Հիմա ամեն ինչ փոխվել է․ պատերազմին մասնակցած բլոգեր Միշելը՝ «Յութուբ»-ում հայտնվելու ու բլոգինգով զբաղվելու մասին

Մեր օրերում սոցիալական ցանցերը տարբեր տարիքային մարդկանց առօրյայի անբաժան մասն են կազմում։ Շատերն այն օգտագործում են հարազատների, ընկերների հետ շփման կամ աշխատանքային օրվա ավարտից հետո լիցքաթափվելու համար։ Բայց կան նաև այնպիսիք, որոնք սոցցանցերի տարբեր հարթակներն օգտագործում են՝ իրենց առօրյա կյանքը ցուցադրելու, հետաքրքիր տեսանյութեր նկարահանելու և դրանք տարածելու համար։ Կարճ ասած՝ զբաղվում են բլոգինգով։

Միշելը նրանցից մեկն է։ 2013 թվականից բացահայտել է «Յութուբ»-ն ու սկսել զբաղվել բլոգինգով։ Հիմա երեք հարթակներում էլ՝ «Ինստագրամ», «Յութուբ», «ՏիկՏոկ», ունի բազմաթիվ հետևորդներ և երկրպագուներ։ Ասում է՝ սկզբում սկսել է տեղեկատվական, ուսուցողական տեսանյութերից, հիմա շարունակում է հումորայիններով և զվարճայիններով:

«Յութուբ»-ում հայտնվելու, «ՏիկՏոկ»-ի տարօրինակ չելենջների ու պատերազմին մասնակցելու մասին Միշել Ղայթանջյանի հետ մեր զրույցը՝ ստորև․

- Միշել, ինչպե՞ս սկսեցիր հետաքրքրվել վիդեոբլոգերությամբ: Ո՞րն էր առաջին հարթակը, որտեղ տեղադրեցիր տեսանյութերդ։

- 12 տարեկանում ինձ համար բացահայտեցի «Յութուբ»-ն ու ռուս բլոգերներին. իրենցով էի ոգեշնչված։ Այդ ժամանակ նաև տարվել էի ֆիլմ ստեղծելով, հասկացա, որ դա լավագույն տարբերակներից մեկն է արտահայտելու այն, ինչ իմ ներսում է։ Սսկեցի ռուսերեն վիդեոներ նկարել, հասա փոքր հաջողությունների, բայց զգացի՝ շուկան մեծ է, իսկ մրցակցությունը՝ շատ դժվար: Սկսեցի մտածել նույնն անելու մասին արդեն հայ լսարանի համար։ Փաստերի հիման վրա, տեղեկատվական ու ուսուցողական վիդեոներ էի անում։ Ունեի հաղորդում, որը կոչվում էր «Թոփ 5»: Դա տևեց մինչև 2018 թվականը, այնուհետև անցա ավելի հումորային ու զվարճալի հաղորդումների։ Դրանից հետո փոխվեց իմ կյանքը․ ես ձեռք բերեցի լավ ընկերներ։ Կյանքի ամենակարևոր բաներից մեկն այն է, որ դու անես այն, ինչ սիրում ես: Ինչն էլ անում եմ ես այսօր։

- Ովքե՞ր են քեզ հետևում։ Արտերկրից հետևորդներ նույնպե՞ս ունես: Օտարերկրյա բլոգերները նկատե՞լ են քեզ այն հարթակներում, որոնք օգտագործում ես։

- Ինձ ի սկզբանե դեռահասներն են հետևել ու շարունակում են հետևել։ 18-24 տարեկանները նույնպես ինձ հետևողների առաջին շարքերում են: Կան մարդիկ, որոնք նոր են սկսում հետևել։ Հետևորդներիս մեծ մասը Հայաստանից են՝ 90 տոկոս, ունեմ հետևորդներ նաև Ռուսաստանից, Վրաստանից, Բելգիայից, Ֆրանսիայից, Գերմանիայից։

- Ե՞րբ ես առաջին անգամ որպես բլոգեր ստացել գովազդային առաջարկ։ Եվ հետաքրքիր է՝ արտերկրից և՞ս նման առաջարկներ ունեցել ես:

- Ամենամեծ գովազդային առաջարկը, որ ստացա և գումար վաստակեցի, եղել է 2016 թվականի ամռանը։ Հիմա հաճախ եմ ստանում այդպիսի առաջարկներ։ Արտերկրից էլ են եղել գովազդային առաջարկներ, բայց չեմ ընդունել, որովհետև դրանք ինձ չեն հետաքրքրել:

- Իսկ ի՞նչ մասնագիտություն ունես, որտե՞ղ ես սովորում։ Դրանք որքանո՞վ կապ ունեն այն ամենի հետ, ինչով զբաղվում ես։

- Սովորում եմ Ֆրանսիական համալսարանի մարքեթինգի բաժնում, բայց ինձ ասոցացնում եմ ֆիլմարտադրության հետ։ Առաջին մասնագիտությամբ ունեմ ռեժիսորի ու պրոդույսերի կրթություն։ Շատ մեծ կապ կա բլոգինգի ու երկու-երեք մասնագիտություններիս մեջ: Ռեժիսորի և պրոդույսերի մասնագիտություններն ինձ օգնում են անել նկարահանումներ, հասկանալ՝ իմ տեսանյութերը, բլոգներն ինչպես պետք է մատուցեմ հետևորդներիս: Մարքեթինգն օգնում է ինձ վաճառել պրոդուկտս և մոտ լինել լսարանին՝ ստանալով լավ արդյունքներ։

- Ծառայել ես նաև բանակում։ Պատերազմի ընթացքում նույնպես ծառայության մեջ էիր ու մասնակցություն ունեցար Արցախյան 44-օրյա պատերազմին։ Պատերազմն ի՞նչ է փոխել քեզ համար:

- Զորակոչվել եմ բանակ 2019 թվականի հուլիսին, 2021 թվականի մայիսին վերադարձել եմ տուն։ Պատերազմին կռվել եմ Մարտակերտի շրջանում՝ Ներքին Հոռաթաղ գյուղում։ Տագնապ, վախ, հուզմունք, լարվածություն կար այդ ժամանակ։ Չէի հասցնում մտածել այլ բաների մասին. մեր առաջ դրված խնդիրն էր կարևոր, որ կատարեինք։ Ընկերներս էին ոգեշնչում, ծնողներս։ Կռվի ժամանակ եղել եմ մեր գնդի հրամանատարի կապավորը: Միակը չեմ եղել, որ շքանշան եմ ստացել, բայց եղել եմ այն տղաների շարքում, որոնք հայրենիքը պաշտպանելու համար պարգևատրվեցին «Մարտական ծառայություն» մեդալով։ Հիմա աշխարհայացքս փոխվել է, դարձել եմ ավելի շատ գիտակցող, էմոցիոնալ։ Դեռ շուտ է վերջնական հասկանալու, թե ի՞նչ է ինձ մոտ փոխվել. տարիներ են պետք։ Այժմ ուզում եմ մարդկանց իմ տեսանյութերի միջոցով ուրախություն ու ժպիտ տալ։ 

 

 

 

View this post on Instagram

A post shared by Michel Ghaytanjyan (@michel_ghaytanjyan)

- Տուն վերադառնալուց հետո քեզ համար ի՞նչն էր անսովոր ու ի՞նչն էր նոր։

- Պատերազմից հետո հիշում էի ամեն ինչ, ինչ կատարվեց այդ օրերին։ Մինչ օրս էլ շատ դրվագներ եմ տեսնում. անսովոր էր քաղաքացիական կյանքը, զուտ այն, որ կողքս են իմ սիրելի մարդիկ, որ ես կարող եմ անել այն, ինչ ուզում եմ, կարող եմ գնալ այնտեղ, որտեղ ուզում եմ։ Հետո պատերազմի թողած հետքերը շատ արագ անցան, արդեն սկսեցի հասկանալ քաղաքացիական կյանքի դժվարությունները։ 

- «ՏիկՏոկ»-ում հանդես ես գալիս նաև դասղեկի կերպարով: Ինչպե՞ս միտքն առաջացավ այդ կերպարը մարմնավորելու:

- Միտքը առաջացավ հունիսին, երբ քննական շրջանն էր, ու ես հիշեցի իմ դասղեկին և որոշեցի այդպես վիդոներ նկարել: Մեծ արձագանք ունեցավ, հասկացա, որ պետք է շարունակեմ այդ կերպարը մարմնավորել: Շատ դիտումներ ինձ հենց դասղեկի կերպարը բերեց. կես միլիոնից ավելի դիտում ունեն այդ վիդեոները։ Այսինքն՝ ողջ Հայաստանում ցանկացած հայ օգտատեր տեսել է դրանք:

 

 

 

View this post on Instagram

A post shared by Michel Ghaytanjyan (@michel_ghaytanjyan)

- Հետևորդներդ ավելի շատ հավանում են Միշելի՞ն, թե՞ դասղեկին։

- Շատ մարդիկ ինձ սկսել են ճանաչել դասղեկի միջոցով, սակայն կեսից ավելին, բացի դասղեկից, հավանում է նաև ինձ։ Այսինքն՝ ես էլ եմ հետաքրքիր իրենց համար։

- «Յութո՞ւբ», «Ինստագրա՞մ», թե՞ «ՏիկՏոկ»:

- Ինձ ավելի հոգեհարազատ  է «Յութուբ»-ը. դրանով եմ ես սկսել։ Ներկա պահին արդի են ու լավ աշխատում են «Ինստագրամ»-ն ու «ՏիկՏոկ»-ը։

- Հեյթերներ, քեզ քննադատողներ ունե՞ս:

- Հեյթերներ կան միշտ, ամեն րոպե, ամեն վայրկյան:

Մերի Խաչատրյան