Դզեց. էսօր բոքս ա

Պառկած եմ խոտին, նայում եմ երկնքին: Արդեն համարյա մթնել է, բայց երկինքը դեռ պահպանում է մայրամուտի գույների մնացուկները: Աջից հորիզոնին մոտ մի վառ աստղ է: «Սա ա՞ստղ է, թե՞ մոլորակ»,- հարցնում ես: Ինձ թվում է` մոլորակ է, ասում եմ անվստահ տոնով: 1994-95-ին`՝ «ցուրտ ու մթին», աստղային երկինքը լավ ուսումնասիրել էի հեռադիտակի եւ քարտեզի օգնությամբ: Հիմա արդեն գրեթե բան չեմ հիշում, միայն ամենահայտնի համաստեղություններից մի երկու աստղ կարող է տարբերեմ իրարից, մեկ էլ, եթե հաստատ գիտեմ, որ էսինչ մոլորակն էսինչ տեղում է, կասեմ: Նույն աջ կողմից հայտնվում է մի ուշացած թռչուն: «….ես ընդամենը կատարել եմ օբյեկտիվ իրականությունից բխող ու միմյանցից անկախ երեք հիմնական արձանագրում` կոնստատացիա»,- սկսվում է ելույթը: Լավն ա, էլի. արձանագրում` կոնստատացիա, ասում եմ քեզ` փորձելով նմանակել առոգանությունը: Մատենադարանի հանրահավաքների ժամանակ, հատկապես մայրամուտային պահերին կամ մի քիչ անց, երբ արդեն մթնել է, հաճելի է այդպես պառկած կամ նստած նայել երկնքին: Քաղաքի աղմուկը բավականին հեռու է, թռչուններն իրենց նախագիշերային ծեսն են կատարում, հետո երեւում են առաջին աստղերը: Քաղաքական միջոցառմա՞ն ես եկել, ապեր, թե՞ պիկնիկի: Հոգուս անկյուններից մեկում բավականին արխայիկ մարդ եմ, հնություններ սիրող, մի քիչ «ֆեոդալական» ոճի (օրինակ, պսակադրության ծեսի ժամանակ ինձ ամենից շատ տանում է «հնազա՞նդ ես այս պարոնին» արտահայտությունը, ու դրա մեջ, չգիտես ինչու, հե՛նց «պարոնը», որը ես ներքուստ թարգմանում եմ որպես «այս բարոնին», ինչպես հենց ի սկզբանե կա: Մեկ էլ էդ շարքից սեւ շենքն է ինձ տանում…): Հնում աստղերն ու թռչունները բավական մոտիկ են եղել քաղաքականությանը, օրինակ, աստղագուշակության շնորհիվ: Դրա համար «կոնստատացիան» կարելի է լսել նաեւ որպես աուսպիցիա` հավքագուշակություն, եթե համապատասխան մոդուսի մեջ ես: Մատենադարանի շենքի հռոմեական դասականությունը նպաստում է այդպիսի ընկալմանը: Չեմ հիշում ում լեփթոփով պայուսակը գլխիս տակ դրած` պառկած եմ: Վաղուց արդեն բոլորն իրենց մոտավոր տեղն ունեն ու գիտեն: Երկու տարի նույն տեղում հավաքվելով` մա՛րդ եք, ամեն մեկդ ձեր բունը մոտավորապես դրած կլինեք, ու այդ դիրքավորումը բավականին խստորեն պահպանվում է: Կարելի է երեւի նույնիսկ հուշատախտակներ տեղադրել: Մարդ էլ կա, որի տեղը դատարկ է մնացել` հանրահավաքի է՛լ չի գալիս: Չի գալիս, բայց տեղն իրենն է. կարող ես նայել, պատկերացնել, որ կանգնած է ծառի տակ ու մեկի հետ խոսում է: Արա, թող լսե՛նք, արա: Հա լա՜վ, վաղը թերթերում կկարդաս, էլի: «Այոոոո՜». էս հաստատ Արմենն ա ձենը գցել գլուխը: Մարդիկ, ինչպես միշտ, շրջվում են, նայում ու ժպտում: Մարդ էլ կա` առանց Արմենի ձայնակցային ուղեկցության է՛լ չի կարող ելույթը լսել: Կամ էլ, եթե ուշադիր չես լսում, մեկ ա, էն կարեւոր պահերին Արմենը մի ձեն հանում է, ու շուռ ես գալիս, հարցնում ես` էդ ի՞նչ ասեց որ: «…վճռականապես դեմ ենք գործելու կարգավորման ցանկացած ծրագրի, որում Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը ներկայացված չէ որպես հակամարտության կողմ… Մենք պահանջելու ենք նաեւ, որ Ղարաբաղյան կարգավորման վերջնական համաձայնագիրը հանրաքվեի դրվի Լեռնային Ղարաբաղում եւ Հայաստանում… Սարգսյանը որեւէ զիջում կատարելու ժողովրդական մանդատ չի ստացել, քանի որ… պարզապես ընտրված նախագահ չէ։ Հետեւաբար, նա ընդհանրապես որեւէ որոշում կայացնելու, հրամանագիր արձակելու, օրենք վավերացնելու եւ համաձայնագիր կնքելու իրավունք չունի, իսկ մինչ այժմ նրա կողմից ստորագրված բոլոր որոշումները, հրամանագրերը, օրենքներն ու համաձայնությունները զուրկ են իրավական ուժից…»: Դզե՛ց: Էսօր լրիվ բո՛քս ա, Արմենի բենեֆիսն ա. լիքը գոռալու տեղ ունեցավ: Հ.Գ. Սա հանրահավաքի հակիրճ նկարագրությունն էր այնպես, ինչպես մոտավորապես ընթանում է հիմնականում երիտասարդների կողմից զբաղեցված խոտածածկային ձախ (եթե նայես դեպի հարթակ) «օթյակում»: Այլ տեղերից դիտված, շատ հնարավոր է, որ կունենաք այլ հանրահավաք: Ուստա Հրանտ