Հանցագործներին «Արցախը փրկողներ» անվանել չի կարելի․ դա նրանց առանձնապես չի էլ օգնի

Արցախի հարցը միշտ էլ ներքաղաքական շահարկումների առարկա է եղել, բայց այն, ինչ տեղի է ունենում այս օրերին, իսկապես աննախադեպ է եւ վտանգավոր, որովհետեւ ոչ միայն հասարակության մեջ կասկածամտություն է սերմանում, այլեւ քարոզչական նպատակներով կարող է օգտագործվել մեր հակառակորդների կողմից:

Տեսեք, թե ինչ է տեղի ունենում: Հայաստանում մեկը մյուսի ետեւից աղմկահարույց քրեական գործեր են հարուցվում նախկինում կատարված հանցագործությունների փաստերով, եւ դրանցում, որպես կանոն, շոշափվում են նախկին բարձրաստիճան պաշտոնյաների անուններ: Տվյալ դեպքում նույնիսկ էական չէ, թե ինչ հանցանքների մասին է խոսքը՝ պաշտոնեական լիազորությունների գերազանցո՞ւմ, ապօրինի հարստացո՞ւմ, թե՞, ասենք, շարքային քաղաքացիների նկատմամբ բռնություններ, ունեզրկում եւ այլն: Էականն այն է, որ հանրային գիտակցության մեջ բոլոր այդ նախկին պաշտոնյաները հանցագործներ են: Ընդ որում՝ նրանց պաշտպանությանը լծված քարոզիչները չեն էլ փորձում վիճարկել նրանց հանցագործ լինելը: Դրա փոխարեն հայտարարում են, թե այդ գործերը քաղաքական նպատակներով են հարուցվել, եւ թիրախն Արցախն է: Իբր՝ իշխանությունները մտադիր են «հանձնել Արցախը» եւ նախապես մեկուսացնում են բոլոր նրանց, ովքեր կարող են խանգարել եւ խափանել այդ ազգադավ ծրագիրը: Հասկացա՞ք: Ասենք՝ մեկին դատում են պետությունից տասնյակ միլիոններ թալանելու համար, մյուսին՝ բանակի հաշվին ահռելի հարստություն կուտակելու համար, երրորդին՝ թմրաբիզնեսի կամ սովորական բանդիտիզմի համար, ու «պարզվում է», որ այդ ամենն արվում է «Ղարաբաղը ծախելու» նպատակով:

Մի պահ ենթադրենք, թե «երկու կողմերն» էլ իրավացի են, այսինքն՝ այդ մարդիկ իսկապես ծանրագույն հանցանքներ են կատարել, բայց իրավապահները նրանց մեկուսացնում են ոչ թե դրա համար, այլ իշխանությունների հրահանգով՝ որպեսզի առանց խոչընդոտների «ծախեն Ղարաբաղը»: Ի՞նչ է ստացվում: Ստացվում է, որ մեր հասարակության ամենահայրենասեր խավը հանցագործներն են՝ կոռումպացվածները, ընտրակեղծիքներով իշխանություն պահածները, պետության հաշվին միլիարդներ կուտակածները, զինված բանդաներ ունեցողները, ժողովրդի վրա կրակածները եւ այլն, իսկ հանցագործներին պատասխանատվության ենթարկելու եւ օրենքի առջեւ բոլորի հավասարության կողմնակիցներն «ապազգային տարրեր» են, պարզ ասած՝ ազգի դավաճաններ: Իրականում, իհարկե, այդպես չէ, բայց նախկինների կողմից ուղղորդվող քարոզչամեքենան հենց այդպես է ներկայացնում վիճակը: Ով հայտնվում է ճաղավանդակների ետեւում կամ կանչվում է հարցաքննության՝ միանգամից դառնում է Արցախի պոտենցիալ փրկիչ (որը կարող է կանխել գոյություն չունեցող դավադրությունը):

Հիմա փորձենք հասկանալ, թե ովքեր կարող են լինել այս ապաշնորհ եւ վտանգավոր քարոզչության արտաքին շահառուները: Կարող են, չէ՞, մեր հակառակորդները հայտարարել, օրինակ, թե տեսեք՝ ովքեր են Հայաստանում ամենամաքսիմալիստական պահանջներ ներկայացնողները, ամեն մեկի վրա մի քանի քրեական գործ կա, դրանք բոլորը հանցագործներ են: Ո՞ր մեկին պիտի բացատրենք, որ այդ մարդկանց արցախյան խնդիրն առանձնապես չի հետաքրքրում (եթե հետաքրքրեր՝ անձնական հարստության մոլուցքով չէին դատարկի երկիրը), այդ մարդիկ ընդամենն ուզում են իրենց հանցանքների համար անխուսափելի պատասխանատվությունը մատուցել որպես «պատիժ հայրենասիրության համար»: Հույս ունենալով, որ հանրությունը կենթարկվի այդ քարոզչական մանիպուլյացիաներին եւ այդպես էլ «գլխի չի ընկնի», որ իսկական հայրենասիրությունը նորմալ, ժամանակակից պետություն ունենալն է: Որովհետեւ դա նշանակում է ունենալ ուժեղ տնտեսություն, աճող բնակչություն եւ հզոր բանակ:

Իսկ հանցագործներին հայրենասերներ հռչակել չի կարելի: Դա նրանց առանձնապես չի օգնի, իսկ ահա հայրենասիրության գաղափարին կարող է լրջորեն վնասել: