Մշակույթի ոլորտում հայտնվել են պաշտոնյաներ, որոնց հետ անհամատեղելի եմ համարում իմ հետագա աշխատանքը. Նիգոյան

Համազգային թատրոնի փոխտնօրեն Մանուկ Նիգոյանը հունիսի 15-ին հրաժարականի դիմում էր ներկայացրել: «Սեփական դիմումի համաձայն ազատվեցի Համազգային թատրոնի փոխտնօրենի պաշտոնից: Շնորհակալ եմ Համազգայինի թիմին արդյունավետ համագործակցության համար»,- ֆեյսբուքյան իր էջում գրել էր Նիգոյանը:

Համազգային թատրոնն այսօրվանից նոր փոխտնօրեն ունի, որն արդեն աշխատանքի է անցել, խոսքը Վահագն Տիգրանյանի մասին է: Թատրոնի տնօրեն Արման Նավասարդյանը «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում հայտնեց, որ Վահագն Տիգրանյանը տեխնիկական եւ տնտեսական գծով լավագույն մասնագետներից է, աշխատել է Օպերային թատրոնում, կամերային երաժշտական թատրոնում, բայց Հմազգային թատրոնում նոր է:

«Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում Նիգոյանը մանրամասնեց հրաժարականի պատճառները. «Հեռանալու համար պատճառը մեկը չի լինում. պետք է լինեն մի քանի պատճառներ, որպեսզի մարդ ինչ-որ տեղից հեռանա, կամ գոնե մտածի այդ մասին: Իմ հեռանալու համար եւս մի քանի պատճառներ են եղել, եւ դրանք հստակ են. մշակույթի ոլորտի ներկայիս պատասխանատուների քաղաքականությունն ու իմ պատկերացումերը ոլորտի զարգացման վերաբերյալ իրար հետ բոլորովին չեն համընկնում»:

Նիգոյանի խոսքով՝ մշակույթի ոլորտում համատարած վերադասավորումների արդյունքում ստացվել է այնպես, որ հայտնվել են պաշտոնյաներ, որոնց հետ վերջինս անհամատեղելի է համարում իր հետագա գործունեությունը. «Ասեմ ավելին, կա հստակ պաշտոնյա, որի անունն այս պահին պարզապես նշել չեմ ցանկանում: Մարդը, որի մասին ես խոսում եմ, հավաքական կերպար է՝ ոչ պրոֆեսիոնալ, իր սխալները չընդունող եւ մեծամտական քաղաքականություն վարող»:

Նախկին փոխտնօրենից հետաքրքրվեցինք՝ գուցե մշակույթի ոլորտը համակարգող փոխնախարարներից մեկի մասի՞ն է, վերջինս չցանկացավ պատասխանել:

Նշեց, որ մոտ ապագայում ավելի կոնկրետ կխոսի ու հրապարակավ կհնչեցի այդ անձնավորության անունը: Նիգոյանի համոզմամբ, եթե մտածեր, որ Համազգայինից դուրս գալը կարող էր վնասել թատրոնին, ապա երբեք նման բան չէր անի. «Ես վստահ եմ, որ այն ամենաապահով ձեռքերում է հիմա, նույնիսկ ավելի, քան եղել է, որովհետեւ հիմա այնտեղ գեղարվեստական եւ ադմինիստրատիվ մասով ղեկավարում են այնպիսի մարդիկ, որոնք մեծացել են այդ թատրոնում: Իմ հեռանալու մտադրությունները մի փոքր ավելի վաղ են եղել, բայց քանի որ այնտեղ կար տնօրենի վերջնական ընտրության հարց, ես երբեք դուրս չէի գա գործը կիսատ թողած: Սպասել եմ տնօրենը վերջնական ընտրվել է, որ հետագայում անցանկալի կամ անկանխատեսելի փոփոխություններ չլինեն: Ես էլի հաճախակի կայցելեմ թատրոն ՝ պահպանելով ընկերական հարաբերություններս, բայց մշակույթի ոլորտում որեւէ պետական պատասխանատվություն այլեւս չեմ ստանձնի, գոնե այնքան ժամանակ, քանի դեռ ոլորտում որոշ պատասխանատուների վերադասավորումներ չեն եղել»:

Նիգոյանը Համազգայինի փոխտնօրեն էր հունվար ամսից, այդ պաշտոնում նրան նշանակել էր թատրոնի տնօրեն Արման Նավասարդյանը: Մանուկ Նիգոյանը նկատեց, որ այս պահին էլ Արման Նավասարդյանի հետ ունեն գերբարձր մակարդակի հարաբերություններ, դրա արդյունքում է, որ կարողացել են շատ հեշտ համաձայնության գալ:

Նախկին փոխտնօրենն անդրադաձավ նաեւ մշակույթի նախարարության միացմանը մի քանի այլ նախարարությունների՝ ասելով, որ դա իր համար եղել է մշտապես անընդունելի: Կանխատեսում է, որ մշակույթի ոլորտի հետագա աշխատանքները լինելու են շատ ավելի բարդ, որովհետեւ նրանք սկսելու են միջնորդավորված կերպով շփվել, որը կարող է իրար սխալ հասկանալու եւ մի շարք բարդությունների առաջացման պատճառ հանդիսանալ:

Նիգոյանի խոսքով՝ հեղափոխությունից հետո մշակույթի ոլորտը համակարգող երկու անձնաց՝ Լիլիթ Մակունցի եւ Նազենի Ղարիբյանի հետ շատ ակտիվ եւ լավ համագործակցություն են ունեցել: «Նազենի Ղարիբյանի վարած քաղաքականության մեջ շատ հարցերում համաձայն եմ եղել, որոշ թերություններ էլ տեսել եմ, բայց բարձրաձայնել եմ դրանք, այնպես որ, իմ հրաժարականը պայմանավորված էր վերջին փոփոխություններով»,-նկատեց Նիգոյանը:

Նախկին փոխտնօրենը հայտնեց, որ հետագա գործունեությունը կծավալի մշակույթից դուրս՝ բիզնես ոլորտում. «Հավանաբար կակտիվացնեմ բիզնեսում իմ ներկայությունը, նոր նախագծեր, նոր մտքեր ունեմ, որոնք անպայման պետք է իրագործեմ: Բայց մինչ այդ մի երկարատեւ հանգիստ անպայման պիտի ունենամ, որովհետեւ ծանր շրջան է եղել եւ հիմա ժամանակն է արածը վերհիշելու, արժեւորելու ու նոր մտքերը իմի բերելու: Եվ որքան հասկանում եմ՝ լավագույն ներդրումը պետության կայացման գործում այն ներդրումն է, որը կախված չէ պետական որոշ պաշտոնյաների հետ հարաբերություններից»: