Պարզվեց՝ Ուկրաինան անլուրջ պետություն է. խմբագրական

Այն, որ Վրաստանի նախագահ Միխայիլ Սահակաշվիլին առանձնակի խարիզմայի եւ համառության տեր քաղաքական գործիչ է՝ նույնիսկ իմաստ չունի քննարկել։ Բայց նրա ներկայությունը Ուկրաինայի քաղաքական կյանքում հենց սկզբից հաստատեց այդ երկրի կատարյալ անլրջությունը, որի մասին կասկածներ դեռ շատ վաղուցվանից կային։

Արդեն երկու օր Ուկրաինայի իրավապահ մարմինները մայրաքաղաք Կիեւում չեն կարողանում ձերբակալել Սահակաշվիլիին, չնայած նրա ձերբակալման որոշումը կայացված է, նրա գտնվելու վայրը հայտնի է, եւ անգամ օպերատիվ խումբ էր ուղարկվել նրա ետեւից։ Նույնիսկ հաջողվել էր մի պահ բռնել նրան, բայց համախոհները Սահակաշվիլիին դուրս կորզեցին իրավապահների ձեռքից, երբ նա ձեռնաշղթաներով արդեն իսկ գտնվում էր ոստիկանական մեքենայում։ Սրա շուրջ շատ վարկածներ առաջ քաշվեցին, բայց հիմա մեր խնդիրը վարկածներ քննարկելը չէ, որովհետեւ այդ վարկածներից ցանկացած մեկի ճշմարտացի լինելը մի բանի մասին է վկայում. Ուկրաինա պետության անլրջության։

Հիմա էլ Սահակաշվիլին, ըստ ուկրաինական մամուլի հաղորդագրությունների, գրավել է այդ երկրի խորհրդարանի՝ Գերագույն ռադայի ստորաբաժանումներից մեկը, որը գտնվում է «Կիեւ» հյուրանոցում։ Ընդ որում, սա արել է համախոհների բավական փոքր խմբով, հետախուզման մեջ գտնվելու ընթացքում, երբ Ուկրաինայի իրավապահ մարմինների ամենաբարձրաստիճան պաշտոնյաները հայտարարել էին նրան ձերբակալելու որոշման մասին։

Այս կոնտեքստում բացարձակապես էական չէ՝ հիմնավորվա՞ծ են Սահակաշվիլիի դեմ ուղղված մեղադրանքները, թե՞ անհիմն են։ Որ տարբերակն էլ լինի, եզրակացությունը մեկն է. Ուկրաինան ծիծաղելու չափ անլուրջ պետություն է։ Եթե մեղադրանքները հիմնավոր են, ու նրան չեն կարողանում ձերբակալել, եզրակացությունը դա է։ Իսկ եթե մեղադրանքները կեղծ են, ու այնքան կեղծ են, որ նույնիսկ մեղադրանքի հեղինակները չեն կարողանում դրանից բխող գործողություններ անել, եզրակացությունը կրկին նույնն է։

Հաջորդ դրվագը, որ նույնպիսի տխուր եզրակացության է հանգեցնում, Սահակաշվիլիի կողմից Ուկրաինայի սահմանի հատումն էր՝ այդ երկրի իշխանության՝ նրա մուտքն արգելելու որոշման պայմաններում։ Նա ուղղակի եկավ, եւ ուղիղ եթերում հատեց սահմանը, ու ոչինչ չպատահեց։ Արդեն մի քանի ամիս է՝ նա Ուկրաինայի ներսում է, եւ էլի ոչինչ չի պատահում։ Եվ տվյալ դեպքում ամենեւին էլ էական չէ, հիմնավորվա՞ծ էր նրա մուտքն արգելելու որոշումը, թե՞ ոչ։ Երկու դեպքում էլ հետեւությունը նույնն է. Ուկրաինան անլուրջ պետություն է։

