Հույսս այն է, որ աշխարհն Ադրբեջանին ասում է՝ պատերազմով հարցը չես լուծելու, թույլ չենք տա. Նազենի Ղարիբյան

Արվեստաբան, հրապարակախոս Նազենի Ղարիբյանի կարծիքով՝ ժամանակն է, որ մեր երկրում ապրող մարդիկ սկսեն մտածել այն ամենի շուրջ, ինչ կատարվում է ոչ միայն մեր երկրում, այլեւ աշխարհում, մտածեն գլոբալ՝ Հայաստանը դիտարկելով ավելի մեծ հարթության ու շահերի գոտում, եւ գուցե անելիքներն ու ասելիքներն ավելի պարզ կլինեն։

«Վաղուց եմ խորհում այն մասին, որ Հայաստանի ապագան՝ մեր այս մտայնությամբ, միայն արյուն ու կոտորած է կանխանշում: Ընդամենը մի բան ասեմ. մի քանի տարի առաջ հայ ժողովրդի մեծագույն մասն ասում էր՝ «ոչ մի թիզ հող չենք զիջելու», քանի՞ թիզ ենք զիջել, ասում էին նաեւ՝ ազատագրված յոթ շրջանները չենք տալու, տվեցինք, չէ՞… մնացյալը թողնում եմ ձեր եզրակացություններին»,- նկատում է Ղարիբյանը:

Վերջինս ընդգծում է, թե քսան տարուց ավելի է՝ միջազգային հանրությունը, քաղաքական ատյանները, բոլոր գերտերությունները մեզ ասում էին՝ Ղարաբաղի հարցը պիտի լուծվի տարածքային ամբողջականության եւ ինքնորոշման իրավունքի սկզբունքների շրջանակներում. «Մենք դա հասկանում էինք «կամ-կամ» տարբերակով, այնինչ պարզապես ասվում էր՝ Ղարաբաղը պիտի լինի ինքնուրույն պետական էթնոտարածքային միավոր, բայց Ադրբեջանի կազմում, այսինքն՝ նրանք երկու ստանդարտները միասին էին առաջարկում: Հիմա էլ ամբողջ աշխարհն ասում է՝ Ղարաբաղյան հարցը միայն քաղաքական եւ դիվանագիտական ճանապարհով պետք է լուծվի։ Ես հասկանում եմ, որ սա հիմա էլ մեսիջ է Ադրբեջանին առ այն, որ ինչքան էլ պատերազմ անես, հարցը դրանով չես լուծելու, թույլ չենք տա։ Այսինքն՝ իմ հույսն այն է, որ Ադրբեջանը չի լուծելու այդ հարցն ինչպես ուզում է հիմա: Իսկ նա ուզում է, որ «Ղարաբաղ»՝ որպես պետական ինստիտուտներ ունեցող էթնոտարածքային միավոր, ընդհանրապես գոյություն չունենա»:

Նազենի Ղարիբյանը նաեւ շեշտում է՝ իր այս վերլուծությունը պետք չէ դիտարկել հայրենասիրություն-դավաճանություն ներազգային հարթության տիրույթում, որի մեջ մեր ամբողջ ժողովուրդը կլանված է այսօր: «Պետք է լսել, թե աշխարհն ինչ է ասում քեզ, եթե որեւէ հնարավորություն չունես փոխելու աշխարհի որոշումները»,- համոզմունք է հայտնում նա:

Զրուցակիցը նկատում է, որ զինվելու եւ ռազմական պոտենցիալը հզորացնելու միտման ու կոչերի հետ մեկտեղ պետք է խորհել մի շատ կարեւոր բանի մասին՝ քաղաքականության ինստիտուտների կայացման, քաղաքագիտական, վերլուծական կենտրոնների ուժեղացման մասին. «Սա է մեր փրկության միակ ուղին, ոչ թե բանակը եւ զենքը։ Բանակն ու զենքը կհաղթեն ու հաղթել են, բայց դու չես հաղթի, եթե պարտվես քաղաքականության մեջ։ Իսկ մենք միշտ այդպես ենք արել, սակայն միայն զինվելով, առանց քաղաքական կենսունակ տեսլականների ու գործունեության՝ մենք միայն զինվոր-ժողովուրդ կլինենք, զոմբի ժողովուրդ, որին զոհաբերում են ու զոհաբերելու են ուրիշների, ոչ թե մեր շահերի ու երկրի պաշտպանության համար։ Ես ուզում եմ, որ իմ ժողովուրդը ուրիշի համար կրակից շագանակներ հանելու դերը թոթափի վերջապես»:

Անդրադառնալով Ադրբեջանի՝ ՀՀ-ի միջազգայնորեն ճանաչված տարածքների վրա ոտնձգությանն ու ագրեսիային՝ հրապարակախոսը նկատում է՝ իհարկե, այդ ագրեսիան երիցս դատապարտելի է, բայց այստեղ հարց է ծագում՝ իսկ ո՞րն է մեր դիմադրողականության աստիճանը, եւ ինչպիսին է այն՝ զենքո՞վ, թե՞ քաղաքականությամբ:

«Հարցը շատ պարզ է. մենք ունե՞նք որեւէ լուրջ լծակ՝ լինի քաղաքական, թե ռազմական, իրադրության վրա ազդելու համար, բացի, իհարկե, ՀԱՊԿ, ՄԱԿ, Եվրոդատարան եւ միջազգային այլ կառույցները, մեկ էլ՝ Ռուսաստանին դիմելուց։ Մենք ունե՞նք քաղաքական ծրագիր՝ այս իրավիճակը ի շահ մեզ փոխելու համար: Կարո՞ղ ենք այս պահին դրական քաղաքական կոմպլեմենտարություն գտնել, չգիտեմ, ներքին տեղեկատվությանը չեմ տիրապետում, գուցե այդպիսի բան մշակվում է։ Ինչ ասեմ, կա՞ արդյոք մի բան, որ կարող ենք անել ու չենք անում. ես չէ, որ դրա պատասխանը կարող եմ տալ»,- եզրակացնում է նա: