Գործ ունենք մի շրջադարձային նշանակության պայմանավորվածության հետ, որից հրաժարումը ոչ մի կողմի համար օգտավետ չէ

ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը Վաշինգտոնում ասուլիսի ձևաչափով պատասխանել է հայաստանյան լրատվամիջոցների հարցերին:

Ինչո՞վ է տարբերվում ամերիկյան միջնորդությունը ռուսական միջնորդությունից: Հաշվի առնելով ադրբեջանական կողմի՝ հաճախ դրսևորած ապակառուցողական մոտեցումը՝ չկա՞ մտավախություն, որ այս անգամ ևս կարող է նման բան լինել: Եվ նախաստորագրված պայմանագիրը երբվանի՞ց է իրավաբանական ուժ ստանում՝ «Հայկական ժամանակ»-ի հարցին ի պատասխան՝ վարչապետն ասել է.

«Ընդհանրապես, կարելի է ասել, որ միշտ էլ այդ հարցը կարելի է տալ ցանկացած պայմանավորվածության և ցանկացած պայմանագրի նկատմամբ, բայց նաև այսօրվա արարողության, հռչակագրի ստորագրման տրամադրությունը, իմ հայտարարությունները, նախագահ Թրամփի հայտարարությունները, Ադրբեջանի նախագահի հայտարարությունները, կարծում եմ, խոսում են որոշակի մթնոլորտի փոփոխության մասին, և ստացվեց այնպես, որ իսկապես հայաստանցի լրագրողի հարցին, որը հենց դրա վերաբերյալ է, Ալիևի տված պատասխանին ես իսկապես անկեղծորեն բան չունեի ավելացնելու:

Ես կարծում եմ, որ կա հետաքրքրվածություն, և նաև Միացյալ Նահանգների ներկայությունը մեզ համար ակնհայտ է դարձնում, որ գործ ունենք մի շրջադարձային նշանակության պայմանավորվածության հետ, որից հրաժարումը օգտավետ չի կարող լինել կողմերից որևէ մեկի համար:

Սրա մասին է խոսքը. որ այն, ինչ մենք որոշել ենք, ես արդեն էլի ասեմ, որ հաջողություն է և՛ Հայաստանի, և՛ Ադրբեջանի, և՛ տարածաշրջանի համար: Եթե մի բան համարվում է հաջողություն, մենք համարում ենք հաջողություն, ինչո՞ւ հրաժարվել, հրաժարվել, որ ի՞նչ նպատակի հասնել, եթե կար այդ նպատակը կամ այս պայմանավորվածությունը չէր բավարարում, իսկապես կարելի էր չհամաձայնել այս պայմանավորվածությանը:

Ի վերջո, այս պայմանավորվածությունը ձեռք է բերվել բավականին տևական, մանրամասն բանակցությունների արդյունքում, և կողմերը էդ բանակցությունների արդյունքում որոշել են, վերլուծել են, որ այն տեքստը և այն բանաձևը, որ առաջարկվում է, համապատասխանում է իրենց ղեկավարած երկրների շահերին: Հետևաբար ինչո՞ւ հրաժարվել դրանից: Կարծում եմ, որ մենք ընդհակառակը պիտի այս հենքի վրա կառուցենք և ամենօրյա աշխատանք իրականացնենք, որպեսզի այն, ինչի պատճառով այսօր իրադարձությունը համարվում է պատմական, դա տեղի ունենա, այդ պատմությունը դառնա իրականություն:

Ես դժվար եմ պատկերացնում հետդարձի շահագրգռությունը, որ ի՞նչ լինի, հանուն ինչի՞:

Հայաստանի Հանրապետությունը ապաշրջափակվում է: Ադրբեջանը իր հերթին հնարավորություն է ստանում Հայաստանի տարածքով հուսալի կապ ունենալ Նախիջևանի Ինքնավար Հանրապետությանը, Հայաստանի Հանրապետությունը հնարավորություն է ունենում Ադրբեջանի տարածքով և Նախիջևանի տարածքով Սյունիքի մարզի հետ երկաթուղային կապ ունենալ։

Սա ներքին հատվածն է: Հայաստանի Հանրապետությունը ստանում է հասանելիություն միջազգային երկաթուղային ցանցին դեպի Ռուսաստան, դեպի Իրանի Իսլամական Հանրապետություն, դեպի Կենտրոնական Ասիա, դեպի Չինաստան: Այստեղ կարող է հարց հնչել, որ, օրինակ, այսօր Ադրբեջանը ունի երկաթուղային կապ Ռուսաստանի հետ և այդպես շարունակ: Բայց մենք այս նախագծով ահռելի տարանցիկ բեռներ ենք հրավիրելու կամ դռները ուղղորդվելու են այս ճանապարհից օգտվելու, և դա ահռելի եկամուտներ է բերելու թե՛ Հայաստանի, թե՛ Ադրբեջանին: Ինչո՞ւ հրաժարվել դրանից, ի՞նչ նպատակի համար: Ես այդ նպատակը, ճիշտն ասած, գոնե այս պահին չեմ տեսնում և նաև Ադրբեջանի նախագահի, մեր բոլորիս հայտարարությունները դրա մասին չեմ վկայում, և վկայում են ընդհակառակը՝ հակառակի մասին, որ մենք հիմա շատ ոգևորված պետք է զբաղվենք պայմանավորվածությունների իրագործմամբ և նախագծերի իրականացմամբ»։