Ադրբեջանը մտահոգված է Հայաստանում ընթացող զարգացումներից. նախկիններին աջակցելու խնամքով թաքցված ցանկությունը

Վերջին օրերին հետաքրքիր միտում է նկատվում՝ առավել արմատական «ընդդիմադիրները» (նրանք, ովքեր հայհոյախառը մեղադրանքներ են հնչեցնում իշխանությունների հասցեին՝ հույս ունենալով, որ իշխանություններն իրենց նկատմամբ կոշտ քայլեր կձեռնարկեն, ու դրանով իսկ իրենք կհայտնվեն ուշադրության կենտրոնում) ավելի ու ավելի հաճախ են քարոզչական նպատակներով ընդարձակ մեջբերումներ անում ադրբեջանական լրատվամիջոցներից ու ռուսական այն շրջանակներից, որոնք աչքի են ընկնում ադրբեջանամետ դիրքորոշումներով: Ադրբեջանական լրատվամիջոցներն, օրինակ, գրում են, որ «ռազմական հանցագործ» Քոչարյանը հերթական անգամ բանտում է, իսկ մեր «ընդդիմադիրները» հրճվանքով տիրաժավորում են դա՝ «մոռանալով» նշել, որ Քոչարյանը բոլորովին այլ գործով է կալանքի տակ: Արդյունքում՝ տպավորություն է ստեղծվում, թե իբր Հայաստանի իշխանությունները նույնպես Քոչարյանին «ռազմական հանցագործ» են համարում, հետեւաբար՝ դեմ են ղարաբաղյան պատերազմի արդյունքներին, մեկուսացնում են «պատերազմի հերոսներին», որպեսզի տարածքային զիջումներ անեն, եւ այլն:

Փաստորեն ադրբեջանցիներն իզուր էլ հսկայական գումարներ են ծախսում՝ հայալեզու քարոզչամիջոցներ պահելու համար: Կարող էին բավարարվել միայն ռուսերենով, իսկ մեր «արմատական ընդդիմադիրներն» իրենց միջոցներով դրանք կթարգմանեին հայերեն ու կտարածեին Հայաստանում: Բայց սա դեռ մի կողմ թողնենք եւ անդրադառնանք «պատերազմի հերոսներին»:

Ղարաբաղյան պատերազմի գլխավոր հերոսը հայ ժողովուրդն է, եւ այս հարցում երկու կարծիք լինել չի կարող: Եվ այդ գլխավոր հերոսը մերժել է Ռոբերտ Քոչարյանին էլ, Սերժ Սարգսյանին էլ: Այսինքն՝ այնպես չէ, որ «սորոսականներն» ու «գրանտակեր հանրույթն» են մերժել «արցախյան պատերազմի հերոսներին», ճիշտ հակառակը՝ իրական հերոսները մերժել են նրանց, ովքեր ժողովրդի հաղթանակը վերագրել են իրենց ու դա դրոշակ դարձնելով՝ փորձել ստրկացնել իրական հերոսներին: Մերժել են ոչ թե այն պատճառով, որ հաղթանակին էին դեմ (ինչպե՞ս կարող է ժողովուրդն ինքն իր հաղթանակին դեմ լինել), այլ որովհետեւ հազարավոր կյանքերի գնով ձեռք բերված այդ հաղթանակի արդյունքները հետագայում կասկածի տակ են դրվել՝ ընդամենը մի քանի հոգու չտեսնված ագահության պատճառով: Ու հիմա այդ մի քանի հոգին ներկայանում են որպես պատերազմի հերոսներ, թեեւ չեն կարող պատասխանել մի պարզ հարցի՝ ինչպե՞ս է պատահել, օրինակ, որ իրենց՝ «պատերազմի հերոսների» ղեկավարման տարիներին Հայաստանից արտագաղթել է երեք անգամ ավելի շատ մարդ, քան Արցախի բնակչությունն է, իսկ իրենց ընտանիքներին պատկանող բիզնեսներում աշխատում է մի քանի անգամ ավելի շատ մարդ, քան, ասենք, Քարվաճառի (Շահումյանի շրջանի) բնակչությունն է՝ շրջկենտրոնն էլ հետը: Իսկ գիտե՞ք, թե ինչու այդ շրջանում բնակչություն համարյա չկա: Որովհետեւ խմելու ջուր չունեն: Մինչդեռ «պատերազմի հերոսների» ընտանիքներին պատկանող երեւանյան հյուրանոցներից (երկուսն էլ այդ բարիքից շատ ունեն) ցանկացածի արժեքի 20 տոկոսով կարելի էր լուծել մի ամբողջ շրջանի խմելու ջրի հարցը: Ու հիմա այդ մարդիկ իրենց վարձու քարոզիչների միջոցով հայտարարում են, թե նոր իշխանությունները հրաժարվում են «իրենց տարած» հաղթանակից:

Իրականությունն այն է, որ ադրբեջանցիները ոչ թե ոգեւորված են, այլ մտահոգված Հայաստանում ընթացող զարգացումներից: Որովհետեւ նրանք նույնպես գիտեն, որ ցանկացած պետություն նախ ներսից է քայքայվում եւ ապա միայն փլուզվում արտաքին հարվածներից, ու տարիներ շարունակ հենց դրան էլ համբերատար սպասում էին: Իսկ հիմա Հայաստանի ներքին քայքայման գործընթացը կասեցվել է, ու դա նրանց լրջորեն մտահոգել է: Այստեղից էլ՝ նախկիններին աջակցելու խնամքով թաքցված ցանկությունն ու այդ հարցում մեր «արմատական ընդդիմության» հետ շահերի համընկնումը:

Մնում է, որ հասարակությունը ճիշտ գնահատի իրողությունները եւ չտրվի այս իսկապես վտանգավոր քարոզչությանը: