ՀՀԿ-ն՝ գրպանային ընդդիմության հիմնական հավակնորդ

Եւ այսպես, ՀՀԿ-ն որոշել է ռիսկի դիմել և այնուամենայնիվ մասնակցել խորհրդարանական ընտրություններին: Ավելին՝ հայտնի է նաև քարոզչության հիմնական թեզը. «Մենք ենք միակ ընդդիմությունը, և չկա այլ ընդդիմություն մեզանից բացի»:

Հիշո՞ւմ եք, թե հանրապետականներն ինչ ահավոր աղմուկ բարձրացրեցին, երբ Երևանի ավագանու ընտրությունների ժամանակ Հայկ Մարությանը քաղաքական դաշտը բաժանեց «սևերի» ու «սպիտակների»: Հիմա փաստորեն հանրապետականներն իրենք են նույն բանն անում: Էդուարդ Շարմազանովը հենց այդպես էլ ասում է՝ եթե մարդիկ Նիկոլ Փաշինյանից դժգոհ են, ուրեմն իրենց ձայնը պիտի ՀՀԿ-ին տան, իսկ եթե ՀՀԿ-ից են դժգոհ՝ պիտի Նիկոլ Փաշինյանին տան, ինչո՞ւ պիտի որևէ այլ ուժի օգտին քվեարկեն: Այսինքն, ըստ նրա, քաղաքական դաշտում ընդամենը երկու բևեռ կա՝ Նիկոլ Փաշինյանն ու ՀՀԿ-ն, մնացածները «ֆեյքեր» են:

Թե ինչու է հիմա էլ ՀՀԿ-ն քաղաքական դաշտը բաժանում «սևերի» ու «սպիտակների»՝ հասկանալի է. «Քաղաքացիական պայմանագիրը» կստանա, ասենք, մի 70-75 տոկոս, և ՀՀԿ-ն փորձում է ամեն ինչ անել, որ մնացած 25-30 տոկոսից ոչ մի ձայն որևէ այլ ուժի չգնա: Իսկ թե ինչու պիտի դժգոհները ձայն տան հատկապես ՀՀԿ-ին, պարզաբանում է մեկ այլ կարկառուն հանրապետական՝ Վիգեն Սարգսյանը: Ըստ նրա՝ «ընդդիմություն լինելը պատվաբեր հնարավորություն է ապաշխարելու սխալներիդ համար գործով և ոչ թե խոսքով»: Ահա այդպես: Մարդիկ, հասկանում եք, սխալներ են թույլ տվել ու հիմա ուզում են խորհրդարանում հայտնվել, որ ուղղեն այդ սխալները:

Դե իհարկե, խոսքը հանցանքների մասին չէ, խոսքն ընդամենը սխալների մասին է: Լինում է, չէ՞, որ երեխային ուղարկում ես խանութ, ասենք, հաց առնելու, իսկ նա սխալմամբ հանքային ջուր է առնում: Այդպես էլ հանրապետականներն են սխալվել: Պիտի բանակի համար ժամանակակից սպառազինություն գնեին՝ սխալմամբ իրենց համար Հյուսիսային պողոտայում շքեղ բնակարաններ են գնել, պիտի թոշակները բարձրացնելու որոշման տակ ստորագրեին՝ սխալմամբ ուրիշ թղթի տակ են ստորագրել, և արդյունքում բոլոր հանքավայրերը թյուրիմացաբար դարձել են իրենց ազգուտակի սեփականությունը, պիտի զինվորների հասանելիքն ուղարկեին առաջնագիծ՝ սխալմամբ ուղարկել են արջերին, պիտի բարենպաստ ներդրումային միջավայր ապահովեին՝ սխալմամբ տարեկան մեկուկես միլիարդ դոլարի ապօրինի արտահոսք է տեղի ունեցել երկրից, պիտի տանեին ու Վիլսոնի քարտեզը փռեին Մինսկի խմբի համանախագահների առաջ՝ սխալմամբ հինգ շրջան վերադարձնելու պարտավորություն են ստանձնել, պիտի սարյակի բներ սարքեին և տատիկներին օգնեին անցնել փողոցը՝ սխալմամբ կրակել են ցուցարարների վրա... Եւ այդպես՝ տասը տարի:

Ու հիմա մտադիր են ապաշխարել: Դրա համար իրենց խորհրդարանական ամբիոն է պետք, որպեսզի այնտեղից սուր ելույթներով դիմեն իշխանություններին և բացատրեն, որ կոռուպցիան վատ բան է, որ չի կարելի թալանել երկիրը, որ դա լավ ավարտի չի հանգեցնում, ստիպված ենք լինում «պատերազմել 80-ական թվականների զենքերով», և այսպես շարունակ: Իբր՝ «մենք գիտենք, թե ինչի մասին է խոսքը, մենք արել ենք, դուք մի արեք»:

Տեղեկացվածության առումով ՀՀԿ-ն գուցե իսկապես անփոխարինելի է: Ավելին՝ ընտրություններից հետո ՀՀԿ-ն իշխանությունների համար գուցե նույնիսկ ամենահարմար ընդդիմությունը լինի (ցանկացած պահի ցանկացածի բերանը կարելի է փակել, որովհետև որի անցյալը քրքրես՝ Քրեական օրենսգրքի մի 10-15 հոդվածների հետ առնչություններ կհայտնաբերվեն): Այլ հարց է, թե որքանո՞վ է դա բխում պետության և հասարակության շահերից: Ի վերջո ակնհայտ է, որ չի կարող լինել կայացած պետություն առանց ուժեղ ընդդիմության, իսկ ուժեղ կարող է լինել միայն այն ընդդիմությունը, որի ներկայացուցիչները կաշկանդված չեն կասկածելի անցյալով և առանց վախենալու կարող են ասել այն, ինչ մտածում են: Իսկ եթե ամեն մեկի վրա մի քանի «կուբամետր» կոմպրոմատ կա, գործ ենք ունենալու դասական «գրպանային ընդդիմության» հետ: Անձամբ Նիկոլ Փաշինյանին այս հեռանկարը գուցեև գայթակղիչ թվա, բայց դա մեզ պե՞տք է: Կամ, ինչպես դասականի տատն էր ասում, «դրա՞ համար ենք հավաքվել»:

Ինչ վերաբերում է ընդդիմությանը, ապա այնպես չէ, որ իրական ընդդիմությունն իշխանություններին անկեղծորեն քննադատողներն են, իսկ կեղծ ընդդիմությունը՝ իշխանությունների հետ նախապես համաձայնեցված տեքստերով քննադատողները: Իսկական ընդդիմությունն այն ուժն է, որի հետ հասարակության՝ իշխանություններից դժգոհ հատվածը հույսեր է կապում: Որևէ մեկն իր շրջապատում տեսե՞լ է թեկուզ մի քաղաքացու, ով ՀՀԿ-ի հետ հույսեր է կապում:

Այնպես որ, հիմնական հարցը՝ լինելո՞ւ է հաջորդ խորհրդարանում իրական ընդդիմություն, թե ոչ, մնում է բաց:

Արմեն Բաղդասարյան