«Գալուստ Սահակյանի պատճառով Քասախի աղջիկներ չբեր կեղնին»

Երեւանի քաղաքապետարանի տրանսպորտի վարչության պետ Հենրիկ Նավասարդյանը ԱԺ նախագահ Գալուստ Սահակյանի ընտանիքի բիզնեսին չխանգարելու համար Քասախ գյուղից «ետկանչ» է արել իր ընտանիքին պատկանող 18 համարի ավտոբուսը՝ քասախցիներին թողնելով 37 համարի երթուղայինի հույսին:

Այս մասին մեզ հետ զրույցում պատմեցին տասնյակ քասախցիներ: Կոտայքի մարզի Քասախ գյուղի բնակչությանը տարիներ շարունակ սպասարկել է երկու ընկերություն, որոնցից մեկը՝ թիվ 18 ավտոբուսային, երկրորդը՝ թիվ 37 միկրոավտոբուսային երթուղով: Երևանի ներքաղաքային ավտոբուսային համար 18 երթուղին սպասարկում է «Դյակո Արթ» ՍՊԸ-ն, որի բաժնեմասերի 100 տոկոսը ներկայում պատկանում է Հենրիկ Նավասարդյանի եղբոր որդուն՝ Արտակ Նավասարդյանին: Թիվ 37 միկրոավտոբուսային երթուղին շահագործում է «ԺԱԿ-ԺԱՆ» ՍՊԸ-ն, որի սեփականատերը ԱԺ նախագահի որդու՝ Արման Սահակյանի կնոջ եղբայրն է` Ռաֆայել Հակոբյանը:

18 համարի ավտոբուսը Քասախից մինչեւ Սասունցի Դավիթ երկաթուղային կայարան էր մեկնում, իսկ 37-ը՝ մինչեւ Արգավանդ: Եվ ահա մի քանի ամիս առաջ, ըստ գյուղացիների, Գալուստ Սահակյանը ստիպել է, որ Հենրիկ Նավասարդյանը հանի իր 18 համարի ավտոբուսը, որպեսզի իր որդու երթուղայինի բիզնեսը աշխատի: Թիվ 18 ավտոբուսային երթուղին հիմա Քասախի փոխարեն մեկնում է Երեւանի Սիլիկյան թաղամասից, իսկ քասախցիները, իրենց իսկ խոսքով՝ «շախմատի ձիու կարգավիճակով», «մեկի քամակը մյուսի ականջը», 37 համարի գազելներում տառապելով գնում են նախ՝ Արգավանդ, այնտեղից էլ եւս մեկ տրանսպորտ են փոխում մայրաքաղաքի կենտրոն եւ ուսանողական տարածքներ հասնելու համար:

«Առավոտ իրար հեծած են էրթում»,-մեզ հետ զրույցում ասաց տաքսիստ Սպոն: Եթե 18 համարի ավտոբուսը գյուղի մեծ հատվածով պտտվում էր, ապա 37-ը նստելու համար քասախցիների մեծ մասը պետք է 1,5-2 կիլոմետր քայլի: «Շատ դժգոհ է ժողովուրդը: 18 համարում ավտոբուսներ էին, ուսանողները հանգիստ նստում գնում էին: Հիմա էրեխեքը մեկը մյուսին գրկած, իրար ուսերի պառկած գնում են Քասախից Երեւան, դասից էլ ուշանում են: Հո էս մեծ գյուղը մի գազելային երթուղով հնարավոր չէ՞ սպասարկել»,-բողոքեցին գյուղի փոստատան մոտ հերթ կանգնած քասախցի կանայք:

Քասախցիներին պարզաբանել են, որ 18 համարի ծախսերը չի արդարացվում, իբր թե՝ ուղեւորների քանակը քիչ է: Գյուղացիք հակառակն են պնդում. Քասախը ավելի քան 6100 բնակիչ ունի, մայրաքաղաքի կենտրոնից գրեթե նույն հեռավորության վրա է՝ 11 կիլոմետր, ինչպես Երեւանի ամենահեռավոր թաղամասերը, եւ երկու երթուղին էլ միշտ հագեցած է եղել ուղեւորներով:

«Մարդը որ թոշակով ապրում ա, կարա՞ 200 դրամ ավել տա Երեւան գնալ-գալուն: Էրեխեքը, որ Երեւան սովորում են, խի՞ պիտի 200 դրամ ավել փող ծախսեն օրեկան: Դժվարություն ենք քաշում, չենք կարում: Գումարած դրան՝ ձիու նման իրար շալակ են նստում»,-ասաց քասախցի Սլավիկ Հարությունյանը:

«Մենք շատ դժգոհ ենք եւ մեկ մարդու նման պահանջում ենք մեզ տրանսպորտ տան, քանի որ մեր ուսանողները մեղք են: Մեր աղջկերքը էգուց լրիվ չբեր կեղնին: Էթում են սառում, տասը տրանսպորտ են փոխում, մինչեւ հասնում են համալսարան: Իսկ էն ժամանակ սիրուն նստում էին ավտոբուս, հասնում քաղաք, մետրոյի մոտ իջնում, չէին ուշանում: Հիմա մի հատ 37 համար ունենք, դրա տերն էլ ասում ա՝ մենակ ես փող աշխատիմ: Լրիվ քեզ լինի, բա էս ժողովու՞րդը ինչ անի: Թող գան մեզ տանեն գնդակահարեն»,-ասաց Սոս Սահակյանը: Մեր դիտարկմանը, որ համայնքն իր համար գիծ բացի, քասախցիները պատասխանեցին. «Ո՞վ թույլ կտա: Վարորդի ոտքերը կկոտրեն: Մի քանի տարի առաջ 4 մարդ սեփական ավտոբուս ուներ: Չթողեցին աշխատեն»:

Քասախում միակ մարդը, որ ընդվզել է, Քասախի բնակիչ, ԺՈՒԿ անդամ Վիգեն Դավթյանն է եղել: Սեպտեմբերի 23-ին նա Երեւան-Աշտարակ մայրուղին Քասախի հատվածում փակել է՝ անվադողեր եւ քարեր է շարել, որից հետո՝ անվադողերն այրել: 28-ամյա Վիգենը խնդիրը բարձրացնելու համար այս ձեւն է ընտրել: Սակայն նախարար Գագիկ Բեգլարյանը անտեսել է քաղաքացու դիմումները:

Հեռախոսազրույց ունեցանք Երեւանի քաղաքապետարանի տրանսպորտի վարչության պետ Հենրիկ Նավասարդյանի հետ: «Քասախը Երեւան համայնքին չի պատկանում: Նա Երեւան քաղաքից դուրս է եւ այնտեղ տրանսպորտային սպասարկումը ոչ թե քաղաքապետարանի, այլ՝ Տրանսպորտի եւ կապի նախարարության իրավասությունն է: Բայց քանի որ Երեւան քաղաքին մոտ է, ժամանակին մի երթուղի էր սպասարկում, հետո դարձավ երկու երթուղի: Ինչպես գիտեք, 2014 թվականի հունվարին շուրջ տասը երթուղի փակվեց, որի պատճառով Երեւան քաղաքում սպասարկման խնդիր էր առաջանում: Ի դեպ, այդ թվում վնասաբերության պատճառով փակվել էր նաեւ Սիլիկյան թաղամասի՝ Երրորդ գյուղի թիվ 30 ավտոբուսային երթուղին: Հիմա որպեսզի մենք կարողանայինք մեր Երեւան քաղաքի բնակչությանը սպասարկել, որը պարտավոր ենք անել առաջին հերթին, բնականաբար 18 համարը եկավ Երեւան քաղաքի վարչական տարածք, իսկ Քասախում մնաց մեկ այլ տրանսպորտային միջոց»,-պարզաբանեց Հենրիկ Նավասարդյանը:

- Մեծ համայնքից երթուղին Երեւան բերելը որքանո՞վ էր արդարացված:

- Սիլիկյան թաղամասը, որ Երեւանի մի մասն է, ավելի մեծ է եւ ավելի շատ բնակչություն ունի, քան թե Քասախ գյուղը»:

- Հայաստանը միայն Երեւա՞նն է: 

- Հայաստանը Երեւանը չէ: Երեւանի քաղաքապետարանը պարտավոր է Երեւանի վարչական տարածքը սպասարկել:

- Պարոն Նավասարդյան, 18 համարի ավտոբուսը ձերն է, եւ Քասախում տպավորություն է ստեղծվել, որ թիվ 18 ավտոբուսային երթուղին գյուղից հանել եք Գալուստ Սահակյանի եւ նրա որդու բիզնեսին չխանգարելու համար:  

- Իմ սեփականությունը չէ: Մարդիկ էդպես են ասում: Իմ եղբորորդին էր սպասարկում: Բայց դա ի՞նչ կապ ունի: Մենք բազմաթիվ էդպիսի երթուղիներ ունեինք, որ տարբեր տեղերից դուրս են եկել: Ինչի՞ եք բերում կապում Գալուստ Սահակյանի հետ: Տարբեր տեղերում՝ Երեւանի վարչական տարածքից դուրս որոշ համայնքներից մենք մեր երթուղիները հանել ենք, որովհետեւ սեփականատերերը չեն սպասարկում, հրաժարվում են: Ձեր մյուս հարցերին ես կպատասխանեմ գրավոր:

Փորձեցինք մեկնաբանություն ստանալ նաեւ Քասախի գյուղապետ Արա Մկրտչյանից: Ողջ օրը նա գյուղապետարանում չերեւաց: Իսկ գյուղապետարանի աշխատակիցները հավաստիացնում էին, թե նա բջջային հեռախոս չունի:

Լուսանկարում՝ Գալուստ Սահակյանի ընտանիքին պատկանող թիվ 37 երթուղայինը