Ինչ կլիներ, եթե Զարուհին մի տուփ մայոնեզ պզզացներ Տարոնի վրա. խմբագրական

Լուսանկարում՝  Շարլ Միշելը՝ մայոնեզապատ եւ միջադեպից հետո

Չափազանցրած չենք լինի, եթե ասենք, որ Երեւանի ավագանու նիստում տեղի ունեցածը հիմա ամենաքննարկվող թեման է: Ավագանու «Երկիր ծիրանի» խմբակցության անդամները Նուբարաշեն համայնքի վթարված եւ տարիներ շարունակ չնորոգվող կոյուղուց «պրոբներ» էին վերցրել ու բերել ավագանու նիստին: Բերել էին այդ խնդրի վրա քաղաքապետարանի ուշադրությունը հրավիրելու համար: Թե ինչ պետք է անեին այդ կոյուղաջրերը նիստի ժամանակ՝ «ցփնեին» քաղաքապետի վրա, դնեին նրա սեղանին, այդպես էլ պարզ չդարձավ: Քաշքշուկի արդյունքում կես լիտրանոց բանկայից կոյուղաջուրը թափվեց գետնին, ու անտանելի գարշահոտությունը տարածվեց դահլիճում: Գարշահոտություն, որը արդեն տարիներ շարունակ տարածված է Նուբարաշենում:

Քաշքշուկ ասվածը շատ մեղմ է հնչում: Ավագանու ՀՀԿ-ականները բառիս բուն իմաստով ծեծի ենթարկեցին Մարինա Խաչատրյանին: Ու դա պարզ երեւում է տեսակադրերից: Մազերից քաշել, ապտակել, խփել, հրել, գրկել տանել....: Սա դժվար է ընդամենը քաշքշոց անվանել:

Անշուշտ, դեպքը ունի ե՛ւ իրավական, ե՛ւ բարոյական շերտեր: Ասենք, իրավունք ունեի՞ն արդյոք կանայք կոյուղաջուրը բերել ավագանու նիստին, խաթարել ավագանու բնականոն աշխատանքը...: Հանրության մի հատված հենց այս տեսանկյունից է դիտարկում հարցը: Իրոք, ինչպե՞ս կարելի է. սրբության սրբոց քաղաքապետարանի շենքում, որտեղ Երեւանի ավագանու մեծամասնությունը, որը բաղկացած է բացառապես ազնվագույն, կրթված, բարձր ինտելեկտուալներից, քափ- քրտինքի մեջ աշխատում է, բացառապես ճիշտ ու անթերի որոշումներ է կայացնում, իսկ ինչ-որ կանայք խաթարում են այդ «բնականոն ընթացքը»: Իհարկե իրավունք չունեն: Ու հենց այդ խաթարումը կանխելու համար հասարակության այդ հատվածը լիովին արդարացված է համարում կանանց ծեծելը: Ու միաժամանակ հնչում են կարծիքներ, թե բա բանկայի մեջ ազոտաթթու է եղել եւ այլն:

Բայց նրանք հաշվի չեն առնում, որ կնոջը ծեծի են ենթարկում այն ժամանակ, երբ «ազոտաթթվով» լցված բանկան արդեն թափվել էր գետնին: Ու եթե դա նույնիսկ ազոտաթթու էր, ապա արդեն ոչ մեկի համար վտանգավոր չէր, եթե, իհարկե, ավագանու ՀՀԿ-ական որեւէ անդամ չէր պատրաստվում պառկել գետնին թափված հեղուկի վրա ու թավալվել, ապացուցելու համար, որ դա ազոտաթթու է, եւ իր մարմինը քայքայվում է: Այսինքն, իրավական տեսանկյունից, եթե «Երկիր ծիրանի» խմբակցության անդամի գործողությունները նույնիսկ հանցագործություն էր, ապա նրա նկատմամբ որեւէ կերպ ուժ կիրառելը արդարացված էր մինչեւ այն պահը, երբ բանկայի պարունակությունը թափվեց գետնին: Դրանից հետո ցանկացած բռնի գործողություն ՀՀ քրեական օրենսգրքով հստակեցված քրեական հանցագործություն է՝ սեռական ոտնձգությունից ու խուլիգանությունից մինչեւ առանձնակի դաժանությամբ ծեծ ու մահափորձ միջակայքում:

Բարոյական տեսանկյունից կոյուղաջուրը քաղաքապետարան բերելը, անշուշտ, տգեղ է: Բայց այն պահից երբ ավագանու տասնյակի հասնող տղամարդ ՀՀԿ-ականները եւ քաղաքապետարանի աշխատակիցները անթաքույց հաճույքով «կալմեջ» են անում կնոջը ու առանձնակի հաճույքով խփում ու մազերից քաշում, հետո գրկած տանում դուրս՝ շպրտում, կոյուղաջրով բանկան ավագանու նիստին բերելը միանգամից դառնում է մի փոքր, անէական, ուշադրության ոչ արժանի մանրուք:

Բայց միջադեպը մի շերտ էլ ունի՝ քաղաքակրթական: Սոցիալական ցանցերում տարածվել է Բելգիայում 2014 թվականին նկարահանված մի տեսահոլովակ: Այն մասին է, թե ինչպես մի միջոցառման ժամանակ, երբ ելույթ է ունենում Բելգիայի վարչապետ Շարլ Միշելը, դահլիճ են մտնում մի քանի երիտասարդ աղջիկներ, ինչ-որ բաներ են գոռգոռում ու մայոնեզ են «պզզացնում» վարչապետի վրա: Պզզացնում են, այսպես ասենք՝ մեթոդաբար, մի քանի էտապով, մի քանի ուղղություններից: Ներկաներից մի քանիսը մեղմորեն փորձում են կանգնեցնել աղջիկներին: Վերջիններս դադարեցնում են իրենց «գրոհը» միայն այն ժամանակ, երբ վերջանում է մայոնեզի ողջ պաշարը: Շարունակում են գոռգոռալ ու դժգոհ դեմքերով, հանգիստ հեռանում դահլիճից: Հոլովակից նկատելի է դառնում, որ աղջիկները բավական դիպուկ են գտնվել ու վարչապետի բաճկոնը ամբողջությամբ մայոնեզապատ է (ձախ նկարում): Սակայն քիչ անց վարչապետը կրկին մոտենում է ամբիոնին առանց բաճկոնի ու ժպիտը դեմքին, առանց որեւէ չարության՝ շարունակում իր ելույթը (աջ նկարում):

Բելգիայի վարչապետն էլ այդ երկրի քաղաքական մեծամասնության ներկայացուցիչ է: Նրա կողքին էլ այդ պահին կան նրա կուսակցական ընկերները, որոնք կարող էին կասկածել, որ մայոնեզի տուփերում կիսլատա է, բայց իրենց «շեֆին» քծնելու համար ոչ մեկը նույնիսկ փորձ չի անում գոռալ աղջիկների վրա, էլ չենք խոսում ծեծելու մասին: Պետք է ենթադրել, որ միջադեպից հետո զանգահարել են ոստիկանություն, այդ աղջիկներին հավանաբար գտել են ու տույժի են ենթարկել: Եթե այլ հիմք չլինի, ապա գոնե վարչապետի կոստյումը մայոնեզով փչացնելու եւ գույքային վնաս հասցնելու համար հաստատ տուգանված կլինեն: Դե եկեք մի պահ պատկերացնենք, որ Զարուհի Փոստանջյանն ու Մարինա Խաչատրյանը Տարոն Մարգարյանի վրա մայոնեզ են պզզացնում, պատկերացնում եք ինչ կանեին Գոռ Վարդանյանը, Դավիթ Օհանյանն ու Վասպուրակը: Երկու կանանց նսիտերի դահլիճից պատգարակներով կհանեին:

Մեր եւ Բելգիայի օրենքները իրարից շատ չեն տարբերվում: Տարբերվում են քաղաքակրթական ընկալումները: Եթե Բելգիայում իշխող կուսակցության որեւէ կարկառուն ներկայացուցիչ, ինչպիսին օրինակ Առաքել Մովսիսյանն է (Շմայս) ՀՀԿ-ի համար, հայտարարեր, թե «Էլ չեմ խորանում, թե ինչ կանեի, ՀՀԿ-ի տղամարդիկ ինչ արել են, լավ են արել», ապա իշխող կուսակցությունը հաջորդ ընտրություններին ձայն չէր ստանա ու կհեռանար քաղաքական դաշտից մի քանի տասնամյակով: 

Կասկած չկա, որ կնոջը հաճույքով ծեծող «ՀՀԿ տղամարդիկ» ոչ մի պատժի չեն ենթարկվելու: Նրանք շարունակելու են հպարտանալ իրենց արածով, հպարտորեն շարունակելու են կրել իրենց ՀՀԿ-ական կրծքանշանը, իսկ «շեֆը»՝ Տարոն Մարգարյանը, նրանց ավելի շատ է հարգելու ու սիրելու իրենց «անձնուրացության» համար: Ու այ հենց սա քաղաքակրթական խնդիր է:

Խմբագրականը տպագրվել է «Հայկական ժամանակ» օրաթերթի փետրվարի 15-ի համարում: