Հայկական միջնադար. «Վիդիշ լի», Վիգեն Սարգսյանի մասին ծաղրանկար է տպագրվել. խմբագրական 

«Մեդիալաբ» կայքի տնօրեն եւ գլխավոր խմբագիր Մարիաննա Գրիգորյանի եւ նրա երեխայի հասցեին հնչեցված սպառնալիքները ուշագրավ զարգացումներ ստացան: Ինչպես պարզվեց, սպառնալիքներ հնչեցնող անձը՝ Հայկ Օհանյանը կապված է բանակի հետ, ունի ռազմական մասնագիտություն: Ընդ որում, դա այնպիսի մասնագիտություն է, որը ուղղակի կապ ունի մարդկանց ֆիզիկապես ոչնչացնելու հետ՝ նա դիպուկահար է, սպա: Համենայն դեպս այդ մասին Ինստագրամի իր էջում նշել էր հենց ինքը՝ Հայկ Օհանյանը: Ճիշտ է, բարձրացած աղմուկից հետո նա հեռացրել էր իր էջը, բայց տվյալները պահպանվել են: Տարօրինակ է, բայց դիպուկահարները սովորաբար չեն հայտարարում իրենց մասնագիտության մասին, նույնիսկ լուսանկարվելիս դեմքերը փակում են, ու դա միջազգային պրակտիկա է: Բայց դա այնքան էլ էական չէ: Ավելի տարօրինակ է իրավապահների ու պաշտպանության նախարարության պահվածքը: «Մեդիալաբի» գլխավոր խմբագիրը ավելի քան 10 օր առաջ էր հայտարարել իր նկատմամբ հնչած սպառնալիքների մասին: Լրագրողական կազմակերպությունները հանդես եկան երեւույթը դատապարտող հայտարարությամբ, բայց իրավապահները որեւէ գործուն քայլ չէին կատարում հայտարարության հեղինակին բացահայտելու ուղղությամբ: Միայն նախօրեին վերջապես քրեական գործ հարուցվեց, ու դա թերեւս ՀՀ-ում ԱՄՆ դեսպանի հայտարարության շնորհիվ միայն:

Ակնհայտ է, որ «Մեդիալաբի» ղեկավարի եւ նրա երեխայի հասցեին կյանքից զրկելու սպառնալիքի հետեւանքները որեւէ քաղաքակիրթ երկրում կլինեին բոլորովին այլ: Խնդիրը մեր օրենսդրությունը չէ: Այն սահմանում է, որ դա քրեական հետապնդման ենթակա արարք է: Իսկ այն, որ իրավապահները չուզենալով, դժգոհելով, «ոտները կախ քցելով» են գործողություն կատարում, ցույց է տալիս մեր իշխող «էլիտայի» մտահորիզոնը: Սա առաջին դեպքը չէ: Օրինակ, Սերժ Սարգսյանի հասցեին քննադատական ելույթ ունեցած պատգամավորը հարձակման ենթարկվեց, իսկ իրավապահները  չուզենալով ու դժգոհելով դա բացահայտեցին, հարձակվողն էլ ռեալ պատիժ չկրեց: Ավելին, ՀՀԿ-ականները տեղի ունեցածի համար մեղադրում էին պատգամավորին, ոչ թե հարձակվողին: Ինչպես կարելի է փիս փիս բաներ ասել վսեմաշուք  եւ ճաճանչափայլ Սերժ Սարգսյանի հասցեին: «Մեդիալաբի» դեպքը նույնն է: Ծաղրանկար է տպել ամենայն հայոց պաշտպանության նախարարի մասին, ուրեմն կարելի է եւ նույնիսկ պետք է ինքնադատաստանի ենթարկել:

Իրականում սա միջնադարին հարիր մտածելակերպ է՝ խաների, սուլթանների, իշխանների հասցեին վատ բան ասողը պետք է պատժվի: Պատիժն էլ պետք է իրականացնեն այդ սուլթան-իշխանիկներին ֆետիշացնող, նրանց կուռքի վերածած մարդիկ: Ու այդ մտածելակերպով մինչեւ վերջին բջիջը ներծծված են մեր իշխող «էլիտայի» ներկայացուցիչները, անկախ նրանից, թե որքան ժամանակակից են նրանց հագուկապը, ավտոմեքենան, տան ռեմոնտը...: Եթե Պնախարար Վիգեն Սարգսյանը այդպիսի մտածելակերպի կրողը չլիներ, ապա պարզ տրամաբանությունը հուշում է, որ հենց այն պահին, երբ պարզվեց, որ «Մեդիալաբի» ղեկավարին սպառնացող անձը հանդես է գալիս որպես սպա եւ իրեն կապում բանակի հետ, նա պետք է հանդես գար խիստ դատապարտող հայտարարությամբ: Նման հայտարարություն չի եղել: Չի էլ լինի: «Վիդիշ լի», իր մասին ծաղրանկար է տպագրվել:

Դժվար չէ պատկերացնել, թե ինչ կանեին, ասենք, Նորվեգիայի, Գերմանիայի, Կանադայի պաշտպանության նախարարները, եթե իրենց մասին ծաղրանկար հրապարակած որեւէ ԶԼՄ-ի ներկայացուցչի որեւէ մեկը սպառնար:

Դժվար չէ նաեւ պատկերացնել, թե ինչ կլիներ, եթե  նույնատիպ սպառնալիքներ ստանային, ասենք, մեր ոստիկանապետը, պաշտպանության նախարարը կամ որեւէ այլ բարձրաստիճան պաշտոնյա: Սպառնացողը կհայտնաբերվեր հաշված րոպեների ընթացքում, սեւ դիմակավոր ջոկատներով նրան տանից ծեծելով բերման կենթարկեին, եթե կենդանի վիճակում հասցնեին քաղմաս, շատ արագ գործը կկազմեին, կձերբակալեին, կկալանավորեին, կդատեին: Դե, ոնց որ միջնադարում էր, էլի:

Խմբագրականը հրապարակվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի փետրվարի 8-ի համարում: