Անխորտակելիության պտուղները

Նոյեմբերի առաջին օրերին ակնհայտ դարձավ, որ թշնամու դիվերսիոն հարձակումները Բերձորի եւ Շուշիի ուղղությամբ ձախողվում են, եւ այդ անտառներն ու կիրճերը հարյուրավոր ադրբեջանցիների ու վարձկան-ահաբեկիչների գերեզմանն են դառնալու։ Իսկ արդեն նոյեմբերի 6-ին կտրուկ փոխվեց նաեւ Ռուսաստանի դիրքորոշումը, համենայնդեպս՝ հռետորաբանության մակարդակով։ Նախ Ռուսաստանի ԱԳ նախարարությունը «տեղը դրեց» Ալիեւին՝ Սերգեյ Լավրովի հայտարարությանն ի պատասխան նրա արտահայտած «հուզական»  (եթե դիվանագիտական լեզվից թարգմանենք՝ սանձարձակ) գնահատականի առթիվ, ապա ՌԴ արտգործնախարարության խոսնակը հայտարարեց, թե Ադրբեջանի տարածքում ահաբեկչականան կլավի ձեւավորման վտանգ կա, վերջում էլ ՌԴ արտաքին հետախուզության ծառայության պետ Սերգեյ Նարիշկինը հայտարարեց, թե թուրքական հետախուզությունը մասնակցում է Լեռնային Ղարաբաղում տեղի ունեցող իրադարձություններին։ ՌԴ նախագահն էլ Անվտանգության խորհրդի անդամների հետ հերթական անգամ քննարկեց իրավիճակը Ղարաբաղում։ Եթե համադրում ենք այս իրադարձությունները՝ ստացվում է, որ ՌԴ-ն պաշտոնապես հաստատում է այն, ինչ պնդում էինք պատերազմի առաջին օրվանից. Այն է՝ մեր դեմ պատերազմում են Ադրբեջանը, Թուրքիան եւ վարձկան-ահաբեկիչները։

Կարող է հարց առաջանալ՝ իսկ ինչո՞ւ Ռուսաստանը միայն հիմա պաշտոնապես հաստատեց այն, ինչն ակնհայտ էր արդեն պատերազմի առաջին ժամերից։ Խնդիրը միայն այն չէ, որ կոնկրետ ապացույցներ էին պետք՝ օրինակ, գերեվարված սիրիացի ահաբեկիչների հարցաքննությունների տեսքով։ Այդպիսի ուղղակի եւ անուղղակի այլ ապացույցներ էլ կային։ Էլ չենք խոսում այն մասին, որ ռուսական հատուկ ծառայությունները, վստահաբար, կարող են հատ-հատ նշել Թուրքիայի կողմից հավաքագրված ու Արցախ ուղարկված վարձկանների անուն-ազգանուններն էլ, անձնագրային մյուս տվյալներն էլ, յուրաքանչյուրի խոլեստերինի մակարդակն էլ։

Խնդիրն այն է, որ հնարավոր է՝ միայն վերջին օրերին ակնհայտ դարձավ, որ այդ վարձկանները «մեկանգամյա օգտագործման» չեն եւ Ադրբեջան են «գործուղվել» շատ ավելի երկար ժամանակով ու հեռահար նպատակներով։ Պարզ ասած՝ ավելի հստակ դարձավ, որ «Գարաբագն ազատագրելուց» ու հող համբուրող տիկին Մեհրիբանի համար սելֆիի հարմար պոզաներ ապահովելուց հետո նրանք չեն վերադառնալու, այլ տեղում ստեղծելու են բազաներ, որովհետեւ Էրդողանի համար «սրբազան պատերազմը» նոր միայն սկսվում է։ Մի խոսքով, որ եկել են՝ ի սկզբանե պարզ էր, որ մտադիր չեն գնալ՝ պարզ դարձավ շատ ավելի ուշ։

Նշանակո՞ւմ է սա արդյոք, որ մենք պիտի շուտափույթ օգնություն ակնկալենք ու սպասենք, թե երբ է արտաքին աշխարհն ու առաջին հերթին Ռուսաստանը գալու եւ ֆիզիկապես կանգնելու հայ զինվորի կողքին, որովհետեւ արդեն ակնհայտ է, որ սա նաեւ իրենց պատերազմն է։ Իհարկե ոչ, որովհետեւ որքան էլ այդ հեռանկարն իրատեսական լինի՝ մենք պիտի ապավինենք բացառապես մեր ուժերին։ Առավելեւս, որ այդ հեռանկարն իրատեսական է դարձել միայն մեր կանոնավոր բանակի, պահեստազորի եւ կամավորականների բացառիկ մարտունակության ու հերոսության շնորհիվ։

Բայց մենք զուգահեռաբար պիտի աշխատենք (եւ հաջողությամբ աշխատում ենք) նաեւ արտաքին հարթակներում, ու քայլ առ քայլ, նաեւ մեր ջանքերի շնորհիվ, աշխարհը հասկանում է, որ քաղաքակրթության դեմ համաշխարհային չարիքի հիբրիդային պատերազմը սկսված է, ու այդ պատերազմում առաջնագիծն անցնում է Հայաստանով ու Արցախով։ Հիմա մեր խնդիրն է, որ առաջնագիծը դառնա միջնաբերդ։ Որովհետեւ, որպես կանոն, «հիմնական ուժերն» օգնում են միայն այն միջնաբերդերին, որոնք ամրության ու կանգուն մնալու մեծ ռեսուրս ունեն։

Իսկ մենք, վստահաբար, ունենք եւ՛այդ ամրությունը, եւ՛ այդ ռեսուրսը։ Անկախ նրանից՝ արտաքին աշխարհը կնկատի դա, թե ոչ։