1000 դրամն ինչ է մեզ համար՝ մի քանի լիտր խմելու ջուր. Լոռու Բովաձոր գյուղում 20 տարի է՝ ջուր են առնում

Պարտքով ջուր հարեւանից, բարեկամից, հարեւան գյուղից․ Լոռու մարզի Բովաձոր գյուղի բնակիչների համար ջուր չունենալը սովորական երեւույթ է, խմելու եւ կերակուր պատրաստելու ջուրը մշտապես առնում են, իսկ մնացած կարիքների համար ջուրը մաքրման մի քանի ստադիաներով անցկացնում: Թանզիֆով (մառլյա) անցկացնելուց հետո են միայն օգտագործում:

Լոռու մարզկենտրոն Վանաձորից մոտ 40 կմ հեռավորության վրա գտնվող Բովաձորի բնակիչ Պայծառ Այվազյանի խոսքով՝ խնդիրը 20 եւ ավելի տարիների պատմություն ունի, սակայն դրան ուշադրություն դարձնող չկա: «Մեզ համար 1000 դրամն ինչ է որ, ընդամենը մի քանի լիտր խմելու ջուր, որը մի 2 ժամից էլ չի լինի: Մինչդեռ միակ ջրատարով հոսող ոռոգման ջրի համար էլ ամսական անձավճար ենք տալիս. յուրաքանչյուրս 800 դրամ, օրինակ՝ 5 հոգանոց ընտանիքը վճարում է ամիսը 4.000 դրամ, երբ 1 լիտր կաթը հանձնում ենք 110 դրամով»,- նկատեց Բովաձորի բնակչուհին:

Նրա խոսքով՝ 5 լիտր տարողությամբ ջրի տարան 500 դրամ է, օրական գոնե 10 լիտր պետք է: Բովաձորցիները հնարավորության դեպքում ձգտում են երբեմն ջրի փող չտալ, հարեւան գյուղից բերել, սակայն այնտեղ էլ ջրաչափեր են տեղադրված, ամաչում են ամեն անգամ այդ խնդրով անհանգստացնել:

«18 կիլոմետր վերեւ է ջրագծի աղբյուրը: Գյուղացիներն են պատմել, նաեւ հայրս է քանի անգամ գնացել տեսել՝ ջրի մեջ ուղղակի կեղտ է լցվում, որը մաքրելու համար ընդամենը մի ցանց է դրած: Գյուղից մի երիտասարդ տեսել էր, դրանից հետո օրեր շարունակ չէր կարողանում հաց ուտել: Սա ընդամենը 20-25 միլիոն դրամի հարց է, բայց չեն անում»,- ասաց Պայծառ Այվազյանը:

Բովաձորի բնակիչը խնդրի մասին լրատվամիջոցներով առաջին անգամ բարձրաձայնել է 2018 թվականին, որից հետո վարչական ղեկավար Արման Սաքանյանը, ըստ նրա, գնացել է իրենց տուն եւ վիրավորել՝ հարցը հանրայնացնելու համար (Սաքանյանը, համայնքի ղեկավար է դարձել համայնքների խոշորացումից հետո):

«Փոխանակ ղեկավար մարդիկ գյուղացիների թիկունքին կանգնեին ու պահանջեին, որ պետությունը ջրի հարցը լուծի, հակառակը եղավ: Պարզվեց 2008 թվականին պետության կողմից ինչ-որ ծրագրի շրջանակներում 12 միլիոն դրամ է տրամադրվել, որ այդ ջրագիծը կառուցվի, բայց այն չի կառուցվել»,- ասաց բնակչուհին՝ վստահեցնելով՝ խմելու ջրի ներքին ցանցը պետք է կառուցված լիներ դեռեւս 2008-ին:

Պայծառ Այվազյանի խոսքով՝ Բովաձոր գյուղի նախկին գյուղապետ, այժմ խոշորացված համայնքի համայնքապետի տեղակալ Էդուարդ Մելիքսեթյանը տարիներ շարունակ գյուղին մատակարարվող միակ ջրատարից հոսող ոռոգման ջուրը ներկայացրել է՝ որպես խմելու ջուր՝ այդպիսով թույլ չտալով հանրությանը, պետական ապարատին, նախարարությանը տեղյակ լինել, որ Բովաձոր գյուղը խմելու մաքուր ջուր չունի։

«Մենք Լոռի ջրաօգտագործողների ընկերությունից (ՋՕԸ) տվյալներ ունենք, որ իրենք մատակարարում են բացառապես ոռոգման ջուր, ունենք Մելիքսեթյանի ներկայացրած համայնքների զարգացման ծրագիրը (ՀԶԾ), որտեղ ինքն էդ նույն ոռոգման ջուրը ներկայացնում է՝ որպես «խմելու» ջուր, պարզապես չմանրէազերծված տարբերակով»,- ասաց նա:

Էդուարդ Մելիքսեթյանը, որը 1991 թվականից մինչեւ 2017 թիվն զբաղեցրել է Բովաձորի գյուղապետի պաշտոնը, տարիների ընթացքում որեւէ լուծում չի տվել խնդրին: «Հայկական ժամանակ»-ը կապ հաստատեց Մելիքսեթյանի հետ, վերջինս, սակայն, հրաժարվեց որեւէ մեկնաբանություն տալ՝ ասելով՝ «Պրովոկացիոն հարցերի ես չեմ պատասխանելու»:

Մենք զրուցեցինք շուրջ երկու տարի Բովաձոր խոշորացված համայնքի վարչական ղեկավարի պաշտոնն զբաղեցնող Արման Սաքանյանի հետ: Նա հայտնեց որ նախկինում Հայջրմուղ կոյուղին, հիմա էլ «Վեոլիա ջուր» ընկերությունը համաձայն չեն իրենց ջրի մայր խողովակին միանալուն: «Վեոլիա ջուր» ընկերությունը մնացած գյուղերին էլ է այդ նույն խողովակով մատակարարում, որի վրա իրենք հսկայական ծախսեր են անում: Մեր գյուղի համար դա չափազանց ծախսատար է»,- ասաց Արման Սաքանյանը:

Համայնքի ղեկավարի խոսքով՝ Բովաձորն ավելի բարձր դիրքում է գտնվում, քան մայր խողովակը, որի համար պետք է հավելյալ եւս մեկ պոմպակայան կառուցել, ընդ որում՝ բավականին հզոր: «Գարնանը մարզպետն էլ եկավ քննարկեցինք. այս պահին Բովաձորն ու եւս երկու գյուղ օգտվում են «բելոյե ռեչկա» կոչվող ջրատարից: Իրականում սա նույն խմելու ջուրն է, ուղղակի այս գյուղ հասնելիս չի մանրէազերծվում: Խողովակաշար պետք է փոխվի, մաշված ու քրքրված է այն, համայնքն էլ չի տիրապետում նման գումարի»,- ասաց Արման Սաքանյանը:

Անդրադառնալով 2008 թվականին ջրագծի համար հատկացված գումարին՝ Սաքանյանը նշեց, որ այդ գումարով փոխվել է խմելու ջրի ներքին ցանցը: Համայնքի ղեկավարի խոսքով՝ Բովաձորի խմելու ջրի հարցը կարգավորելու համար առնվազն 3 տարի կպահանջվի, իսկ բոլոր վերը նշված աշխատանքներն անելու համար 60 միլիոն դրամից ավելի (ըստ իր նախնական հաշվարկի) գումար է պետք, որն այս պահին պետությունից պահանջելն անիրատեսական է: