Կա ներքին պայմանավորվածություն, որ նրանք հեռանում են պաշտոնից, բայց ունեցվածքը մնում է իրենց

2016 թվականի ապրիլից հայաստանյան քաղաքական դաշտում սկանդալային պաշտոնանկություններ են: Ապրիլի 18-ին հրաժարականի դիմում ներկայացրեց Դատական ակտերի հարկադիր կատարման (ԴԱՀԿ) ծառայության ղեկավար Միհրան Պողոսյանը (Քեթրինի Միհրան), որի անունը կապվում էր պանամական օֆշորում արված գործարքների հետ:

«Ցավում եմ, որ անունս արծարծվում է միլիարդավոր դոլարներ իրականում սեփականացրած՝ Ադրբեջանի նախագահ Իլհամ Ալիեւի ընտանիքի կողքին»,- հրաժարականի տեքստում գրել էր Պողոսյանը: Մինչ օրս պաշտոնական մակարդակով չկա փաստացի հերքում, որ Պողոսյանը կապ չունի պանամական օֆշորի հետ: Հիշեցնենք, որ ՀՔԾ-ն գործ է հարուցել Պողոսյանի՝ օֆշորային գործարքների վերաբերյալ:

Ապրիլի 26-ին՝ 4-օրյա պատերազմից քիչ անց ,Սերժ Սարգսյանի հրամանագրով պաշտոնից ազատվեցին ՀՀ պաշտպանության նախարարի տեղակալ-նյութատեխնիկական ապահովման դեպարտամենտի պետ Ալիկ Միրզաբեկյանը, ՀՀ ԶՈՒ կապի զորքերի կապի պետ եւ ավտոմատացված կառավարման համակարգերի վարչության պետ գեներալ-մայոր Կոմիտաս Մուրադյանը, ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ հետախուզության վարչության պետ գեներալ-մայոր Արշակ Կարապետյանը: Նշված անձինք պատասխանատվության չեն ենթարկվել:

ՀՀ գլխավոր դատախազ Գեւորգ Կոստանյանը հրաժարականի դիմում ներկայացրեց օգոստոսի 4-ին, նրա հրաժարականն էլ հաջորդեց «Սասնա ծռեր» խմբավորման կողմից Էրեբունու ՊՊԾ շենքը գրավելու եւ դրա հետ  կապված իրադարձություններին: Կոստանյանն իր հրաժարականը հիմնավորեց առողջական խնդիրներով:

Օգոստոսի 8-ին ոստիկանության պետ Վլ. Գասպարյանի հրամանով  պաշտոնից ազատվեց Երեւանի ոստիկանապետ Աշոտ Կարապետյանը, որն ակտիվ էր Սարի թաղի հայտնի միջադեպում:

Երեկ էլ կառավարության նիստի ավարտին  հրաժարականի դիմում ներկայացրեց ՀՀ 13-րդ վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանը:

Մեզ հետ զրույցում «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության վարչության փոխնախագահ Լենա Նազարյանը նկատեց, որ պետք է լինեն ոչ թե պաշտոնանկություններ, այլ հարկ եղած դեպքում նաեւ նշված անձինք պատասխանատվության պետք է ենթարկվեն:

-  Տիկին Նազարյան, Ձեր կարծիքով, ինչո՞ւ պետք է վերոնշյալ մարդիկ պատասխանատվության ենթարկվեն:

- Մինչ  հրաժարական տալը կամ պաշտոնանկ արվելը  նրանց անվան հետ էին կապվում  կոռուպցիոն սկանդալներ, որոնք մամուլում հրապարակվել են, եւ ենթադրվում էր, որ նաեւ դա էր հրաժարականի պատճառը: Միեւնույն ժամանակ պաշտոնապես դրա մասին հայտարարություններ չեն եղել: Այդ անձանցից յուրաքանչյուրի վերաբերյալ եղել են հրապարակումներ, բացահայտվել են կոռուպցիոն դեպքեր նրանց գործունեության հետ կապված, պաշտոնական չարաշահումներ, բայց պաշտոնանկությունից հետո այդ դեպքերը չեն քննվել:

- Ըստ Ձեզ, ինչո՞ւ չեն քննվել այդ դեպքերը եւ սահմանափակվել են միայն պաշտոնանկություններով:

- Որովհետեւ քաղաքական որոշումներ են, կա ներքին պայմանավորվածություն, որ նրանք հեռանում են պաշտոնից, բայց պաշտոնավարման ժամանակ ձեռք բերված ունեցվածքը մնում է իրենց, նաեւ չեն ենթարկվում պատասխանատվության: Եթե նրանք պատասխանատվության ենթարկվեն, ապա կստացվի, որ նախադեպային է, եւ հետո՝ կստացվի, որ իրենց պաշտոնավարման ժամանակ այդ ամենի մասին տեղյակ են եղել եւ աչք փակել, հիմա են անդրադառնում: Եթե ի սկզբանե վերահսկողություն չի եղել, եւ հիմա է բացահայտվում, նշանակում է, որ իրենց շրջապատում գտնվող մարդիկ էլ են մեղավոր:

- Սոցցանցերում, կարծես, տոնական տրամադրություն է, արձագանքն այնպիսին է, որ թվում է, երկրում բեկումնային փոփոխություն է եղել: Փոփոխություն տեսնո՞ւմ եք:

- Ես, ընդհանրապես, նման կարծիք չունեմ, որ բեկումնային պահ է, Տիգրան Սարգսյանի հրաժարականից հետո էլ որեւէ մեկը հույս չուներ, որ համակարգային փոփոխություններ են լինելու, որովհետեւ հարցը սա է՝ Սերժ Սարգսյանն է նշանակում ու համակարգում վարչապետի ու նախարարների աշխատանքը, ու առանց նրա որոշումների որեւէ բան տեղի չի ունենում: Հետեւաբար, որեւէ տարբերություն չկա, թե ով կլինի վարչապետի պաշտոնում:

- «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը, որպես ընդդիմադիր ուժ, այս հարցը բարձրացնելո՞ւ է, որ պաշտոնանկ եղած պաշտոնյաները պատասխանատվության չեն ենթարկվում:

- Չեմ կարծում, որ հատուկ անդրադարձ լինի այդ հարցին, որովհետեւ մեր պահանջը Սերժ Սարգսյանի հեռացումն է, ուստի վարչապետի կամ նախարարների ինչ փոփոխություն կլինի, այնքան էլ էական չի: Երբ բացատրություն չի լինում հրաժարականներից հետո՝ այդ մշակույթը պետք է փոխվի, որովհետեւ սահմանադրական փոփոխություններից հետո վարչապետն է լինելու պետության առաջին դեմքը եւ ինքն է նշանակելու կառավարություն: