Ես մարզից եմ, թատրոնում առաջին անգամ եղել եմ 20 տարեկան հասակում. Վահագ Ռաշ

Ապրիլի 9-ին լրացավ «Վահագ Ռաշ» բենդի ստեղծագործական կյանքի 10 տարին: Խմբի մենակատար Վահագ Ռաշն (Վահագն Ռուշանյան) իր առաջին «Համբույրի մը մեջ» երգը ձայնագրել է 2009 թվականին: Երգը Մ.Մեծարենցի «Եգուր» բանաստեղծության բառերի հիման վրա է: Գրեթե 10 տարի երաժիշտը շարունակում է ստեղծագործել նույն ոճով՝ հայ եւ արտասահմանյան բանաստեղծների խոսքերի հիման վրա ստեղծված երգերով: 

Վահագ Ռաշի ստեղծագործական յուրահատուկ եւ անփոփոխ ոճի, նոր ծրագրերի, Հայաստանում երգարվեստի եւ առահասարակ մշակույթի մասին «Հայկական ժամանակ»-ը զրուցել է երգչի հետ:

- Վահագ, ձեր երգերի գրեթե մեծ մասը հայտնի բանաստեղծությունների բառերով են: Կարծես թե անդավաճան եք մնում այդ ոճին, ինչպե՞ս է գաղափարն առաջացել:

- Փոքրուց շատ եմ սիրել կիթառ նվագել, նվագելու ընթացքում բանաստեղծությունները երգերի էի վերածում: Ստեծագործելու այս ոճը ժառանգել եմ հորիցս. հայրիկս էլ էր նման երգեր երգում, հետագայում հոբբին վերածեցի պրոֆեսիոնալ զբաղմունքի: Երգերի բառերի ընտրության եւ ոճային տարբերության շնորհիվ է, որ մեր հիմնական հանդիսատեսը գալիս է մեզ լսելու, չի գալիս հաց ուտելու, կամ պարզապես կողքից երաժշտություն լսելու: Մոտ ապագայում կունենանք ժամանակակից գրողների բառերի հիման վրա երգերի պրեմիերաներ:

- Այսօր դուք կարծես թե լսարանի խնդիր չունեք: Ստեղծագործական սկզբնական շրջանում խոչընդոտներ շա՞տ եղել են:

- Ինչպես շատ տեղերում, այնպես էլ Հայաստանում, հիմնական դժվարությունները ֆինանսականի հետ են կապված: Օրինակները շատ շատ են, ենթադրենք, միայն հեռուստատեթերով տեսահոլովակ հեռարձակելը բավականաչափ գումարների հետ է կապված: Սկսնակ արտիստները Հայաստանում չունեն աջակցություն, ես դրան բախվել եմ 10 տարի առաջ: Հիմա դա հաղթահարվել է, թող գոռոզ չհնչի, բայց հիմա ես ուր էլ մտնեմ, իմ առջեւ դռները բաց են, որովհետեւ ոչ մեկին վնաս չեմ տալիս, բացի իմ արվեստը ներկայացնելուց՝ ուրիշ որեւէ շահ չեմ հետապնդում:

- Հետաքրքիր է, երբեւէ մշակույթի նախարարության աջակցությանը դիմե՞լ եք եւ ինչ արդյունք է տվել: Այսօր ձեր գործընկերներից շատերը մտահոգություն ունեն, որ մշակույթի նախարարության օպտիմալացումից հետո մշակույթը կսկսի անկում ապրել, եւ այդ կառույցի վրա հույս դնելն այլեւս անհնարին կդառնա:

- Իմ գործունեության ընթացքում ընդհանրապես չեմ առնչվել մշակույթի նախարարության հետ, դրա կարիքն էլ չեմ ունեցել: Ես եմ իմ երգերը գրել, գործիքավորել, համերգներս ինքս եմ կազմակերպել: Բայց բնականաբար մշակույթի նախարարության գործը միայն երգարվեստի ոլորտը չէ: Մշակույթի նախարարության ֆունկցիաների մեջ շատ ավելի գլոբալ հարցեր են մտնում, բազմիցս եմ նշել, որ անգամ այնտեղ աշխատողներից շատերը պատկերացում չունեն այդ մասին: Եթե ասեմ, որ մինչ այս էլ մշակույթի նախարարությունը մեծ գործեր էր անում եւ Հայաստանը բարձունքների վրա էր ներկայացնում՝ սուտ կլինի: Մեր երկրում, եթե ստեղծագործողներն ինչ-որ բաների են հասել, ապա միայն մասնավոր հովանավորների եւ մեծ ջանքերի շնորհիվ: Այս տարիների ընթացքում մշակույթի նախարարության հիմնական ֆունկցիան եղել է իշխող կուսակցության որոշ «նվիրյալների» հովանավորելը, որոնք հետագայում ինչ որ ձեւով իրենց շահերն են սպասարկել:

- Հիմա՞ էլ է այդպես:

- Չեմ կարծում, թե հիմա էլ նույն բանը կլինի: Հիմա մշակույթի նախարարությունը առանձին կգործի, թե կլինի մեկ այլ նախարարությանը կից, կարծում եմ՝ այնքան էլ էական տարբերություն չկա: Կարեւորը՝ գործ անեն, ինչ-որ լուրջ փոփոխություն ցույց տան: Մեր առաջնային խնդիրներից է՝ մշակույթը փոքր տարիքից ներդնել երեխաների մեջ՝ թե՛ երաժշտություն, թե՛ պար, թե՛ արվեստ: Չեմ ասում՝ բոլորը դառնան արվեստագետ, բայց գոնե ճանաչեն, թանգարաններ, թատրոններ գնան: Եվ որ ամենակարեւորն է՝ այդ ամենը չսահմանափակվի միայն Երեւանով: Հասարակ մի բան ասեմ, ես մարզից եմ, եւ թատրոնում առաջին անգամ եղել եմ 20 տարեկան հասակում: Հիմա մի փոքր այլ է, բայց էլի բացը մեծ է: Կառույցը էական չէ, իրենց գործունեությունն է կարեւոր: Կոնկրետ Լիլիթ Մակունցի աշխատանքից ես գոհ էի, նա այդ բնագավառից չէր, բայց աշխատում էր, հետաքրքրված էր: Ընտրություններից հետո մշակույթի նախարարությունում ես որեւէ շարժ չեմ նկատում: