«Թվում է՝ դու ես թելադրում քարին, բայց հաճախ ենթարկվում ես նրան». խաչքարագործ Նարինե Փոլադյան. կարծրատիպեր կոտրող կանայք

Լիբանանահայ Նարինե Փոլադյանը, Արամի փողոցում տեսնելով խաչքարագործ վարպետների աշխատանքը, սիրահարվեց այդ գործին: Սկզբում այն իբրև հոբբի էր, զբաղմունք, սակայն խորանալով՝ որոշեց ճարտարապետ-դիզայների մասնագիտությունը փոխել խաչքարագործությամբ:

«Դժվար գործ է, բայց աշխատանքի ընթացքում չես զգում, միայն օրվա վերջում ես ֆիզիկական հոգնածություն զգում: Բայց, այնուամենայնիվ, որոշեցի, որ պիտի փորձեմ»,- «Հայկական ժամանակ»-ի հետ զրույցում ասում է նա:

Խաչքարագործ աղջկա խոսքով՝ թե՛ Հայաստան տեղափոխվելու, թե՛ խաչքարագործությամբ զբաղվելու իր որոշմանը հարազատները հավանություն են տվել, բացի՝ մայրիկից. «Դժվարը մորս համոզելն էր, որովհետև անընդհատ ասում էր, որ դժվար գործ է, ամբողջ օրը ոտքի վրա, փոշի պիտի շնչեմ, ծանր է, տղայի գործ է: Բայց երբ սկսեցի աշխատել, մայրս համոզվեց, որ շատ եմ սիրում իմ գործը, և կամաց-կամաց ինքն էլ սովորեց դրան»:

Նարինեն ասում է, որ ամենամեծ դժվարությունը մեծ գործիքների հետ աշխատելն է, որոնք և՛ ծանր են, և՛ վտանգավոր:

«Մեծ չափի քարեր են լինում, որ ստիպված գործիքով (բալգարկայով) փոքրացնում եմ, հղկում: Ի սկզբանե ամուսինս էր օգնում, երբ ազատ ժամանակ էր ունենում, հետո արդեն զգացի, որ ինքնուրույն պետք է անեմ: Դժվարությունը ինձ համոզելն էր, որ այդ գործիքը (բալգարկան) պիտի օգտագործեմ, որովհետև բավականին վտանգավոր է դրանով աշխատելը: Բայց հիմա աչքերս փակ էլ եմ անում: Ամեն գործ ունի իր դժվարությունը, սակայն շատ կարևոր է այն սիրելով անելը, քանի որ այդ ժամանակ բոլոր դժվարությունները դնում ես մի կողմ ու հաճույքով աշխատում: Եթե չսիրեի այս գործը, վաղուց հիասթափվել էի, չէի»,- անկեղծանում է նա:

Նարինեն թուղթ ու մատիտ առհասարակ չի գործածում. պահը, քարը, զգացմունքներն են թելադրում, թե ինչ կանի ու ինչ կստանա:

«Էմոցիան քարին ճիշտ պետք է փոխանցել, որ ոչ միայն սիրուն, այլ էներգիայով լի աշխատանք ստանաս: Փաթաթվում եմ, խոսում աշխատանքներիս հետ, իսկ ամենավատ զգացողությունը նրանց հետ բաժանումն է, սովորաբար այդ պահին աչքերս միշտ լցվում են: Մի մեծ խաչքարի պատվեր ունեի, որ Ամերիկա պիտի տանեին: Երբ եկան, փաթաթեցին ու խաչքարը մեքենայի մեջ տեղավորեցին, և՛ ուրախությունից, և՛ դրանից բաժանվելու ցավից հուզվեցի»,- հիշում է նա: 

Ըստ խաչքարագործի՝ աշխատելիս պարտադիր երգում է, շփվում քարի հետ, համոզվում, որ քարը՝ իրեն, ինքն էլ քարին է հասկանում. «Թվում է, թե դու ես միշտ թելադրում քարին, բայց տեղեր կան՝ ինքն է թելադրում, թե ինչպես շարունակես: Պիտի հետը խոսես, թե ինչ է քեզանից ուզում: Փոքր, աննշան շարժումից քարը կարող է պայթել, ճաքել, կոտրվել. պիտի  բնավորությունը հասկանաս»:

Նարինեի խոսքով՝ քանդակագործին, խաչքարագործին առաջին հերթին համբերություն է պետք, կամքի ուժ, ինչպես նաև՝ սեր դեպի ձեռքի աշխատանքը:

«Հիմա աշակերտներ ունեմ. մուրճին՝ առաջին երկու հարվածից հետո կարող եմ ասել՝ կկարողանա՞ շարունակել, թե՞ ոչ: Երբ հարցնում են՝ ի՞նչ իմացաք, ասում եմ՝ որովհետև չես համբերում, կամ, օրինակ, ասում եմ՝ շատ համբերատար ես, կարող ես այս գործը հանգիստ շարունակել»,- նկատում է նա:

Վերջինիս խոսքով՝ հայ կինը, անկախ մասնագիտությունից, պիտի լինի ուժեղ, որն էլ շատ կարևոր է՝ ուժեղ հասարակություն ունենալու համար:

«Վերջին շրջանում շատ եմ նկատում, որ հատկապես երիտասարդ աղջիկները ձգտում են սեփական գործն ունենալ, ինչը շատ ողջունելի է, քանի որ երկրի զարգացման գործում կանանց դերը շատ մեծ է: Պետք է ուժեղ լինենք, իրար օգնենք, իսկ մասնագիտություն ընտրելիս պարտադիր սրտի թելադրանքով առաջնորդվենք: Հիմա էլ շատ կան ասողներ, որ քանդակագործությունն ինձ համար չէ, բժշկուհի դառնամ, բայց եթե մասնագիտությունը սրտովդ չէ, իմաստ չունի այն սովորել, առավել ևս՝ շարունակել: Պետք է սրտին հետևել»,- վստահ է Նարինեն:

Նրա ցանկությունն է, որ խաչքարը ընկալվի ոչ թե տխրության, գերեզմանաքարի, այլ հաղթանակի ու ուրախության վկա:

Հերմինե Կարապետյան