Կամավորագրումն իր մեջ սիմվոլիկա է պարունակում. Էջմիածնի քաղաքապետը որոշել է ղեկավարել կամավորների ջոկատը

Հայաստանի միակ կին քաղաքապետը՝ Էջմիածին համայնքի ղեկավար Դիանա Գասպարյանը, կամավորագրվել է Հայրենիքի պաշտպանությանը եւ հայտարարել՝ պատրաստ է գնալ իր բաժին հաղթանակի հետեւից:

Կընդգրկեն իրեն առաջնագիծ գնացող որեւէ խմբում, թե ոչ, Գասպարյանը դեռ չգիտի, բայց կարեւորը՝ հոգեպես պատրաստ է:

Այսօր նա արդեն Արցախ է ճանապարհել փոխքաղաքապետին՝ իր ջոկատով եւ Հադրութ քաղաքի համար նախատեսված նվերով. նվերը UAZ HUNTER ամենագնաց է՝ բարեգործներից մեկի կողմից գնված: Մեր զրույցում քաղաքապետը ներկայացրեց կամավորագրման ընթացքը եւ պատասխանեց մի քանի հարցերի.

- Տիկին Գասպարյան, երեկ վարչապետը կոչով դիմեց համայնքապետերին՝ ձեւավորել ջոկատներ, պատրաստվել, մեկնել առաջնագիծ: Բազմաթիվ համայնքապետեր, այդ թվում դուք, հանդես եք եկել կոչով՝ ուղղված ձեր համայանքի բնակիչներին, ինչպես նաեւ անձամբ կամավորագրվել եք: Ինչպե՞ս է ընդունել ձեր ընտանիքը այդ փաստը եւ ինչպես է ընթանում ջոկատի կազմավորման պրոցեսը:

- Ես կոչի մեջ նաեւ նշել էի, որ կամավորագրվել չի նշանակում հենց վաղը մեկնել առաջնագիծ: Կազմավորումից հետո կամավորական ջոկատն անցնելու է համապատասխան զինվորական պատրաստականություն, հետո նոր սպասելու է հրահանգի: Այդ պրոցեսը լինելու է զինկոմիսարիատների վերահսկողության ներքո, բայց ջոկատը գլխավորելու եմ ես: Չգիտեմ՝ պատասխանատու մարմինները նպատակահարմար կգտնե՞ն ինձ առաջնագիծ ուղարկել, թե ոչ, բայց կլինեմ այնտեղ, որտեղ անհրաժեշտ կհամարվի: Ընտանիքս այդ փաստն ընդունել է որոշակի մտահոգությամբ  եւ անհանգստությամբ, բայց կարծում եմ գիտակցաբար է մոտեցել հարցին:

- Համայնքի բնակիչներից ձեր կոչին արձագանքողներ արդեն կա՞ն:

- Իհարկե կան, ակտիվություն նկատվում է, ես հույս ունեմ, որ գնալով կունենանք ակտիվության աճ: Քաղաքապետարանի աշխատակիցներից կան կամավորագրվողներ, համայնքի բնակիչներից շատ կան: Թույլ տվեք հստակ թվեր չասել:

- Տիկին քաղաքապետ, ձեր կարծիքով ինչո՞վ է կարեւոր կամավորագրման այս պրոցեսը:

- Որպես ՏԻՄ ղեկավար, որը պարտականություն ունի նաեւ զբաղվել պահեստազորի ծանուցումներով, կարող եմ ասել, որ կամավորագրմանը զուգահեռ ընթանում է նաեւ զորահավաք: Ինչ վերաբերում է ձեր հարցին, թե ինչով է կարեւոր կամավորագրումը՝ ասեմ, որ իմ կարծիքով մարդու հոգեբանական վիճակը եւս կարող է տվյալ դեպքում որոշիչ լինել, որովհետեւ կամավորը գիտակցված որոշում է ընդունում գնալու, մասնակցելու հայրենիքի պաշտպանությանը, իսկ պահեստազորայինը դա անում է որպես ավելի շատ պարտականություն. համապատասխան ծանուցում ստանալուց հետո անձը պարտավորված է ներկայանում զինկոմիսարիատ՝ հաշվի առնելով, որ չներկայանալը նաեւ քրեական պատասխանատվություն է նախատեսում: Իհարկե կլինեն դեպքեր, երբ ցանկությունը համընկնում է ծանուցմանը, բայց կոնկրետ մարտական ոգու իմաստով կամավորների մոտ այն ավելի բարձր է, քան պահեստազորայինների մոտ:

Բացի այդ, իմ կարծիքով կամավորագրման հնարավորությունը իր մեջ սիմվոլ է պարունակում: Մենք պատերազմի առաջին օրից հայտարարում ենք, որ սա հայրենական պատերազմ է, իսկ հայրենական պատերազմում բոլորն են ունենում իրենց դերը: Սա արդեն այն լրջության պատերազմ է, որ ինքնության, գոյության պայքար է, որտեղ յուրաքանչյուրի անելիքը կարեւոր է: Սա չի նշանակում, որ մեր կանոնավոր բանակն իր խնդիրը չի լուծում, սա նշանակում է, որ պրոցեսին ներգրավվում ենք բոլորս: Սա այն պայքարն է, որ պետք է վերաբերի բոլորիս կամ հնարավորինս շատ թվով մարդկանց:

- Տիկին Գասպարյան, էջմիածինցիներին ուղղված ձեր կոչում ընդգծել էիք, որ մասնակցում եք զոհերի հոգեհանգստյան արարողություններին, կիսել նրանց կանանց, մայրերի ու քույրերի վիշտը: Ձեզ մոտ ձեւավորվե՞լ է այդ ընթացքում հավաքական կարծիք՝ ո՞րն է որդիներ կորցրած մայրերի, ամուսիններ կորցրած կանանց գլավոր պատգամը, պահանջը մեզանից:

- Այո՛, ես եղել եմ անխտիր բոլոր էջմիածինցի զոհերի հոգեհանգստի արարողություններին՝ թե ժամկետային զինծառայողների, թե կամավորների, թե պահեստազորայինների: Կարող եմ ասել, որ ամեն տեղ յուրովի ծանր եւ խորն է վիշտը, բայց որեւէ տեղ չեմ հանդիպել որեւէ տրտունջ, թե ինչու գնացին, ինչու զոհվեցին: Իհարկե դեռ չեմ հասցրել երկար զրուցել այդ մարդկանց հետ, նախատեսում եմ որոշ ժամանակ անց այցելել կրկին նրանց, բայց այդ փոքրիկ հանդիպումից, գրկախառնությունից արդեն հասկացել եմ, որ որեւէ ծնող չի համարում, որ իր որդին զոհվել է իզուր: