Փլուզում Գյումրու կենտրոնում. բնակիչները կվտարվեն զբաղեցրած տարածքից (լուսանկարներ)

Գյումրիում հերթական անգամ ինքնափլուզվել է Գարեգին Նժդեհ 7 հանրակացարանային շենքը, որտեղ մշտական բնակություն ունեն 2 տատիկներ՝ Գայանե Տորոյանն ու Կլարա Պետրոսյանը: Նրանք այս հանրակացարանում են 16 տարեկանից: Որպես Տեքստիլ կոմբինատի աշխատակիցներ Փամբակի մանկատնից եկել, աշխատել եւ մնացել են մինչ օրս: «Ժամը 8-ի կողմերն էր, (նկատի ունի երեկոյան 20:00-ն), ձեներ լսվավ, վազինք դուրս, տեսանք, որ արմատուրները կհանեին, ասինք՝ չի կարելի, մի արեք, չի կարելի, էն էլ լսողն ով էր, ես չիդեմ ով էին, տղեք էին էլի: Քաշին արմատուրան ու սաղ փլվավ, եկավ վար, գլխիս էլ քարով զարկեց, ու ընձի հայհոյեց: Որ փլվավ, իրանք էլ փախան»,-պատմեց  Գայանե Տորոյանը: 

Այս հանրակացարանը պարբերաբար ինքնափլուզվում է, Գյումրու քաղաքապետարանն էլ ամեն փլուզման հետ մի քանի ընտանիքի բնակության այլ վայր է տեղափոխել: Շենքում միայն 3 տատիկներ են մնացել, երկուսն անօթեւաններ են, մեկը՝ ոչ: Երեքն էլ համառում, փլվող շենքից դուրս չեն գալիս:

Գյումրու քաղաքապետարանի պատասխանատու Վաղարշակ Մխիթարյանն ասում է՝ տատիկներին բազմաթիվ առաջարկներ են արել, ոչ մի բնակարանի հետ չեն համաձայնվել նրանք: Վերջիններս էլ պնդում են, որ Գյումրու քաղաքապետարանը միայն մեկ անգամ է իրենց բնակարան առաջարկել Մուշ թաղամասում, գնացել, տեսել են՝ ապահով չէ, չեն տեղափոխվել: Իսկ առաջարկվող հանրակացարանների մասին խոսել ընդհանրապես չեն ուզում:

«Հերիք էղավ էլի, զզվցրիք, թողիք: Քաղաքապետարանն էլ մեռնի, Բալասանյանն էլ, դուք էլ հետը: Մենակ մեզի Նիկոլն է պետք, ուրիշ ոչ մեկը: Թե բդի բլի մնանք, թող տակն էլ մնանք, ուրեմն 3 հոգու չենք կարող տուն տան, հա՞, ամոթ է, ամոթ: Որ լավ տեղ տա, չենք էրտա, ուրտե՞ղ են տվել, խաբար չենք: Ուրտե՞ղ: Ընչի՞ են «օբշի ժիտել» ցույց տալիս, մենք կվառտիռա ենք կորցրել: Տարել են էն ոջլոտ Կոշտոյանի վըրի հանրակացարանը, կսեն՝ ահան ձեզի տուն: Յա՜, մենք էլ հավ ենք էլի: Է, դոմիկ, դոմիկ, կմնամ իմ էս շենքի մեջը էլի»,-բարկացած արձագանքեց 78-ամյա Գայանեն:

Կլարա տատիկն էլ պատմեց, որ նախորդ տարվա դեկտեմբերին գնացել, սոցիալական բնակարաններում իրենց տները տեսել, ուրախացել, համաձայնվել էին տեղափոխվել, քանի որ խոստում էր եղել, որ երկու ընկերուհիներին նույն շենքում էին բնակարանները հատկացվելու: «Է, բայց չտվեցին էդ տները: Ըսին, թե դոմիկների ապրողների հմար են սարքել: Հետո, երբ որ երրորդը սարքեն, մեզի տուն կուտան: Հմի ընչի են ելել, խառնվել ըսպես, չեմ հասկնա: Հենց քարըմ կընգնի, գուկան, իրանցեն դուրս կխոսան: Իրիկունն էլ կսեն՝ ելեք, մենք ձեզի փող կուտանք, գնացեք վարձով ապրեք»:Տատիկները տարիներ շարունակ պահանջում էին, որ իրենց քաղաքապետարանը բնակարան հատկացներ քաղաքի կենտրոնում, նույն վայրում, որպեսզի իրար մոտ լինեին, ու կարողանային ապրել այնպես, ինչպես սովոր են: Այսինքն, իրար կողք-կողքի ու անբաժան: Տունն էլ կենտրոնում լիներ, որ կարողանային իրենց ծանոթ խանութներից օգտվել: Առաջարկված բոլոր տարբերակներից հրաժարվելուց հետո, վերջին հնարավորությունը սոցիալական բնակարաններն էին, դրանք էլ չեն հատկացվել: Հիմա արդեն հայտնվել են տարածքից վտարվելու վտանգի առաջ:

Շենքի սեփականատեր Ենոք Սարգսյանին Գյումրու քաղաքապետարանը դեռ 2017-ից պարտավորեցրել է քանդել վթարավտանգ եւ ամեն պահի ինքնափլուզվող շինությունը: Վերջինս, սակայն, տատիկների համառության պատճառով իր իրավունքն իրացնել չի կարող:Սեփականատերը հարցը դատական ատյանում է վիճարկել: ՇՄ առաջին ատյանի դատարանը վտարման որոշում է կայացրել, որը տատիկները բողոքարկել են վերաքննիչ դատարանում: Վերաքննիչն այս տարվա հունվարի 31-ին վճռել է ուժի մեջ թողնել ՇՄ առաջին ատյանի դատարանի վտարման վճիռը: Կլարա տատիկը ՀԺ-ի հետ զրույցում տեղյակ պահեց, որ իրենք այս վճիռն էլ են բողոքարկել արդեն վճռաբեկ դատարանում:

«Պստիկ են, որ մեզի վտարեն, իրանք իրավունք չունին, թող մեզի տեղ տան, նոր վտարեն, ինչի՞ հմար պիտի վտարեն, ինչի՞ համար: Մարդիկ 10-ը տարի ապրում են իրանց կվառտիտաների մեջը, սեփական ա կոչվում, 50 տարի ապրել ենք, ես եմ քարը քարին դրել, էսիկ իմ սեփականությունն է ու վերջ: Մենք Թուրքիա ենք գնում, վերջ»:

Տատիկներն ակնկալում են, որ իրենց թույլ են տալու մնալ եւ բնակվել ինքնափլուզվող հանրակացարանում, շենքի սեփականատերը, սակայն, ուզում է խնդիրն արագ կարգավորել, քանդել Գյումրու կենտրոնական փողոցում գտնվող  իրեն պատկանող շինությունը, որը լուրջ վտանգ է անցորդների, տարածքի եւ առաջին հերթին հենց ներսի բնակիչների համար:

Կողմերից ոչ մեկը զիջման չի գնում, տատիկները պահանջում են նորմալ բնակարաններ, եթե ոչ քաղաքի կենտրոնում, ուրեմն սոցիալական թաղամասում, որտեղ, սակայն, արդեն չկան ազատ տներ, սեփականատերն էլ պնդում է, որ պետք է քանդի հանրակացարանը:  

Թե ու՞ր են գնալու տատիկները, ոչ մեկը չգիտի: Քաղաքապետարանը պատասխանատու չէ այլեւս ոչ բնակիչների անվտանգության, ոչ էլ բնակապահովման համար: Տուն գտնելու պարտավորությունը սեփականատիրոջն է: