«Մտահոգվածների» հինգերորդ շարասյունը. առաջին իսկ փորձի դեպքում իրենցից միայն թաց տեղը կմնար

Ի սկզբանե կանխատեսելի էր, որ այս քարոզարշավը նախորդներից տարբերվելու է ե՛ւ կոշտությամբ, ե՛ւ անհանդուրժողականության բարձր «դոզայով», բայց հանրապետականների արածը երեւակայությունից դուրս է։ Ոչ ավել, ոչ պակաս՝ նրանք փաստացի պատերազմական վիճակում գտնվող երկրի գերագույն գլխավոր հրամանատարին մեղադրում են պետական դավաճանության «քաղաքական ծրագիր իրականացնելու» մեջ։ Դավիթ Շահնազարյանը նույնիսկ խոստանում է փաստերով հիմնավորել, որ Նիկոլ Փաշինյանն իրականացնում է «իշխանություն Արցախի փոխարեն» ծրագիրը։

Մի կողմ թողնենք հարցի էմոցիոնալ բաղադրիչը կամ այն, որ Դավիթ Շահնազարյանը պիտի վճարի «այս արեւի տակ» (տվյալ դեպքում՝ ՀՀԿ ցուցակի վերին հատվածում) իր տեղի համար։ Դավիթ Շահնազարյանին հենց նրա համար էլ ընդգրկել են ցուցակում, որ ասի այն, ինչ «փաստաթղթով» հանրապետականները չէին ցանկանա ասել։ Խնդիրն այն է, որ հանրապետականները պրն Շահնազարյանի շուրթերով թյուրիմացության մեջ են գցում հասարակությանը։

Լավ, ենթադրենք՝ Սասուն Միքայելյանը մի բան «բլթացրել է», բայց ինչպե՞ս կարող է Հայաստանում որեւէ մեկը Արցախը տալ ու դրա դիմաց իշխանություն ստանալ, ինչպե՞ս կարող է որեւէ մեկի գլխում նման տխմար «ծրագիր» ծնվել։ Կամ՝ ո՞վ է ասել, որ Արցախը Նիկոլ Փաշինյանի սեփականությունն է, կուզենա՝ ինչ-որ բանի հետ կփոխանակի, չի ուզենա՝ չի փոխանակի։ Թե՞ հանրապետականներն ու նրանց խոսափողներն այս քարոզչությամբ այլ ուղերձ են հղում՝ իբր «Ռոբերտ Քոչարյանն ու Սերժ Սարգսյանը Արցախը չեն հանձնել ոչ թե այն պատճառով, որ չէին կարող, այլ որովհետեւ բացառիկ հայրենասերներ էին, եթե ուզենային՝ կհանձնեին»։ Իյա, իրո՞ք։ Նրանց որ մնար՝ լավ էլ կհանձնեին (առնվազն ազատագրված տարածքները), ի վերջո՝ «Աղդամը մեր հայրենիքը չէ» արտահայտության հեղինակը Սերժ Սարգսյանն է։ Չեն հանձնել, որովհետեւ գիտակցել են՝ առաջին իսկ փորձի դեպքում իրենցից միայն թաց տեղը կմնա։ Փոխարենը՝ բանակցությունների սեղանի շուրջ հանձնելու խոստումներ տվել են (ազատագրված տարածքների մասով)։ Այն հույսով, որ Ադրբեջանն ավելին կուզի, բանակցությունները կձգձգվեն, իրենք ժամանակ կշահեն, կշարունակեն միլիարդներ կուտակել, վերջում էլ կասեն «դե մենք ի՞նչ մեղավոր ենք, որ երկիրը պատերազմում է 80-ական թվականների զենքերով, ժողովուրդն էլ արտագաղթում է, ներող կլինեք, չստացվեց»։ Ու հայրենասիրական խրոխտ կեցվածքով կհեռանան՝ կյանքը վայելելու Մոնտե-Կառլոյում կամ Տանզանիայի տափաստաններում։

Դավիթ Շահնազարյանը չգիտի՞ սա։ Չգիտի՞, որ մեծագույն ցանկության դեպքում անգամ Հայաստանի որեւէ իշխանություն չի կարող հանձնել Արցախը։ Անգամ տեսականորեն։ Ինչպե՞ս պիտի հանձնի, պիտի փաստաթու՞ղթ ստորագրի, ասենք, առաջին փուլում ազատագրված տարածքները վերադարձնելու մասին։ Բայց դա թղթի վրա էլ կմնա, որովհետեւ Արցախի իշխանություններն այդ քայլին չեն գնա, եւ վերջ։ Հայաստանի իշխանությունները պիտի թույլ չտա՞ն, որ զորակոչիկները ծառայեն Արցախում, պիտի հրաժարվե՞ն Արցախի անվտանգության երաշխավորի կարգավիճակից։ Բայց քանի՞ օր կպահպանի իշխանությունը այդպիսի կառավարությունը։ Կամ գուցե պիտի «պայմանավորված պատերազմո՞վ» հանձնեն տարածքները։ Բայց դա նույնպես բացառված է։ Սերժ Սարգսյանը 800 հեկտարը չմարսեց, որեւէ մեկը մարսելո՞ւ է 1,2 միլիոն հեկտարը։

Հանրապետականները մի կողմից՝ հայտարարում են, թե «իշխանությունների ապաշնորհ քաղաքականության արդյունքում» լայնամասշտաբ պատերազմի սպառնալիքը շատ մեծ է, (համարյա կանգնած ենք անխուսափելի պատերազմի շեմին), մյուս կողմից՝ հայտարարում են, թե գործող իշխանությունների «քաղաքական ծրագիրը» Արցախը հանձնելն է։ Հարց՝ ո՞վ կգնա հրամանատարի ետեւից, եթե նրա մասին լուրեր են տարածում, թե գնում է պարտվելու։ Եվ արդյո՞ք նման լուրեր տարածողներն իսկապես «մտահոգ են» երկրի անվտանգությամբ։

Գուցեեւ մտահոգ են։ Բայց կոնկրետ ո՞ր երկրի։

Արմեն Բաղդասարյան