Այսօրվա նվերը միշտ կմնա իմ հուշերում. Նարա Շլեպչյանը տոնում է 87-ամյակը

«Բարեւեցի եւ կարդացի Չուկովսկու «Չոփ-չոփիկ»-ը: Բոլորովին չէի մտածում, որ հաղթող կճանաչվեմ: Հաջորդ խնդիրն ավանդապահ հորս համոզելն էր: Հեռուստատեսության ղեկավարներից եկան մեր տուն ու հորս մի կերպ համոզեցին, որ գոնե ժամանակավոր աշխատեմ: Սկզբում հայրս դեմ էր, որ ուսման հետ համատեղ աշխատեմ: Երկար բանակցություններից հետո հայրիկս համաձայնեց: Պայմանն այսպիսին էր՝ ժամանակավոր կաշխատեմ՝ մինչեւ հարմար մեկին գտնեն, ու դուրս կգամ: 1956 թվականից մինչեւ օրս «ժամանակավորապես» հեռուստատեսությունում եմ եւ ինձ չեմ պատկերացնում այնտեղից դուրս»:

Այսօր Հայաստանի հեռուստատեսության առաջին հաղորդավարուհի, ՀԽՍՀ ժողովրդական արտիստուհի Նարա Շլեպչյանի ծննդյան տարեդարձն է: Հաղորդավարուհին տոնում է 87-ամյակը:

Նարա Շլեպչյանի հետ «Հայկական ժամանակ»-ի զրույցը՝ ստորեւ.

- Տիկին Շլեպչյան, սիրո՞ւմ եք Ձեր ծննդյան օրը, սովորաբար ինչպե՞ս եք այն անցկացնում:

- Նախկինում, իհարկե, բոլորս հավաքվում էինք, նշում: Սակայն վերջին շրջանում, երբ համավարակը սահմանափակել է մարդկանց գործողությունները, տոներն էլ նշում ենք համապատասխան ձեւով: Այսօր, երբ գնացի հեռուստատեսություն, մետաղյա գեղեցիկ տառերով հավաքել էին մի նախադասություն, որը ասել էի 65 տարի առաջ՝ դեպի եթեր առաջին մուտքիս ժամանակ: Գրված էր՝ «Բարի երեկո, հարգելի՛ հեռուստադիտողներ: Այսօր տոնական օր է, բացվում է մեր Հայաստանի հեռուստատեսությունը: Ես ի սրտե շնորհավորում եմ բոլորիս այդ ծննդյան տոնի առթիվ եւ կարծում եմ, որ մեր հեռուստատեսությունը կունենա մեծ, կանաչ ճանապարհ»՝ ներքեւի հատվածում նշելով անուն-ազգանունս՝ Նարա Շլեպչյան: Չէի սպասում. չափազանց հուզիչ էր: Երախտապարտ եմ, որ ոչ միայն իմ ունկնդիրն է միշտ դրական ու լավ արձագանքել ինձ, այլ նաեւ գործընկերներս եւ այն կառույցը, որտեղ ես երկար տարիներ աշխատել եմ:

- Ամենահիշարժան նվերը, որ ստացել եք Ձեր ծննդյան տարեդարձին, ո՞րն է եղել:

- Միշտ հետաքրքիր նվերներ եմ ստացել, մանավանդ՝ ծաղկեփնջերը, բայց այսօրվանն ինձ, անշուշտ, ցնցեց: Դա մի եզակի երեւույթ էր, ոչ մի տեղ նման բան ես դեռ չէի հանդիպել: Շնորհակալ ու երախտապարտ եմ: Այսօրվա նվերը մինչեւ վերջ կմնա իմ հուշերում:

- Ձեր ծնունդը գարնան նախաշեմին է, գարնան գալուստն ինչո՞վ է ազդարարվում Ձեզ համար:

- Գարունը միշտ էլ հավիտենական զգացողություններ է պարգեւում: Գարունը սեր ու ջերմություն է, գարունը հուսադրող է:

- Իսկ ո՞րն եք համարում Ձեր հաջողության գրավականն ու չխամրող փայլը: 

- Գաղտնի՞քս ես ուզում իմանալ (ժպտում է - հեղ.): Հաջողությանս գրավականը հավանաբար հետաքրքրությունս է եղել իմ մասնագիտության նկատմամբ: Սերն է ու նվիրվածությունը մեր երկրին, Հայաստանին, հատկապես մեր հայ ժողովրդին, անկախ նրանցի, թե ովքեր են, ինչ սոցիալական խավի ու ինչ գաղափարի: Միշտ նվիրված եմ եղել մեր ժողովրդին եւ այդ տրամադրությամբ էլ դիմել եմ իրենց: Փորձել եմ բավարարել բոլոր շերտերի պահանջները: Հավանաբար ինձ մոտ հաջողվել է: Հիմա հետ գնալ չեմ կարող...

- Եթե հնարավորություն լիներ ժամանակի անիվը ետ պտտելու, ո՞ր ժամանակաշրջանը կուզեիք վերապրել:

- Ե՛վ մանկությունս է հետաքրքրիր եղել, ե՛ւ ուսանողական տարիներս, սակայն իմ կյանքի բոլոր փուլերն այնքան հագեցած են եղել, այնքան ձեւակերպված, չեմ ասի՝ կատարյալ, բայց արդյունավետ են եղել: Իհարկե, կուզենայի շատ ավելի երիտասարդ լինել: Ո՜ւր էր թե հնարավոր լիներ ուսանողական տարիքի վերադառնալ: Ավա՜ղ, կյանքն այդպիսին չէ:

- Իսկ այդ դեպքում ի՞նչ կփոխեիք:

- Դպրոցական տարիներից միշտ տատանվել եմ, թե ի՞նչ մասնագիտություն եմ ուզում ընտրել: Մտածում էի՝ կա՛մ բժշկություն ընտրել, կա՛մ արվեստով զբաղվել: Սակայն ամեն ինչ անսպասելի որոշվեց, որը ինձնից կախված չէր: Չեմ կարող ասել, թե ինչ կփոխեի...

- Ամենասիրելի անկյունը ո՞րն է, որտեղ Ձեզ ներդաշնակ եք զգում:

- Ինչպես շատերի համար, սիրելի անկյունն իմ տունն է: Այժմ ես իմ զավակի տանն եմ, սա իմ հայրական տունն է եղել, այստեղ իմ բոլոր նվիրական ու թանկ հիշողություններն են: Բնական է, որ ամենահարազատ անկյունը սա պիտի լինի:

- Ձեր աչքերով ինչպիսի՞ն է Հայաստանը:

- Ես բոլոր ձեւերով իմ Հայաստանը սիրում եմ: Հայաստանը հիմա շատ մարտահրավերների առաջ է կանգնած: Իհարկե, խնդիրները շատ են, բայց, ինչպես ողջ ժողովուրդը, սպասում ենք, հույսով լցված ենք, որ ամեն բան կհաղթահարենք: Աստված տա, որ ամեն ինչ լավ լինի: