Ի սկզբանե ձախողված համախմբում

Վերջին օրերի ներքաղաքական իրադարձությունները վկայում են, որ ընդդիմությունը փորձում է մոբիլիզացնել ուժերը եւ ակտիվ գործողություններ սկսել իշխանությունների դեմ: Վազգեն Մանուկյանը «Վերնատուն» ակումբ է ստեղծում ու փորձում միավորել բոլոր նրանց, ովքեր դժգոհ են իշխանություններից (Վազգեն Մանուկյանն, անկասկած, մարդկանց «միավորելու» մեծ ներուժ ունի՝ ժամանակին նրա ղեկավարած ԱԺՄ-ն պառակտվեց ճիշտ այնքան մասերի, որքան երեւացող դեմք կար կուսակցությունում), ՀՅԴ Բյուրոն է քաղաքական կոչեր հնչեցնում, ՀՀԿ փոխնախագահ Էդուարդ Շարմազանովն է հայտարարում, թե պետք է հասնել արտահերթ ընտրությունների, Միքայել Մինասյանն է ներկայացնում իշխանափոխության մարտավարությունն ու ռազմավարությունը՝ «պայքարի ուղեցույց» հիշեցնող ինչ-որ կոչեր հնչեցնելով... Կարգախոսներն էլ հայտնի են՝ «Հայրենիքը վտանգված է», «Հասարակությունը երբեք այսքան պառակտված չի եղել» եւ այլն (եւ սա՝ այն դեպքում, երբ վերջին երկուսուկես տասնամյակում Հայաստանը երբեւէ ժողովրդի 70 տոկոսի աջակցությունը ստացած ղեկավար չի ունեցել՝ լավագույն դեպքում կեղծիքներով-բանով մի 50-60 տոկոս են «խփել»):

Մեծ հաշվով՝ խնդիրն այն է, որ Հայաստանի իշխանական համակարգում սերնդափոխություն է տեղի ունեցել, իսկ ընդդիմադիր դաշտում սերնդափոխություն չկա՝ նույն դեմքերն են: Շատից-      քչից «նոր դեմքը» Միքայել Մինասյանն է, նա էլ իր քաղաքական ու ֆինանսական կարիերան կառուցել է որպես Սերժ Սարգսյանի փեսա, ու որքան էլ հիմա փորձի ներկայանալ որպես ինքնուրույն ֆիգուր, միեւնույն է՝ շարունակելու է ընկալվել որպես նրա ընտանիքի անդամ: Ճիշտ է, «հների» համեմատ նա ավելի կրեատիվ է ու փորձում է քաղաքական նոր տեխնոլոգիաներ կիրառել, բայց հասարակությանը մոլորեցնել, միեւնույն է, հազիվ թե հաջողվի: Օրինակ՝ նա հայտարարում է, թե «մերժել ներկան՝ չի նշանակում վերադարձ անցյալին»: Իսկապե՞ս: Այդ դեպքում ինչո՞ւ են «ներկան մերժում» բացառապես անցյալի կարկառուն դեմքերը՝ անձամբ կամ իրենց կողմից ֆինանսավորվող կառույցների միջոցով: Ինչպե՞ս է ստացվում, որ իշխանությունների դեմ «խաչակրաց արշավ» են սկսել հատկապես նրանք, ովքեր նախկինում շատ հարմարավետ ձեւով տեղավորվել էին իշխանական կաբինետներում ու հիմա երանությամբ են հիշում այն ժամանակները, երբ կամ իշխանություն էին, կամ իշխանությունների հաճախորդ: Ու հիմա ուզում են ասել, որ իրենց համա՞ր չեն անում, ուզում են ընդամենը իշխանափոխություն անել եւ մի կո՞ղմ քաշվել՝ ասպարեզը թողնելով նոր ուժերին: Թե՞ Միքայել Մինասյանի ասածների տողատակն ուրիշ է՝ «ժողովուրդ ջան, դուք այս իշխանություններին հեռացրեք՝ մնացածն իմ գործն է, ես թույլ չեմ տա, որ հները վերադառնան, ինքս կգամ»: Հետաքրքիր է՝ այս մարտավարությունը համաձայնեցրե՞լ է աներոջ հետ, թե ոչ:

Պրն Մինասյանը մեկ այլ հետաքրքիր ուղերձ էլ է հղում իր երեւակայական աջակիցներին. «Թույլ մի տուր, որ անցյալի հանդեպ քո բարկությունը զենք դարձնեն քո դեմ ներկայում»: Գեղեցիկ է հնչում, իհարկե, միայն թե՝ ժողովրդի բարկությունն «անցյալի հանդեպ» չէ, անցյալում պետության եւ հասարակության դեմ բազմաթիվ հանցագործություններ կատարած կոնկրետ անձանց հանդեպ է: Կոպիտ ասած՝ մարդիկ բարկացած էին ոչ թե այն պատճառով, որ, ասենք, զինվորները լավ չէին սնվում, այլ որովհետեւ կարո՛ղ էին լավ սնվել, եթե մի քանի պաշտոնյաներ զինվորների հաշվին միլիարդներ չդիզեին: Եվ այդպես՝ բոլոր ոլորտներում: Իսկ ընդհանուր պատասխանատուները հենց նրանք էին, ովքեր այսօր կոչ են անում «մոռանալ անցյալը» եւ իշխանությունների դեմ պայքար սկսել՝ հիմնված բացառապես ներկա իրողությունների վրա:

Այնպես որ, Հայաստանում ընդդիմադիր քաղաքական լուրջ բեւեռ վաղ թե ուշ, իհարկե, կձեւավորվի, միայն թե՝ ի՞նչ կապ ունեն դրա հետ նախկինները: Առավել եւս՝ նախկին դեմքերով: