ՀՀ-ն պետք է չեզոք դիրքում լինի, ՀԱՊԿ ուժերն էլ օգտագործելու հարկ չի լինի. քաղաքագետը՝ ռուս-ուկրաինական սրացումների մասին

Իրավիճակը շատ մոտ է 2008 թվականին, երբ Ռուսաստանը ճանաչեց Աբխազիան և Հարավային Օսիան: Գնդակն այժմ Ուկրաինայի դաշտում է: Ուկրաինան էլ հայտարարեց, որ չի պատրաստվում տրվել պրովոկացիաների: Ապագայում ականատես ենք լինելու հիբրիդային պատերազմի. մեծ պատերազմ ապագայում չի լինելու:

Այս մասին «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում տեսակետ հայտնեց քաղաքագետ Դավիթ Ստեփանյանը՝ անդրադառնալով Ռուսաստանի կողմից Դոնեցկի և Լուգանսկի Ժողովրդական Հանրապետությունների անկախության ճանաչմանը:

Խոսելով արևմուտքի երկրների արձագանքներից և սանկցիաների կիրառումից՝ քաղաքագետը նկատեց՝ Ռուսաստանն այժմ զբաղված է ռեվեզիոնիզմով. «Փորձում է վերաձևավորել սահմանները, վերադառնալ դեպի պատմություն: Միջազգային հանրության արձագանքն այլ չէր էլ կարող լինել: Փաստացի տեղի է ունեցել իրավաբանորեն ձևակերպված՝ Ուկրաինայի սուվերեն տարածքների անեքսիա: Չեմ կարծում, որ Ռուսաստանը կընկրկի և որոշումը չեղյալ կհայտարարի»:

Ըստ քաղաքագետի՝ սանկցիաներով չեն կարող ճնշել Ռուսաստանին, քանի որ այն հենվելու է իր ունեցած պաշարների վրա:

«Ռուսաստանն ունի բավականին մեծ վալյուտային ռեզերվներ, այսպես կոչված՝ անվտանգության բարձիկներ, սակայն տնտեսապես շարունակում է կախված մնալ էներգակիրների էքսպորտից, իսկ գազի ու նավթի գները հիմա բավականին բարձր են: Ռուսական էներգետիկ մոնոպոլիստի քաղաքականությունը կարծես թե Ռուսաստանի համար բերում է լավ պտուղներ: Այո, կլինեն միջազգային սանկցիաներ, բայց դրանք որևէ լուրջ փոփոխություն ՌԴ-ի ղեկավարության վրա չեն ունենալու»,- կարծում է քաղաքագետը:

Անդրադառնալով ՀԱՊԿ ուժերի՝ Դոնբասում օգտագործվելու մասին խոսակցություններին, պատասխանելով հարցին՝ ՀՀ-ն ի՞նչ դիրքորոշում պետք է ունենա այս հարցում, Ստեփանյանը շեշտեց՝ ՀԱՊԿ-ն այս կոնֆլիկտի հետ կապ չունի:

«Չեմ կարծում, որ կարիք կլինի օգտագործել ՀԱՊԿ ուժերը: ՀԱՊԿ-ն այս ամենի հետ ընդհանրություն չունի, այստեղ զուտ ռուս-ուկրաինական խնդիր է: Ուկրաինան ՀԱՊԿ-ի երկիր չէ: Իսկ Հայաստանը պետք է չեզոք գտնվի: Որևէ կողմից մենք չպետք է լինենք: Երևանից հայտարարություններ չպետք է լինեն»,- ասաց նա:

Անդրադառնալով Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանի հայտարարությանը՝ քաղաքագետը նկատեց՝ Արցախի նախագահը, ցավոք, չճանաչված պետության ղեկավար է:

«Չեմ կարծում, որ Երևանը պետք է հետևի Արցախի հայտարարությանը: Արցախը ճանաչման խնդիր ունի և փորձում է այս իրավիճակը ուղղել Արցախի կողմը՝ ցույց տալով, թե սա կարող է նախադեպ լինել նաև Արցախի ճանաչման համար: Սակայն չի կարող, քանի որ կա աշխարհաքաղաքական տարբերություն: Ռուսաստանն Ուկրաինայի դեմ գործում է որպես թշնամի, իսկ Ադրբեջանը ՌԴ-ի համար թշնամի պետություն չէ: ՌԴ-ն կճանաչի Արցախը մեկ դեպքում, երբ Ադրբեջանը նրանց համար դառնա երկրորդ Ուկրաինա կամ Վրաստան»,- ընդգծեց քաղաքագետը:

Դիտարկմանը, որ ՌԴ-ն ու ՀՀ-ն սերտ բարեկամական և դիվանագիտական կապեր ունեցող պետություններ են, Ռուսաստանի ԱԳՆ-ն էլ կոչ է արել պետություններին ճանաչել Դոնեցկի և Լուգանսկի Հանրապետությունների անկախությունը, հարցին՝ հնարավո՞ր է՝ Հայաստանը հետևի այդ կոչին, Դավիթ Ստեփանյանն ասաց. «Եթե ՀՀ-ն ճանաչի, ապա կհայտնվի բավականին ծանր վիճակում: Մենք չենք կարող ճանաչել, քանի որ այդպիսով կսրվեն մեր հարաբերությունները արևմուտքի հետ: Հայաստանը կդառնա «իզգոյ» պետություն: Դա մեր շահերից չի բխում: Ես կարծում եմ՝ մեր քաղաքական ղեկավարությունն այդ ողջամտությունը կցուցաբերի»:

Անդրադառնալով Ուկրաինայի նախագահ Զելենսկու այն հայտարարությանը, որում նա չի բացառել Ռուսաստանի հետ դիվանագիտական հարաբերությունների խզումը, քաղաքագետը նկատեց՝ դա հնարավոր քայլ է:

«Դրան Ուկրաինան կգնա ծայրահեղ դեպքում: Ռուսաստանն արդեն անցել է կարմիր գծերը: Ճանաչում է այնպիսի տարածքների անկախությունը, որոնք, բոլորս էլ գիտենք, պատկանում են Ուկրաինային: Այս քայլերով Ռուսաստանը ոչ մի լավ բանի չի հասնելու: Շարունակվելու է ՌԴ-ի իզոլացիան, սանկցիաներ են կիրառվելու: Եթե այսպես շարունակի, կարող է ՌԴ-ն էլ միջազգային հարաբերություններում հավասարվել Բաշար ալ-Ասադի, Լուկաշենկոյի և Կիմ Չենի ռեժիմներին»,- եզրափակեց զրուցակիցը:

Անյուտա Աթանեսյան