Քիչ խմեք դո՛ւք, այ ուռողներ

Գոնե Վահե Ավետյանի ողբերգական մահն այն դեպքը չէ, որ մարդ կարողանա սառնասրտորեն լսի հիմարությունների այն շարանը, որը հնչում է Հանրապետական պատգամավորների եւ որոշ «փորձագետների» շուրթերից: Դրանցից ոմանք պարզապես իրենք իրենց գերազանցեցին այս օրերին: Նախերգանքն, ինչպես հաճախ, տվեց հոգեբան Կարինե Նալչաջյանը: Պարզվում է, Հարսնաքարում եղած դեպքի մեղքի բաժինն ընկնում է նաեւ սերիալների վրա: Այն, որ հայկական սերիալները աղբ են, ու այն, որ նրանք ծառայում են մարդկանց ուղեղն աղբացնելու նպատակին եւ յուրահատուկ թմրամիջոց են չունեւորների համար, անվիճելի է: Բայց, ա՛յ որ Նեմեցը ու նրա «ախրանան» սերիալ նայելուց են գազազել-կատաղել կենցաղային վեճի հետեւանքով մարդուն դաժանաբար ծեծել-սպանելու աստիճան, նորություն էր եւ, կարծում եմ, հայ եւ միջազգային հոգեբանական մտքի նոր նվաճում, Նոբելյան մրցանակի արժանի գյուտ: Խեղճ Նեմեց, ասեք, թող սերիալներ քիչ նայի, իրա թիկնապահներին էլ արգելի: Սա երեւի այն է, ինչ հայաստանյան գազար կրծող նապաստակների մոտ կոչվում է հարցը չքաղաքականացնել: Իհարկե, որեւէ քաղաքական աստառ չի կարող լինել այն բանում, որ իշխող ուժի ներկայացուցիչ, մեր ոչ բարով-խերով նախագահի լավ ախպեր Նեմեցի «օբեկտում» նրա թիկնապահները մարդ են սպանում, ու հասարակությունն էլ հիմնավոր կասկածներ ունի, որ սա կվերածվի իշխանություն եւ փող ունեցողի անպատժելիությունը հաստատող հերթական դեպքի: Չկա ոչ մի քաղաքական տարր: Սերիալներն են մեղավոր, կամ թեկուզ` նաեւ սերիալները, ինչո՞ւ ոչ: Բայց սա ընդամենը նախերգանքն էր, որովհետեւ բոլորին այսօր տվեց-անցավ ՀՀԿ-ական պատգամավոր Ռազմիկ Զոհրաբյանը: Ընկերներս ասում են` ինչի՞ ես նրա նմաններին ուշադրություն դարձնում, անցիր կողքով գնա: Համաձայն եմ ու, կարծեմ, 2008-2009-ից այն կողմ շատ հազվադեպ եմ անդրադարձել իմաստության այս եւ իր նման մի քանի իշխանամետ ակունքներին, բայց, իմ կարծիքով լկտիության սահման կա, որը չի կարող նորից ու նորից զարմանք ու զայրույթ չառաջացնել այնտեղ, ուր, թվում էր, այդ հույզերի համար տեղ այլեւս չկա: Պետական սույն այրը արդարացում է գտել «հանցաքարի» դեպքի համար, ասում է, թե Վահե Ավետյանն ու իր ընկերները հարբած են եղել, թիկնապահներն էլ, որով էլ խորհուրդ է տալիս բոլորիս, որ քիչ խմենք, որ ռեստորաններում 5-6 բաժակից ավելի չդատարկենք, որովհետեւ մենք «ասիացի ենք»: Միշտ զարմացել եմ մեկ-երկու նախադասության մեջ այս չափի հիմարություն խցկելու որոշ մարդկանց տաղանդին՝ հիմարության «գերդոզա», որի հերքման համար կարող ես մի ամբողջ գիրք գրել: Ես այս հանճարեղաբանությանը սպառիչ պատասխան տալուն չեմ հավակնում, բայց թույլ տամ ինձ մի քանի հարց ու մի քանի բարի խորհուրդ տալ հեղինակին: Նախ, եթե նույնիսկ այդ մարդիկ հարբած են եղել, ո՞վ է ասել, որ խմած մարդուն ծեծելով սպանում են, դա ի՞նչ արդարացում է: Երկրորդ՝ ռեստորանը կարո՞ղ է գիրք կարդալու տեղ է: Բա որտե՞ղ մարդիկ խմեն, եթե ոչ ռեստորանում. գրադարանո՞ւմ, փողոցո՞ւմ... Ասիացին ի՞նչ կապ ունի: Պարոն Զոհրաբյանը տեսե՞լ է, արդյոք, հարբած եվրոպացիներին: Եթե տեսել է, ապա` արդյո՞ք այդ հարբած եվրոպացիները ակադեմիական պահվածք էին դրսեւորում: Մեր մեջ ասած, ես որքան փորձ եմ ունեցել խմել եվրոպացիների հետ, նկատել եմ միայն, որ նրանք հարբում են ցանկացած հայից տասնապատիկ բեթար, եւ որքան ավելի զուսպ ու սառն են սթափ ժամանակ, այնքան ավելի իրենց կորցնում են խմելուց հետո: Աշխարհի բոլոր ռեստորաններում էլ մարդիկ խմում են, հաճախ էլ՝ հարբում, եւ դա որեւէ տեղ չի կարող խնդիր լինել: Հանրապետական պատգամավորը խորհուրդ է տալիս մեզ` խմելու մշակույթ ձեռք բերել: Իմ փորձը վկայում է, որ հենց այդ մի կետում հայերս շատ ավելի «մշակութային ենք», քան բազմաթիվ այլ ազգեր: Իմ փորձը, համենայն դեպս, հուշում է, որ հայերն ամենաուշ հարբող ազգերից են: Զոհրաբյանը, ռուսերեն ասած` «слышал звон, да не знает где он», այսինքն՝ մի բան լսել է, բայց ինքն էլ չի հասկացել` ինչ: Ասիացներն իրոք ավելի արագ են ենթարկվում ալկոհոլի ազդեցությանը, քան եվրոպացիները, բայց խոսքը ոչ թե մեր տարածաշրջանի, այլ մոնղոլոիդ ցեղի ժողովուրդների մասին է, որոնց օրգանիզմում բացակայում է կամ այլ կերպ է աշխատում գեներից մեկը, որ, կոպիտ ասած, պատասխանատու է ալկոհոլի արագ «մարսման» համար: Հայերին դա բացարձակ չի վերաբերում: Ճիշտ հակառակը. ապրելով մի տարածքում, ուր ալկոհոլի օգտագործումը հազարամյակների պատմություն ունի եւ ունենալով նվազագույն մոնղոլոիդ խառնորդ մեր արյան մեջ, մեր օրգանիզմը լիովին հարմարեցված է ալկոհոլի ավելի մեծ չափեր յուրացնելու համար: Սա` ի գիտություն տնայնագործ փիլիսոփայությամբ զբաղվող պատգամավորների: Բայց ինձ ավելի զայրացնում է այս ամենի ենթատեքստը: Ի՞նչ է նշանակում` քիչ խմեք: Կարծես ասել ուզի, թե խմելն էլ իրենց՝ «վիպերի» արտոնությունն է: Իսկ մենք պետք է զգուշանանք, որ խմելուց մեզ ոտքի տակ չգցեն ու չսպանեն անզգույշ ասած բառի համար: Յանի` դուք ո՞վ եք, որ խմեք, սուս-փուս նստեք տեղներդ, գլուխներդ կախ աշխատեք, որ մեզ հարստացնեք: Կյանքի հաճույքները մենակ իրենց նման «լավ տղերքի» համար է: Կարո՞ղ է մի օր էլ ասեն` քեֆ մի արեք, սեղան մի՛ նստեք, գիշերներն ուշ դուրս մի՛ եկեք: Ի՞նչ կա որ. բա որ իրենցից մեկի «ախրանայի» քեֆը լավ լինի ու պատահմամբ գլխներիդ տա, ավելի լավ չի՞ շառից-փորձանքից հեռու տնից էլ դուրս չգանք: Է՞լ ինչ չանենք: Քիչ խմեք դո՛ւք, հասկացա՞ր, հոպար ջան: Քի՛չ խմեք, քի՛չ ուռեք, քի՛չ ծակվեք, որպեսզի ամբախ-զամբախ դուրս չտաք: Իսկ մենք մեր խմածի տերն ենք: Բայց ձեր վերջը տալուց` խոստանում ենք լրիվ սթափ լինել: