Սուրբ Ծնունդը մոռանալու համար առաջնահերթ դարձավ Ձմեռ պապը, տասնյակ տարիներ աշխատեցին ժողովրդի վրա. տեր Շահե

Նոր տարին մեզ համար Կաղանդի տոնն է, որը կապված է հուլիական տոմարի հետ, և այն միշտ համարվել է պահոց շրջան, «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում ասում է տեր Շահե Հայրապետյանը:

«Ամսի 29-ի երեկոյան սկսվում է բարեկենդան Սուրբ Ծննդյանը, այսինքն՝ պահքի շրջանը, որը տևում է մինչև հունվարի 5-ի երեկո, երբ ճրագալույցի պատարագից հնչում է «Քրիստոս Ծնավ և Հայտնեցավ. Ձեզ և մեզ մեծ Ավետիս»-ի լուրը»,- բացատրում է նա:

Տեր հոր խոսքով՝ պատահական չէ, որ մեր տատիկները հնում պասուց դոլմա են եփել, սեղանը զարդարել աղանձով, բանջարեղենով, չրերով ու ընդեղենով, քանի որ պահքի շրջան է եղել: Վերջինս, սակայն, նկատում է՝ խորհրդային տարիներին բազում փոփոխություններ են եղել:

«Սուրբ Ծնունդը մոռանալու համար առաջնահերթ դարձավ Ձմեռ պապը, որը Սուրբ Նիկողայոսի՝ Սանտա կլաուսի խորհուրդն է կրում: «Դեդ մոռոզը», որպես այդպիսին, ռուսական հեքիաթներում եղել է սարսափազդու կերպար, դրանով երեխաներին են վախեցրել: Սակայն նրան դարձրին դրական կերպար և փոխարինեցին Սանտա կլաուսին: Հատկապես հունվարի 1-ը նշվում էր մեծ շուքով, այդ հեռուստատեսային շոու ծրագրերը, հեռուստաեթերով ելույթներն ու ուղերձները: Այսինքն՝ ամեն ինչ արվում էր՝ ժողովրդին գրավելու և Քրիստոսի ծննդյան խորհրդից հեռացնելու համար: Դրանք հատուկ տեխնոլոգիաներ էին, որ տասնյակ տարիներ աշխատեցին ժողովրդի վրա: Եվ հիմա ես չեմ կարող դատել ու քննադատել իմ ժողովրդին, որովհետև դա սովորություն է, որ տասնյակ տարիներ ներարկվել է, ու երևի մի այդքան էլ պետք է, որ դուրս գան այդ թմբիրից և կարևորեն ու դիմավորեն Սուրբ Ծնունդը՝ Քրիստոսի ծնունդը»,- ասում է տեր Շահեն:

Հոգևորականը նաև իր մտահոգությունն է հայտնում աշխարհի ցանկացած անկյունում այսօր տիրող ողբի, պատերազմի, մրցավազքի և այլ նմանատիպ երևույթների վերաբերյալ:

«Ի՞նչ են անում աշխարհաքաղաքական մտածումներով «մեծերը», իհարկե, լավ բան չեն խորհում մեր ժողովրդի և աշխարհի համար, քանի որ դա շահերի պայքար է, և մարդկանց դարձրել են խամաճիկներ: Բայց պատժվելու են, անպայման պատժվելու են, որովհետև Քրիստոս չի կարող երկար տանել այն արհավիրքները, որ գալիս են մեր ժողովրդի վրա և աշխարհի վրա: Ի՞նչ պետք է արվի դրա համար: Ուղղակի պետք է վերադառնալ մեր ակունքներին, մեր հայրերի աշխարհայացքին: Երբ մենք ապրում էինք այդ աշխարհայացքով, արարում էինք Էջմիածինը, արարում էինք Կեռան թագուհու ավետարանը, աշխարհ էր գալիս Մեսրոպ Մաշտոցը, Գրիգոր Նարեկացին, Գրիգոր Տաթևացին, Վարդան Մամիկոնյանը, այսինքն՝ մենք այդ աշխարհայացքով արտաշնչել ենք հսկաներ՝ ազգասեր, եկեղեցասեր, ընտանիքասեր»,- մատնանշում է տերհայրը: 

Նա սրտնեղում է, որ այսօր այդ արժեքները փոխարինվում են կեղծ եվրոպական արժեքներով. «Ես Եվրոպայում եղել եմ, օրինակ՝ Շվեցարիայում այնպիսի արժեքներ կան, որ, տա Աստված, այդ արժեքները գան այստեղ, և ոչ թե համասեռամոլությունը պրոպագանդենք և խրախուսենք: Այդ փաբերը, երեկոյան ակումբները մեր մանուկ սերնդին պատրաստում են այլ կերակուրի, այլ ճաշատեսակ են տալիս: Ազգի փրկության համար խնդիրներ կան, որ մեզ մտորումների առիթ է տալիս Նոր տարվա շեմին»:

Հոգևոր հոր խոսքով՝ եկեղեցին հավիտենական արժեք է, այն մեր ներսում է, և պետք է վերադառնանք ու վերագտնենք մեր արժեքները:

«Դրա համար պետք են լծակներ, իսկ ի՞նչ լծակ ունի եկեղեցին, բացի բարոյական իր արժեքից: Այսօր շատ դժվար է մեր վիճակը: Ինչո՞ւ: Բացատրեմ: Երբ արդարադատության նախարարությունում նստած ինչ-որ չինովնիկ անընդհատ աղանդներ է գրանցում, դա արդեն խնդիր է, և եկեղեցին լծակ չունի պայքարելու դրա դեմ»,- դժգոհում է նա ու շարունակում. «Թվում է, թե կրոնական կառույցներ են, բայց դա լուրջ քաղաքական քայլ է դրսից խառնվելու մեր քաղաքական և ներազգային կյանքին: Լուրջ տեխնոլոգիաներ են, որ մեծ գումարներ են հատկացվում անգամ Համաշխարհային բանկից: 30 տարվա ընթացքում մշակվեց, իսկ մենք այդ ճաշն ուտում ենք ազգովի: Եկեղեցին միշտ իր տեղում է, կրոնավորը՝ իր տեղում, և եթե հավատացյալը ցանկանում է, գտնում է»:

Այս ամենի դեմ պայքարում, ըստ նրա, մեզ մի ճանապարհ է մնում՝ դեպի երկինք աղոթք, սրբություն, համբերություն, որպեսզի Տերը իր նախախնամությունը կատարի մեզ համար: Սակայն դրա համար իմաստություն է պետք, որ վաղուց խլել են մեզանից:

«Մեզ թվում է, թե ամբողջ հասարակությունը դեգրադացվել է, բայց այդպես չէ: Տերն իր գործը գիտի, Տերն իր զինվորներին գիտի. հիմա ծածուկ վիճակում են, հետո կբացահայտվեն: Եկեղեցին երբեք իր զինվորներին չկորցրեց, և շատ դրական մի բան կա, որ 90-ական թվականներից հետո շատ-շա՜տ ավելացել է տղամարդկանց քանակը, և իրապես գիտակից մասսա է գալիս: Գալիս են ընտանիքասեր, հայրենասեր, ազգասեր մարդիկ, որոնք կարիքը ունեն հոգևորի»,- ասում է տեր Շահե Հայրապետյանը: 

Խոսելով ամանորյա ծախսերից ու առատ սեղաններից՝ վերջինս նշում է. «Միայն այդ օրը առատ սեղան ունենալու համար մտնել հսկայական ծախսերի տակ, որոնց մի մասն էլ տարվա ընթացքում պետք է փակեն, իմ կարծիքով՝ այստեղ իմաստության խնդիր կա»:

Ամանորյա շնորհավորանքն ու մաղթանքն էլ տեր Շահեն փոխարինում է աղոթքով.

«Ընկալ, Տէր, զաղաչանս մեր՝ բարեխօսութեամբ Սուրբ Աստուածածնին անարատ ծնողի Միածնի Որդւոյ քո, եւ աղաչանօք ամենայն սրբոց քոց, եւ աւուրս շնորհիւ:

Լուր մեզ, Տէր, եւ ողորմեա, ներեա, քաւեա եւ թող զմեղս մեր:

Արժանաւորեա գոհութեամբ փառաւորել զքեզ ընդ Որդւոյ եւ ընդ Սրբոյ Հոգւոյդ. այժմ եւ միշտ եւ յաւիտեանս յաւիտենից.

ամէն:

 Հերմինե Կարապետյան