Ես 1-2 հարցման ծանոթ եմ. Մարիա Կարապետյանը՝ արտահերթ ընտրությունների հանրային պահանջի, Քոչարյանից «վախենալու» մասին

- Տիկին Կարապետյան, «Իմ քայլը» խմբակցությունը երեկ հայտարարություն տարածեց, ըստ որի՝ վարչապետի հետ հանդիպման արդյունքում, ի թիվս այլ հարցերի, արձանագրվել է, որ հասարակության լայն շերտերի շրջանում չկա արտահերթ ընտրությունների պահանջ։ Խնդրում եմ պարզաբանել, թե ինչպե՞ս է իշխող խմբակցությունը պարզել պահանջի բացակայությունը, արդյոք որեւէ հարցում իրականացվե՞լ է:

- Հանրային պահանջը կամ ավելի ճիշտ՝ հանրային կարծիքը կարելի է շոշափել հարցման միջոցով, և ես, այո՛, մեկ-երկու հարցման ծանոթ եմ։ Սակայն արտահերթ ընտրությունների հարցում, առավել քան որևէ այլ հարցի պարագայում, հանրային պահանջը պետք է արտահայտվի քաղաքական կուսակցությունների միջոցով, քանի որ, ի վերջո, նրանք են ընտրվելու։ Բնավ չնսեմացնելով քաղաքացիական նախաձեռնությունների և հանրային պահանջ արտահայտելու այլ ձևերի դերը՝ քաղաքական կուսակցություններն են, որ պետք է առաջնորդեն հանրությանը դեպի ընտրություններ։

Ընդ որում, արտահերթ ընտրությունները ռեֆորմներ չեն, որտեղ կառավարող ուժը միայնակ կրի դրանց պատասխանատվությունը։ Մյուս քաղաքական ուժերը և առաջնահերթ Ազգային ժողովում ներկայացված խորհրդարանական ընդդիմադիր ուժերը պետք է հանձնառություն ստանձնեն կոչ անելու իրենց ենթադրյալ ընտրողներին մասնակցել ընտրություններին, էլ չեմ ասում՝ բացառեն բռնությունների և այլ հակաիրավական սցենարների հնարավորությունը։ Ցանկանում եմ շեշտել, որ սրանք ճշմարիտ պնդումներ են միայն արտահերթ և ոչ մի դեպքում՝ հերթական ընտրությունների համար։

- Դատելով արդեն առկա արձագանքներից՝ ընդդիմությունը ձեր՝ վերը նշած արձանագրումը եւ արտահերթ ընտրությունների գաղափարից, ըստ էության, հրաժարումը դիտարկել է որպես վախի, ուժերի նկատմամբ անվստահության, վերընտրվելու հավանականության ցածր գնահատման նշան: Խնդրում եմ ձեր արձագանքը:

- Ինչպե՞ս կարելի է պնդել, որ մեր քաղաքական ուժը վախենում է մի բանից, որը մեր քաղաքական ուժն է առաջարկել։ Ընդ որում, ոչ միայն առաջարկել ենք, այլև մեկ ամսից ավելի փորձել ենք համոզել, սպասել ենք, որ կհամաձայնեն։

- Ռոբերտ Քոչարյանի հայտարարությունը, թե վերադառնում է մեծ քաղաքականություն, մասնակցելու է ընտրություններին եւ «կրելու» է, դեր ունեցե՞լ է արտահերթ ընտրություններից հրաժարվելու որոշումը կայացնելիս: Վստահաբար, տեղյակ եք, որ համացանցում քննարկումներն ավելի շատ «Իմ քայլը» վախեցավ Քոչարյանից» կոնտեքստում են:

- Կրկնում եմ, եթե խորհրդարանական ընդդիմությունը համաձայներ արտահերթ ընտրությունների օրակարգին, և դրան զուգահեռ Հայաստանի Հանրապետությունում բոլոր ամբաստանյալները հայտարարեին, որ «վերադառնում են մեծ քաղաքականություն», միևնույն է, այդ արտահերթ ընտրությունների համար ժամանակ կֆիքսվեր։

- Սրանով կարելի՞ է փակված համարել արտահերթ ընտրությունների թեման, թե՞ ինչ-որ պահի հնարավոր է վերանայվի որոշումը:

- Եթե խորհրդարանական ընդդիմությունը մտափոխվի, այսինքն՝ արձանագրի, որ առաջնորդելու է իր ընտրողներին դեպի խաղաղ արտահերթ ընտրություններ, ապա հարցը կարելի է ևս մեկ անգամ քննարկել։

- Տիկին Կարապետյան, վարչապետն էլ, իշխող խմբակցության պատգամավորներից շատերն էլ կարծես թե չեն մերժել, որ իշխանությունները իրենց լեգիտիմությունը վերստուգելու, վերականգնելու խնդիր ունեն պատերազմից հետո: Եթե ընտրություններ չեն անցկացվում, ուրիշ ի՞նչ ճանապարհով եք պատկերացնում այդ լեգիտիմության վերականգնումը:

- Մի շարք քաղաքական ուժեր մեզ ասում են՝ դուք ունեք լեգիտիմության խնդիր։ Մենք ասում ենք՝ դիցուք այդպես է, պատրա՞ստ եք մանդատ խնդրել ենթադրաբար հիասթափված քաղաքացիներից։ Մեծ մասը և մասնավորապես խորհրդարանական ընդդիմությունը ասում է՝ ոչ, մենք ուզում ենք ձեր ենթադրաբար գոյություն չունեցող լեգիտմությամբ մեզ դարձնեք իշխանություն։