Սա պարզ էր նաեւ այն ժամանակ, երբ հերթական իշխանափոխությունից հետո Ուկրաինայի նախագահը Սահակաշվիլիին հրավիրեց եւ նրան նշանակեց Օդեսայի նահանգապետ։ Պարզ էր, որ Վրաստանում հետախուզման մեջ հայտնվելուց հետո Սահակաշվիլին ոչ մի ապաստան չուներ եւ ավելորդ բեռ էր դարձել Եվրոպայի ու Ամերիկայի համար, եւ միջազգային բոսերը նրան պարզապես կախեցին Ուկրաինայի վզից։ Եթե այսպես է, եւ եթե նույնիսկ այդպես չէ, եւ նոր հեղափոխություն արած Ուկրաինան ներսում լիդերներ ու կառավարողներ չուներ, եւ նրան օդի ու ջրի նման պետք էր Սահակաշվիլիի աջակցությունը, հետեւությունը կրկին նույնն է. Ուկրաինան անլուրջ պետություն է։

Այս հետեւությունը, որ Սահակաշվիլիով ընդամենը հաստատվում է, շատ ավելի վաղ էր ծնվել։ Այն ժամանակ, երբ Ռուսաստանը մեկ գիշերվա մեջ պարզապես վերցրեց Ղրիմը։ Դա երեւաց նաեւ Դոնեցկի եւ Լուգանսկի իրադարձությունների ժամանակ, երբ պարզվեց, որ 20 տարվա ընթացքում անսահմանափակ ռեսուրսների տեր անկախ պետություն Ուկրաինան նույնիսկ «ճ» կարգի բանակ չունի՝ ինքն իրեն պաշտպանելու համար։ Սա մի փաստ է, որից պարզապես պետք էր գետինը մտնել։ Չնայած՝ Սահակաշվիլիի քաղաքական գործունեությունը Ուկրաինայում՝ Ուկրաինայի գետինը մտնելու լավագույն վկայությունն է։

Ինչքան էլ խարիզմատիկ, ինչքան էլ տաղանդավոր, բայց Սահակաշվիլին մեծագույն ցանկության դեպքում անգամ նման գործունեություն չէր կարող ծավալել աշխարհի որեւէ երկրում։ Ոչ Գերմանիայում կամ Ֆրանսիայում, որտեղ նրան կչեզոքացնեին երեքուկես րոպեում, ոչ նույնիսկ Ադրբեջանում կամ Հայաստանում, ոչ նույնիսկ իր հարազատ Վրաստանում։ Եթե Սահակաշվիլին իմանար, որ Վրաստան վերադառնալու եւ չձերբակալվելու շանս ունի, դա թերեւս կաներ անմիջապես։ Բայց քանի որ Վրաստանը Ուկրաինայի համեմատությամբ չափազանց լուրջ պետություն է, նա Վրաստան չի վերադառնում եւ սեփական հայրենիքի համար մեռնելու փոխարեն պատրաստ է մեռնել հանուն Ուկրաինայի։

Եվ, ի դեպ, չափազանց հետաքրքիր է, թե Սահակաշվիլիի գործոնին ինչպես են վերաբերվում Ռուսաստանում։ Ռուսական բոլոր հեռուստաալիքները անդադար, արդեն երկար ամիսներ ժամեր են տրամադրում Սահակաշվիլիին քլնգելուն եւ քննադատելուն։ Առաջին հայացքից թվում է, թե Ռուսաստանում Սահակաշվիլիին ոչնչացնելու խնդիր են դրել։ Բայց երբ հաշվի ես առնում, թե հակառուսական ինչ տրամադրություններ կան Ուկրաինայում, Մոսկվայի ծրագիրը պարզ է դառնում։ Նրանք հասկանում են, որ ռուսական լրատվամիջոցներով հակասահակաշվիլիական քարոզչությունը հակառուսական տրամադրություններով ապրող Ուկրաինայում շարունակում է ակտուալ պահել Սահակաշվիլին։

Եվ ինչքան շատ նրա քարտը խաղարկվի ուկրաինական քաղաքական թատերաբեմում, այնքան ավելի ակնհայտ կդառնա Ուկրաինա պետության անլրջությունը։ Իսկ դա այն է, ինչ պարզապես անհրաժեշտ է Մոսկվային։