Մեր բանակը տալիս է այդ ժամանակը

Այն, որ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի արտգործնախարարների հանդիպումն ընդամենը «պտիչկա դնելու» համար է՝ ակնհայտ դարձավ այն պահից, երբ Ալիեւը հայտարարեց, թե իրենք պահանջելու են հայկական զորքերի անհապաղ դուրսբերում Լաչինից ու Քելբաջարից, եւ բանակցություններին մասնակցում են՝ ընդամենը ժամանակացույցը հստակեցնելու համար։ Սա, իհարկե, ոչ միայն անիմաստ է դարձնում բանակցությունները, այլեւ ցույց է տալիս, որ դրանց հիմքում ի սկզբանե կեղծիքն է։ Որովհետեւ Ալիեւի ասածը սա է՝ «տվեք Լաչինն ու Քելբաջարը, թե չէ ուժով կգրավեմ», բայց մյուս կողմից էլ հասկանալի է, որ եթե կարողանար ուժով գրավել՝ կաներ առանց ավելորդ ձեւականությունների։

Նույնպիսի կեղծիք է նաեւ Ադրբեջանի՝ Արցախին «մեծահոգաբար» իր կազմում ինչ-որ ինքնավարություն տալու պարտավորությունը, եւ այս երկու կեղծիքների վրա էլ միջազգային հանրությունը թաքուն ծիծաղում է։ Թե ինչու թաքուն՝ հասկանալի է. միջազգային խաղի կանոններն են այդպիսին։ Իսկ բարձրաձայն ծիծաղելու իրավունքը միայն հայոց բանակին է տրված։ Մենք այդ իրավունքը վաստակել ենք մեր պատմական փորձով ու 35-օրյա հերոսական պատերազմով։

Վարչապետ Փաշինյանն, ի դեպ, եվրոպական մի քանի հեղինակավոր լրատվամիջոցներին տված հարցազրույցում այսօրվա իրավիճակը համեմատել է երկրորդ համաշխարհային պատերազմից առաջ Եվրոպայում տիրող իրավիճակի հետ ու ակնարկել, որ Էրդողանն այսօրվա Հիտլերն է, Եվրոպան էլ առայժմ կարծես չի ուզում նկատել դա՝ հույս ունենալով, որ Արցախով նրա ախորժակը կփակվի, բայց մենք մտադիր չենք զիջել մեր բաժին «Չեխոսլովակիան»։ Տեղ կհասնի այս ուղերձը, թե ոչ՝ դժվար է ասել, բայց 1938 թվականի իրավիճակի հետ նմանություններն իսկապես շատ են։ Այլ հարց է, որ այն ժամանակ Եվրոպան ոչ թե չէր նկատում ֆաշիստական Գերմանիայի ագրեսիվ նկրտումները, այլ հույս ուներ այդ ագրեսիան ուղղորդել դեպի արեւելք՝ դեպի Խորհրդային Միություն, ու դրանով իսկ չեզոքացնել «բոլշեւիկյան վտանգը», իսկ Խորհրդային Միությունն իր հերթին հույս ուներ գերմանական ագրեսիան ուղղել դեպի արեւմուտք, ու որոշ ժամանակ նույնիսկ համագործակցում էր Գերմանիայի հետ։ Արդյունքը եղավ այն, որ բոլորի լուռ համաձայնությամբ հզորացած Գերմանիան հարձակվեց եւ՛ դեպի արեւմուտք, եւ՛ դեպի արեւելք։ Վերջում, իհարկե, ջախջախվեց, բայց հասցրեց հիմնովին ավերել Եվրոպան։

Նման է, չէ՞, այսօրվա իրավիճակին։ Արեւմուտքը կարծես դեմ չէ, որ Թուրքիան ծավալվի դեպի արեւելք ու Ադրբեջանով ահաբեկչական սպառնալիք դառնա Ռուսաստանի համար, ՌԴ-ն իր հերթին (համենայն դեպս՝ մինչեւ վերջերս) Մերձավոր Արեւելքում ժամանակ առ ժամանակ համագործակցում էր Թուրքիայի հետ եւ դեմ չէր այդ երկրի միջոցով բարելավել իր դիրքերը Եվրոպայի հետ հարաբերություններում... Բայց «բոսֆորյան ֆյուրերը» շուտ բացեց խաղաքարտերը՝ հարձակում սկսելով եւ՛ արեւելքում, եւ՛ իր հովանավորյալ վարձկան-ահաբեկիչների միջոցով՝ Եվրոպայում։

Նշանակո՞ւմ է սա արդյոք, որ պետք է ակնկալել միջազգային հանրության շուտափույթ աջակցությունը թուրք-ադրբեջանա-ահաբեկչական այս ագրեսիայի դեմ մեր պատերազմում։ Հազիվ թե։ Արտաքին աշխարհը երեւի դեռ հույս ունի, թե Էրդողանն այնուամենայնիվ վերջնականապես դուրս չի եկել վերահսկողությունից, ու կփորձի Թուրքիայի վրա ազդել ավանդական եղանակներով՝ կոշտ հայտարարություններ, պատժամիջոցների սպառնալիքներ եւ այլն։ Իսկ մենք, համենայն դեպս՝ առայժմ, պիտի ապավինենք բացառապես մեր հերոսական բանակին ու համազգային համախմբվածությանը։ Ընդ որում՝ մեր բանակը բառիս բուն իմաստով հրաշքներ է ցույց տալիս։ Կասեցրել է թշնամու ծրագրերը, ջախջախել է հարվածային բռունցքները ու հիմա մեծ բեկման նախապատրաստական փուլում է։ Բեկում, որի արդյունքում մեր կողքին կկանգնեն ոչ թե փրկիչներ, այլ դաշնակիցներ։