Բացի ՀՀԿ-ից, ՀՅԴ-ից, մյուսներն էլ փորձում են բոլոր ձևերով հարվածել իշխանությանը՝ իբր իրենք կառուցողական ընդդիմություն են

Իսկապե՞ս Հայաստանում ընդդիմություն չկա, ինչպես պնդում են քաղաքական ու մերձքաղաքական շրջանակները՝ իբր մտահոգվելով, թե ընդդիմության բացակայությունը կարող է այլասերել իշխանություններին ու երկրում բռնապետական համակարգ հաստատել։ Իրականում պատկերը ճիշտ հակառակն է՝ որ կողմ նայում ես, ընդդիմություն է։ Ու Հայաստանում երբեւէ այսպիսի վիճակ չի եղել։ Պարզապես այսօրվա ընդդիմությունը բազմաշերտ է, ու ոչ բոլոր շերտերն են գործում բացահայտորեն։

Քաղաքական դաշտ․

Թեեւ բազմաթիվ կուսակցություններ հայտարարում են, թե աջակցել եւ աջակցում են հեղափոխությանը, բայց իրականում գրեթե բոլոր կուսակցություններն ընդդիմադիր են «Քաղաքացիական պայմանագրին»։ Պարզապես միայն ՀՀԿ-ն ու ՀՅԴ-ն են բացահայտորեն իրենց առջեւ իշխանափոխության խնդիր դրել, իսկ մյուսներն առայժմ ընդամենը փորձում են հնարավոր բոլոր ձեւերով հարվածել իշխող կուսակցության վարկանիշին՝ իբր իրենք կառուցողական ընդդիմություն են եւ դա անում են իշխանություններին օգնելու համար։ Քաղաքական ուժերի այս մարտավարության իմաստը հասկանալի է․ ինչքան ցածր լինի իշխող կուսակցության վարկանիշը՝ այնքան մեծ կլինի իրենց բաժինը պայմանական 100 տոկոսի մեջ, ու կմեծանա նաեւ իշխանությունների հետ ստվերային համագործակցության հավանականությունը /մեզանում ընդունված է սա անվանել «հաճախորդների ինստիտուտ»/։ Իսկ եթե այդ վարկանիշը շատ ընկնի՝ իրենք բացահայտորեն կմիանան իշխանափոխության համար պայքարին ու նորից կհայտնվեն կոմֆորտի տիրույթում։

«Ռուսական ազդեցություն»․

Հայաստանի հասարակության մի ստվար հատված համոզված է, որ մեր անվտանգության հիմնական երաշխիքը Ռուսաստանն է, հետեւաբար՝ Ռուսաստանի հետ արժանապատիվ հարաբերություններ կառուցելու ցանկացած փորձ մեզ համար խիստ վտանգավոր է։ Օբյեկտիվ վտանգներ այստեղ իսկապես կան, ու քանի որ հասարակության այդ հատվածը համոզված է, որ Հայաստանում տեղի ունեցածը «գունավոր հեղափոխություն» էր /այսինքն՝ ուղղակի հարված էր Ռուսաստանին/, այդ մարդիկ նույնպես ընդդիմություն են ներկա իշխանություններին։

«Արեւմտամետներ»․

Հասարակության մեկ այլ հատված էլ համոզված է, որ Հայաստանի միակ փրկությունը Ռուսաստանից պոկվելն ու Արեւմուտքին ապավինելն է։ Սրանք էլ իրենց հերթին են ընդդիմություն, որովհետեւ համարում են, որ նորերը նույնիսկ նախկիններից ավելի ռուսամետ են /ԵԱՏՄ-ից դուրս չեն գալիս, զորք են ուղարկում Սիրիա եւ այլն/։ Սրան գումարվում է նաեւ այն հանգամանքը, որ իրենց կարծիքով՝ իրենք մեծ դերակատարում են ունեցել հեղափոխության մեջ, բայց համարժեք ներկայացվածություն չունեն իշխանական համակարգում։

Գործարարներ․

Սա հասարակության ամենազգուշավոր խավն է եւ փորձում է իրեն հեռու պահել քաղաքական գործընթացներից, իսկ անհրաժեշտության դեպքում հայտարարում է, թե լիովին կիսում է հեղափոխության գաղափարները։ Փոքր եւ միջին բիզնեսի դեպքում գուցե այդպես էլ կա, բայց կարելի է չկասկածել՝ խոշոր բիզնեսի ներկայացուցիչները շունչները պահած հարմար առիթի են սպասում անցյալին վերադառնալու համար։ Այն պարզ պատճառով, որ նախկին համակարգն իրենց ավելի հարմար էր․ գիտեին ում ինչքան «մուծվել», ստվերը կար, մենաշնորհները կային, «հարգանք-պատիվը» կար․․․Այսինքն՝ առնվազն խոշոր բիզնեսը նույնպես ընդդիմություն է նոր իշխանություններին։

Լրատվական դաշտ․

Լրատվական դաշտում բալանսն ակնհայտորեն խախտված է հօգուտ ընդդիմության։ Խոսքն այն լրատվամիջոցների մասին չէ, որոնք օբյեկտիվ լրատվություն են ապահովում, խոսքն ավելի շուտ քարոզչամիջոցների մասին է, իսկ այդ դաշտում ընդդիմությունն ակնհայտ առավելություն ունի։ Պատճառները հասկանալի են՝ ընդդիմությունը դրա համար հսկայական ֆինանսական ռեսուրսներ է ծախսում, իսկ իշխանությունների միակ «հակաթույնն» առայժմ սոցցանցերն են։ Ամեն դեպքում՝ փաստը մնում է փաստ, որ մեծ հաշվով՝ լրատվական դաշտը նույնպես ընդդիմադիր է։

Մի խոսքով՝ Հայաստանում աջուձախ բոլորն ընդդիմադիր են, բացի ժողովրդից։ Մինչդեռ տարիներ շարունակ հակառակն է եղել․ միայն ժողովուրդն էր ընդդիմադիր, իսկ քաղաքական ուժերի մեծ մասը, լրատվամիջոցների մեծ մասը, խոշոր գործարարները եւ այլն կամ բացահայտ իշխանամետ էին, կամ ծպտված «հաճախորդներ»։ Ու երբ ասվում է, որ երկրում քաղաքական իրավիճակ է փոխվել, առաջին հերթին խոսքը հենց սրա մասին է։