Շարունակում ենք «ինքնասպանվել»

Չեմ հավատում, որ քսանամյա Մանվել Սարիբեկյանը մոլորվել է, եւ ադրբեջանցիները ձերբակալել են հայ սահմանախախտին: Վստահ եմ, որ անհրաժեշտ է եղել «դիվերսանտ» հայտնաբերել, իրենք են խախտել մեր սահմանը եւ առեւանգել հայ երիտասարդին` հակահայկական անհեթեթ առասպել հյուսելու համար: Ուրեմն` Մանվելի ողբերգական մահվան մեղքը ՀՀ իշխանությունների ուսերին է: Հասկանում եմ, որ այս հայտարարությամբ հարվածում եմ տարածաշրջանի ամենամարտունակ բանակի հեղինակությանը` կասկած հարուցելով մեր սահմանների հուսալիության նկատմամբ, բայց հո զոռով չի` չեմ հավատում: Գուցեեւ սխալվում եմ: Ինչ կա որ. եթե ՀՀ պաշտպանության նախարարն է ամեն Աստծու օր սխալվում ու մարսում, ես էլ կարող եմ սխալվել: Մանավանդ որ` իմ սխալվելը դժվար թե ճակատագրական նշանակություն ունենա Հայաստանի համար: Իսկ Սեյրան Օհանյանի եւ նրա տերերի սխալները ոչ միայն երկիրը գլորում են անդունդը, այլեւ պատճառ են դառնում, որ առնվազն շաբաթական մեկ անգամ լսենք, որ հայ զինվոր է ինքնասպան եղել: Ըստ մերոնց` հայ գերի Մանվել Սարիբեկյանին սպանել են: Կամ էլ` այնքան են տանջել գազաններն ու հրեշները, որ խոշտանգված երիտասարդն այլ ելք չի տեսել` ինքնասպանությունից բացի: Երկուսն էլ հնարավոր են... Ոչ մեկս չենք կարող պարծենալ, որ հակառակորդի ձեռքն ընկնելով` փրկության միակ ելքը ինքնասպանությունը չենք տեսնի: Ինչ բոցաշունչ բնորոշումներ են հնչում ադրբեջանցիների հասցեին, ոնց է նորից ալիք տալիս «թուրքը մնում է թուրք» թեւավոր խոսքը: Այս նույն մարդիկ ո՞նց են պահում իրենց, երբ մեր բանակից է հրեշավոր բոթը շամփրում օդը: Հայտնի է, թե ոնց են պահում. մեղադրում են Հայոց բանակում տիրող վիճակի մասին ահազանգողներին: Ոչ ոք չի հավատում ինքնասպանության բազմաթիվ վարկածներին, բայց չհավատացողների մի մասը բարձրաձայնում է դրա մասին, մյուսներն էլ «անհավատներին» հայրենասիրության դասեր են տալիս: Լավ, ենթադրենք` հավատում ենք, որ մեր բանակում խոսքները մեկ արած` հայ զինվորներն ինքնասպան են լինում... Եթե մարդկային դեմքը իսպառ չեն կորցրել, ինչու՞ այս նույն Սեյրան Օհանյանն ու իր տերերը չեն սարսռում մտածելուց, որ բանակում այնպիսի հրեշներ են վխտում, որոնք այնչափ դժոխային են դարձնում զինվորի կյանքը, որ վերջինս գերադասում է ինքնակամ մահը: Հայրենի հողի վրա, իր ոչուփուչ հայրենակիցների միջավայրում: Ինքնասպանության վարկածներն առաջ մղողներն իրո՞ք այդքան անհուսալի բութ, քառակուսի ու անհոգի են, որ չեն հասկանում` ինքնասպանությունն ավելի ահավոր բան է, քան սպանությունը: Եթե զինվորն ինքնասպան է լինում, պարզ չէ՞, որ անելանելի վիճակում է հայտնվել` ստիպված լինելով պարանը սեփական վիզը գցել... Սարսափելի չի՞: Ինչու՞ դրանից հետո ոչ ոք չի պատժվում, ինչու՞ հրամանատարը չի հեռացվում աշխատանքից ու դատվում, ինչու՞ հրաժարական չեն տալիս ՀՀ պաշտպանության նախարարն ու շտաբի պետը: Ինչու՞: Որովհետեւ հայերը պուպուշ են` թու՞րք չեն: Քնքշորե՞ն են սպանում կամ «ինքնասպանում»: Որովհետեւ մեր զինվորները ռոմանտիկ տղե՞րք են` գիշերները նայում են երկնքին ու մտածում, թե ինչ անծայրածիր է աշխարհը, եւ որքան չնչին արարած է մարդը, ու այդ առեղծվածային աշխարհի դեմ սեփական անզորությունն զգալով` որոշում են մեռնել, որ «համաշխարհային» հարցականները չշամփրե՞ն իրենց մատղաշ ուղեղները: Լավ, հայտարարեցինք` թուրքը մնում է թուրք, մեր հերսը մի կուշտ թափեցինք, հետո՞... Իսկ ի՞նչ անուն տանք հայ Սեյրան Օհանյանին, որ այսքան ողբերգություններից հետո փորձում է նույնիսկ հայտնի տեսաերիզի սադիստ սպային արդարացնել` դե, խմած է եղել, ասում են, չխմած ժամանակ էնքան լավ տղա է: Ի՞նչ ասես... Սրանց մայրերի արցունքն արցունք է, բանակում սպանված ու «ինքնասպանված» զինվորների մղկտացող մայրերի արցունքը` ջու՞ր: Ինչու՞ են այսպես ատամներով պաշտպանում դահիճներին ու մարդասպաններին: Դժվար չի, չէ՞, որ դատեն հանցագործներին եւ քիչ թե շատ բացճակատ ներկայանան հասարակությանը, սգավոր մայրերին ու ասեն` ներեք, եթե կարող եք... Սեփական տանը թափված անմեղ արյունը չտեսնող եւ ադրբեջանցիների վրա հեռուներից քաջաբար բռունցք թափահարողները շա՞տ կզայրանան, եթե ասեմ` պաշտպանում են, որովհետեւ իրենք էլ են դահիճ ու մարդասպան: Ասում եմ, զայրացեք: Դահիճներին հովանավորողներն ավելի վտանգավոր են: Հովանավորելով սրանց` Հայաստանի ղեկավարությունը քաջալերում է դահիճներին` շարունակեք նույն ոգով, մենք տեր ենք: Իսկ ինչու՞ են «տեր»: Որովհետեւ եթե մի օր ժողովուրդը բռունցքվի ու պահանջի իրենց հրաժարականները, հենց այս նույն դահիճներին են քսի տալու անզեն ժողովրդի վրա: Հայաստանյան իշխանավորների աթոռների հուսալի պաշտպանները սրանք են` մեր զինվոր որդիների դահիճները: