Նույն հողի հետ կապված միաժամանակ երկու հակադիր գործարքներ են եղել` տիրազուրկ գույքի ճանաչում եւ ժառանգության իրավունք

«Հայկական ժամանակ» օրաթերթի խմբագրությանն է դիմել քաղաքացի Ժորա Սմբատյանը: Նա պատմեց, որ Ձորաղբյուրում գտնվող իր հողամասը Կոտայքի մարզի նոտարական տարածքի նոտար Նունե Մանուչարյանը 2017 թվականի դեկտեմբերի 4-ին, որպես ժառանգություն, տվել է Անուշ Հայրապետյանին:

Բանն այն է, որ այդ հողամասը 1988 թվականին գործող «Ագրորադի այգեգործական ընկերության» կողմից տրվել է Անուշ Հայրապետյանի հորը` Վաչե Հայրապետյանին: Սակայն, ըստ Սմբատյանի, Վաչե Հայրապետյանը ընկերության կողմից տրված նպատակային (այգեգործական) հողը չի սեփականացրել եւ ՀՀ կառավարությանն առընթեր կադաստրի պետական կոմիտեի կողմից սեփականության վկայական չի ստացել եւ հողին չի տիրապետել: Սմբատյանը նաեւ նշում է, որ Վաչե Հայրապետյանը հողի նկատմամբ ունեցած պարտավորություններն ու պարտականությունները չի կատարել եւ ընտանիքով տեղափոխվել է Ռուսաստանի Դաշնություն, որտեղ էլ 2011 թվականին մահացել է:

Սմբատյանի խոսքով՝ Վաչե Հայրապետյանն իր կենդանության օրոք այդ հողի նկատմամբ չի ունեցել պետական գրանցված սեփականության իրավունք եւ բնական է, որ չի էլ կազմել ժառանգություն, կտակ կամ նվիրատվություն: Նա պնդում է, որ նոտար Նունե Մանուչարյանը անտեսել է ՀՀ սեփականության մասին օրենքը եւ ժառանգության գործարք է կատարել: Սմբատյանը նշում է, որ դիմել է, որպեսզի տրամադրեն հիմքերը, սակայն Մանուչարյանը չի պատասխանել:

Սմբատյանը կարծում է, որ խախտվել են ժառանգության գործարք կազմելու մի շարք օրենքներ.

«Պետական նպատակային նշանակության հողը ենթակա չէ ժառանգության, թույլատրելի չէ: Խախտվել է Վաչե Հայրապետյանի իրավունքը, որը չի ցանկացել ունենալ հողի սեփականություն, մշակել, տիրապետել, ժառանգել: Անտեսված են ժառանգության հիմնական դրույթները, ըստ որի՝ ժառանգության հիմնական գործոնը ժառանգատուի կամքի արտահայտումն է՝ կտակի ձեւով: Իսկ մահվան դեպքում գույքը կարող է տնօրինվել միայն կտակի միջոցով:

Անուշ Հայրապետյանի հայրը մահացել է 2011 թվականի մարտի 23-ին, իսկ ժառանգության գործարքը կատարվել է 2017 թվականի դեկտեմբերի 4-ին: Խախտվել է ժառանգություն տալու ժամանակը, այն է՝ պետք է կատարվեր մահից հետո 6 ամսվա ընթացքում, մինչդեռ կատարվել է 7 տարի հետո: Խախտվել է նաեւ ՀՀ քաղաքացիական օրենսգրքի անշարժ գույքի տիրազուրկ եւ սեփականության ձեռք բերման վաղեմության ուժով օրենքների հիման վրա սույն հողակտորի նկատմամբ իմ 18 տարվա գործունեություն կատարելու իրավունքը»,- ասաց Սմբատյանը:

Սմբատյանի ներկայացրած փաստաթղթերում նկատեցինք, որ ՀՀ Կոտայքի մարզի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարանն իր հայցը` Ձորաղբյուր համայնքի վերոնշյալ հողամասի տիրազուրկ եւ ձեռք բերման վաղեմության ուժով սեփականության իրավունքը ճանաչելու պահանջի մասին, բավարարել է 2018 թվականի հունվարի 30-ին:

Սակայն ժառանգության միջոցով էլ 2018 թվականի հունվարի 29-ին նույն հողը տրամադրվել է Անուշ Հայրապետյանին: «Փաստորեն ստացվում է, որ միաժամանակ երկու հակադիր գործարքներ են եղել` տիրազուրկ գույքի ճանաչում եւ ժառանգության իրավունք»,- ասաց Սմբատյանը:

Սմբատյանը նշեց, որ դրանից հետո Անուշ Հայրապետյանը ժառանգության եւ սեփականության վկայագրերով վերաքննիչ դատարան է դիմել առաջին ատյանի դատարանի վճռի դեմ: 2018 թվականի սեպտեմբերի 28-ին կայացած նիստի ժամանակ վերաքննիչ դատարանն առաջին ատյանի դատարանի վճիռն ամբողջությամբ բեկանելու որոշում է կայացրել: Սմբատյանի խոսքով՝ ինքը ցանկացել է իր դիրքորոշումը բանավոր ներկայացնել դատարանում, սակայն վերաքննիչ դատարանը թույլ չի տվել:

Այժմ մեզ դիմած Ժորա Սմբատյանը դարձյալ հայցադիմում է ներկայացրել Երեւան քաղաքի ընդհանուր իրավասության առաջին ատյանի դատարան եւ պահանջում է ժառանգության իրավունքի վկայագիրը անվավեր ճանաչել: «Հույս ունեմ, որ դատարանը ի սկզբանե կայացված որոշումը կթողնի ուժի մեջ եւ իմ պահանջը կկատարվի»,- ասաց Սմբատյանը: