Պարոն Օրբելյանը կորցրեց իր տնօրեն կեսին, որին սիրահարված էր, նա չարացած է, վիրավորված, կորցրել է ինքնակառավարումը

Ալեքսանդր Սպենդիարյանի անվան օպերայի եւ բալետի ազգային ակադեմիական թատրոնի երաժիշտ Շմավոն Գրիգորյանը հայտարարում է, թե թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Կոնստանտին Օրբելյանը, որպես երաժիշտ, իր տեղում չէ: 

- Պարոն Գրիգորյան, իսկ, որպես տնօրեն, Օրբելյանն իր տեղո՞ւմ էր:

- Ոչ, նա իր տեղում չէր նաեւ որպես տնօրեն: Վերջին օրվա իր հարցազրույցներից հետո ես մի բանում վերջնականապես համոզվեցի, որ պարոն Օրբելյանն ուղղակի սիրահարված է. Օրբելյանը սիրահարված է Օրբելյաններին. սիրահարված է Օրբելյան տնօրենին, Օրբելյան աշխարհահռչակ դիրիժորին, Օրբելյան գեղարվեստական ղեկավարին, եթե իրեն մի փոքր էլ ժամանակ տրվեր՝ կսիրահարվեր Օրբելյան գլխավոր դիրիժորին եւ նման ձեւով մի քանի այլ հաստիքների: Այսօր պարոն Օրբելյանը կորցրել է իր տնօրեն կեսին, որին սիրահարված էր, որպես կանոն, երբ այնպես են անում, որ մարդ կորցնի իր երկրորդ կեսին՝ նա դառնում է չարացած, վիրավորված եւ դիմում է ծայրահեղ քայլերի, կորցնում ինքնակառավարումը:

- Այսինքն, նա հիմա կորցրե՞լ է ինքնակառավարումը:

- Եթե տեսել եք իր վերջին հարցազրույցները, որտեղ նա ասում է, որ կհավաքվի ու կգնա: Մինչեւ այդ պահը մենք, ինչպես ես, այնպես էլ թատրոնի բոլոր արտիստները համարում էինք, որ Օրբելյանն ինչ-որ բաներ է բերել ու նվիրել թատրոնին: Դաշնամուրներ, ներկայացումներ, ինչ-որ կոստյումներ: Այսօր արտիստները հասկացան, որ նա ոչինչ չի նվիրել, եղել է տնփեսա, որը պատրաստվում է իր օգտագործված օժիտը հետը տանել, թող տանի: Մարդ, որը այդ աստիճանի կախված է իր պաշտոնից ու իրերից.... Օրինակներ բերեմ, չնայած եզրեր չեմ գտնում համեմատելու, բայց ասեմ. Գեղամ Գրիգորյան, Կարեն Դուրգարյան: Գեղամ Գրիգորյանը, երբ դադարեց գեղարվեստական ղեկավար լինելուց, չդադարեց օգտակար լինել իր գիտելիքներով, իր փորձով: Դուրգարյանին էլ հանեցին, տարբեր խորամանկ հնարքներով, նա էլ նույն ձեւով, ինչպես երջանկահիշատակ Գեղամ Գրիգորյանը, առ այսօր չի դադարել օգտակար լինել թատրոնին: Օրբելյանն ասում է՝ ես կգնամ, կվերցնեմ ամեն ինչ ու ինձ հետ կտանեմ, չէ՞ որ այն մարդիկ էլ են եղել վիրավորված, բայց չեն վերցրել ոչինչ, ընդհակառակը՝ շարունակել են տալ: Օրբելյանը ապացուցեց, որ սրտացավ մարդ չէ:

- Այսօր ձեր գործընկերներից շատերը մտավախություն ունեն, որ եթե Օրբելյանի փոխարեն մեկ այլ անձ զբաղեցնի Օպերային թատրոնի տնօրենի պաշտոնը, ապա հնարավոր է խոչընդոտվի գեղարվեստական ղեկավարի աշխատանքը:

- Այսօր նրանք մտածում են, եթե ոչ Օրբելյանը, ապա ո՞վ, եւ տեղին է իրենց մտավախությունը: Նախորդ իշխանության օրոք արտիստները հասկանում էին, որ միեւնույն է՝ իրենց խոսքը կարեւոր չէ եւ նշանակելու էին նրան, ում իրենք են ուզում: Այսօր թատրոնի պրոֆեսիոնալ կազմը չի հասկացել, թե ինչի համար են հանում Օրբելյանին, ինչով են փոխում:

- Այսինքն, նրանք այս պահին չե՞ն տեսնում Օպերային թատրոնի տնօրենի հարմար թեկնածու:

- Միգուցե երաժշտական ղեկավար կտեսնեն, բայ տնօրեն, մինչեւ չհասկական, թե այս նոր օրենքներով տնօրենի գործառույթները որոնք են՝ չեն հասկանա: Պրոֆեսիոնալ երաժիշտի համար կարեւոր չէ, թե տնօրենի անունն ինչ կլինի, նրանց համար կարեւոր է, որ ստեղծագործական միջավայրը լինի ազատ:

- Օրբելյանի գալուց հետո Օպերային թատրոնը ձեռքբերումներ ունի՞:

- Ձեռքբերումներ ինչն ենք համարում՝ դաշնամուրներ, հյուրախաղեր, ներդրումներ, այդ ամենը լավ է, բայց առաջնային որակ, հետո ներդրումներ: Եթե դու մի պրոդուկտ ես ստեղծում, որը որակապես չի համապատասխանում ակադեմիական թատրոնին, բնականաբար մնացածը երկրորդական է: Նա կարողանում է շատ ճիշտ ներկայացնել այն, ինչը պետք է ի օգուտ իրեն: Օրբելյանը շատ լավ կարողանում է ներկայացնել ինքն իրեն, բայց ոչ թատրոնը: Ինքնասիրահարված մարդը չի կարող թատրոնը ներկայացնել այնպես, ինչպես պետք է: