Սա ՌԴ-ի հերթական փորձն է Հայաստանի իշխանությունների դիրքերը թուլացնելու և ՀՀ-ում կամակատար ղեկավար նշանակելու. Միսկարյան

«Կասկած չկա, ստեղծված իրավիճակը վատ է, սակայն սա դեռ այն մաքսիմալը չէ, ինչ Ռուսաստանն ու Ադրբեջանը միասին ցանկանում են և կարող են անել Հայաստանի դեմ: Նրանք այս կերպ մեր պետությանը հերթական փորձությանն են ենթարկում»:

«Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում նման տեսակետ է հայտնում քաղաքական գործիչ Գարեգին Միսկարյանը՝ անդրադառնալով Ադրբեջանի կողմից Լաչինի միջանցքի փակմանը:

«Սույն իրավիճակում բախման ռիսկ չեմ տեսնում, դժվար թե լուրջ սրացումներ լինեն, եթե լինեին, վաղուց կլինեին, սակայն ռազմական գործողությունների և նոր պատերազմի վտանգ միշտ կա: Այնուամենայնիվ, պետք է պատրաստ լինել ցանկացած նոր պրովոկացիաների: Ակնառու է՝ ներկայիս իրավիճակը մոտ օրերս կավարտվի, այն էլ՝ միջազգային հանրության ճնշումների շնորհիվ, սակայն չեմ կարծում, որ ռուս-ադրբեջանական տանդեմը կսահմանափակվի սրանով: Ցավոք, սակայն, փաստ է այն, որ Հայաստանն այս պահի դրությամբ ռազմական առումով բարվոք վիճակում չէ: Հույս ունեմ՝ մինչ իրական վտանգի ձևավորումը՝ կկարողանանք որոշ չափով պատրաստվել դրան և լրացնել առկա բացերը»,- ասում է նա:

Վերջինիս համոզմամբ՝ պետք է հասկանալ, որ նոյեմբերի 9-ի հայտարարությամբ Հայաստանը հռչակվել է որպես Արցախի անվտանգության երաշխավոր, սակայն ներկայումս ինչ-ինչ պատճառներով դադարել է լինել այդպիսին: Ըստ նրա՝ թեպետ փաստական տեսանկյունից էլ այդ գործառույթը Հայաստանը չէր կատարում, այլ «Հայաստանում գտնվող ռուսական գործակալների իշխանությունը»:

«Ռուս խաղաղապահներն Արցախում ոչ թե ռազմական, այլ քաղաքական խնդիր են լուծում, և նրանց ներկայությունն ընդամենը սիմվոլիկ բնույթ է կրում: Ռազմական գործողությունների սկսման դեպքում խաղաղապահների, այսպես կոչված, կոնտինգենտը չի կարող դիմագրավել ադրբեջանական ագրեսիային: Իրականում նրանց վրա այդքան էլ պետք չէ հույս դնել: Ինչ վերաբերում է նրանց քաղաքական գործունեությանը, այդպես էլ պետք է լիներ. չէին խոչընդոտելու. սա ռուս-ադրբեջանական համատեղ օպերացիա է, որտեղ ռուսներն ավելի շատ դերակատարում ունեն, քան ադրբեջանցիները»,- կարծում է Միսկարյանը:

Նրա խոսքով՝ ռուս խաղաղապահները զբաղված են անգործությամբ: Որպես այդպիսին՝ ոչինչ անել չէին կարող, որովհետև Կրեմլում է որոշվում, թե նրանք ինչ պետք է անեն և որքանով պաշտպանեն հայերի իրավունքները. «Արցախը կարող է լինել Ռուսաստանի ազդեցության շրջանակներում միայն այն դեպքում, երբ այդտեղ ապրեն հայեր: Որքան էլ, որ ճնշումներն ուղղված են Հայաստանի իշխանությանը, այնուամենայնիվ, այնտեղ չի լինելու այնպիսի վարքագիծ և իրավիճակ, որի հետևանքով Արցախը հայաթափվելու է. պատճառն ակնհայտ է»:

Միսկարյանի կարծիքով՝ Ռուսաստանը ցանկանում է Հայաստանին վերադարձնել իր նախկին հպատակ վիճակին և մեր պետությունում ունենալ  Լուկաշենկոյի նման ինչ-որ մեկին, որին ինքը կնշանակի:

«Սա հերթական փորձն է Արցախի ժողովրդի անվտանգությունը խաղարկելով՝ Հայաստանի իշխանությունների դիրքերը թուլացնելու և կամակատար ղեկավար նշանակելու»,- ասում է նա:

Անդրադառնալով արցախցի գործող և Հայաստանի նախկին պաշտոնյաների՝ այս օրերին մեր երկրում գտնվող դիվանագիտական կառույցների առջև բողոքի ակցիաներ անելուն՝ զրուցակիցն ասում է՝ գովելի է, որ չեն լռում, սակայն պետք է հասկանալ՝ պարտադիր չէ արդյունքի սպասել հենց այսօր. «Եթե ուզում ենք ունենալ ժողովրդավար պետություն՝ բողոքի ակացիաները, պահանջներն ու պահանջատեր լինելը բնականոն և ողջունելի երևույթ են»:

Ըստ Միսկարյանի՝ մենք բացի միջազգային հանրությունից և գործընկերներից, ուրիշ ոչ ոքից օգնություն ակնկալել չենք կարող: «Մենք չունենք այդքան ռեսուրս, և, առհասարակ, այլ սպասելիքներ ունենալու իմաստը էլ չկա: Մեր առջև ծառացած խնդիրն ավելի մեծ խնդրի ընդամենը մեկ բաղադրիչն է, որի շրջանակներում Հայաստանի և Արևմուտքի շահերը համընկնում են»,- կարծում է նա: