ հավելելով, որ նրանց նվիրած «Նարեկը» այժմ Վանեի՝ դստեր գլխավերևում է:

«Մեր տան լույսն է, ապրելու մեր իմաստը, իրենով ենք ապրում։ Ծնվելուց անմիջապես հետո ամուր գրկել եմ և ուժեղ լաց եղել, կարծես տղայիս էի նորից գրկում։ Սկզբում Վանիկիս էր նման՝ իր աչքերն էին, դիմագծերը, հիմա նմանությունը պակասել է»,- նկատում է մայրը։

Վերջինս չի թաքցնում՝ տղա երեխա ունենալու ցանկությունը մեծ է եղել, սակայն այժմ կարևորում է այն, որ իրենց հոգեվիճակն ու տան մթնոլորտը փոխվել են։ Ռաֆայելյանները ևս մեկ ցանկություն ունեն՝ որոշել են մեկ երեխա էլ ունենալ:

«Թո՛ղ լինի տղա, թո՛ղ լինի աղջիկ, միայն տունն աղմուկով լցվի»,- հուզմունքով ասում է մայրը: