Հայկական կողմն Ադրբեջանի հետ պետք է գնա խաղաղ պայմանագրի կնքման. Մեհրաբյանը՝ Արցախում առկա իրավիճակի մասին

«Հանուն Հանրապետության» կուսակցության փոխնախագահ Ռուբեն Մեհրաբյանի խոսքով՝ մենք պետք է ավելի հստակ լինենք մեր դիրքորոշումներում, քանի որ տեսնում ենք, որ այլևս ոչ մի խնդիր Ռուսաստանով չի լուծվում:

«Հայկական կողմի ձեռնարկած առաջիկա քայլերը, մասնավորապես՝ Արտաքին գործերի նախարարության, հրատապ հայտարարություններ են, որոնք լիարժեքորեն համարժեք են և բխում են ստեղված իրավիճակից: Կարևոր է նաև Արարատ Միրզոյանի այցը Նյու Յորք և Ռուբեն Ռուբինյանի՝ եվրոպական հարթակներում սույն հարցը բարձրաձայնելը: Այս քայլերը կարող են հայկական կողմի համար բերել որոշակի դիվանագիտական լուծման, սակայն սա պետք է համալրվի Ռուսաստանի որդեգրած ներկայիս քաղաքականության դիմագրավմամբ»,- «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում ասում է նա:

Վերջինիս դիտարկմամբ՝ ակնհայտ է՝ բոլոր դեմագոգների հիմնական փաստարկն այն է, որ գետնի վրա ռուսներն են. «Այո՛, այդպես է, որ կա, սակայն նրանց գետնին լինելու մոնոպոլիան արդեն իսկ պետք է դադարեցվի: Մենք անպայմանորեն պետք է այս հարցը բարձրացնենք միջազգային հանրության առաջ և պահանջենք որպես ՄԱԿ-ի, ԵԱՀԿ-ի և Եվրոպական անվտանգության կարևորագույն բաղկացուցիչ երկիր տալ համապատասխան օգնություն և արժանվույնս արձագանքել ստեղծված իրավիճակին: Սակայն փաստ է՝ Ռուսաստանի դաշնակցին օգնել ցանկացողները, մեղմ ասած, կրիտիկական աստիճանի քիչ են: Մենք պետք է վերանայենք Ռուսաստանի հետ ունեցած բոլոր հարաբերությունների համալիրը և ճիշտ գործենք»,- կարծում է Մեհրաբյանը:

Դիտարկմանը՝ ըստ 2020 թվականի նոյեմբերի 9-ի հայտարարության 6-րդ կետի՝ Լաչինի միջանցքը գտնվում է Արցախում ՌԴ խաղաղապահ զորախմբի վերահսկողության ներքո։ Համաձայն այդ հայտարարության՝ ո՛չ ԼՂ-ն, ո՛չ ՀՀ-ն Լաչինի միջանցքում որևէ գործառույթ չունեն, նույնը վերաբերում է նաև Ադրբեջանին, որն արդեն տևական ժամանակ է, ինչ խախտում է սույն կետով սահմանված կարգը: Հարցին՝ սրանով ինչի՞ է ուզում հասնել Ադրբեջանը, զրուցակիցը նկատում է՝ Ադրբեջանի իրական նպատակը Արցախի հայաթափումն ու Սովետական Ադրբեջանի սահմաններով հայկական հարցի վերջնական լուծումն է:

«Դուրս է գալիս, որ նա դա ուզում է իրականացնել այն նույն օրինակով, ինչ ժամանակին նացիստական Գերմանիան արեց հրեական հարցը լուծելիս: Այս ամենից ելնելով՝ Հայաստանը պետք է վերոնշյալ հարցը բարձրացնի միջազգային հանրության առաջ, և որ ամենակարևորն է, դա անի առանց ռուսների: Պետք է հասկանալ ու գիտակցաբար ընդունել, որ հենց ռուսներն են ստեղծված իրավիճակի, այսպես կոչված, ճարտարապետը, ռեժիսորը, ոգեշնչողը և օպերատորը, այն էլ՝ միաժամանակ»,- ընդգծում է Մեհրաբյանը:

Նրա համոզմամբ՝ ներկայումս ռազմական լայնամասշտաբ պատերազմի քաղաքական գինն անընդունելիորեն բարձր է Ադրբեջանի համար, և Հայաստանի այս առաջանցիկ դիվանագիտական քայլերը ավելի են մեծացնելու այն լպիրշ պահվածքը, որն առկա է այս պահի դրությամբ, այն էլ՝ մեծացնելու է դրա քաղաքական գինը:

«Դժվար է հստակ ասել, թե որոնք կլինեն Ադրբեջանի հետագա քայլերը, քանի որ, ինչպես ասում են, ինչքան ատամը կտրի, ատամ կգցեն. ակնհայտորեն սա է նրանց որդեգրած քաղաքականությունը: Իրականում ամեն ինչ շատ պարզ է՝ անելու են ամեն բան՝ մինչև վերջին հայը՝ հասնելով Լեռնային Ղարաբաղ: Եկեք ընդունենք այն փաստը, որ ռուս խաղաղապահները ոչինչ էլ չեն անելու»,- կարծում է Մեհրաբյանը:

Քաղաքագետն ընդգծում է՝ Հայաստանը, ի վերջո, մնում է ինքն իր հույսին և, որպես սուվերեն պետություն, պետք է գտնի իրական դաշնակիցներ ու համախոհներ միջազգային հանրության շրջանակներում: Այստեղ հատկանշականն այն է, որ եթե գործուն քայլեր ձեռնարկվեն սույն ուղղությամբ, դրանք իրականություն կդառնան, հակառակ դեպքում՝ ոչ:

«Ցավալի է, բայց, այո՛, մենք նույնիսկ հայ-ադրբեջանական պայմանագիր չունենք, առկա է միայն նոյեմբերի 9-ի հայտարարությունը: Հայկական կողմն Ադրբեջանի հետ պետք է գնա խաղաղ պայմանագրի կնքման, և դա հնարավոր է, եթե դրանում իրական շահագրգիռ սուբյեկտները ներգրավվեն գործընթացում ու հաղթահարեն ճանապարհին հանդիպող բոլոր խոչընդոտները: Հարկ է նշել, որ համար մեկ խոչընդոտը Ռուսաստանն է»,- շեշտում է Մեհրաբյանը:

Նատալի Մկրտչյան