Երրորդ փորձից. ինչպես Հայաստանի հավաքականը վերջապես գրավեց «Ռեյնպարկը»

Վերջին երեք տարվա ընթացքում Լիխտենշտեյնի հավաքականը երրորդ անգամ է որպես մրցակից բաժին հասնում Հայաստանի ընտրանուն՝ սկզբում Ազգերի լիգայում, հետո Եվրոպայի առաջնության ընտրական փուլում, հիմա էլ՝ աշխարհի առաջնության որակավորման փուլում: Ու եթե նախորդ երկու դեպքերում հավաքականը Երևանում հաղթում էր, երբեմն դժվարությամբ, երբեմն՝ առանց լուրջ խնդիրների, ապա Վադուցի «Ռեյնպարկ» ստադիոնը նախորդ երկու դեպքերում անառիկ ամրոցի պես էր; 2018թ.-ին գրանցվեց ոչ-ոքի՝ 2-2 հաշվով. Սկզբում առջևում Հայաստանի հավաքականն էր, հետո՝ հյուրերը, և Արմեն Գյուլբուդաղյանցի թիմը ստիպված էր փրկվել խաղի վերջում: 2019թ.-ին գրանցվեց 1-1 հաշիվը. դաշտի տերերը հավասարեցրին հաշիվը երկրորդ կեսում և զրկեցին Գյուլբուդաղյանցի թիմին Եվրոպայի առաջնության ուղեգիր նվաճելու շանսերից:

Երրորդ փորձից Հայաստանի հավաքականը կարողացավ գրավել «Ռեյնպարկը»: Բայց հաջողությունը հեշտ չտրվեց, «օգնեցին» նաև «ներսից»: Խոակին Կապառոսի թիմը գրոհեց 90 րոպե, 26 հարված հասցրեց մրցակցի դարպասի ուղղությամբ, բայց հաղթեց մրցակցի ինքնագոլի շնորհիվ, որը խփվեց 83-րդ րոպեին:

Կապառոսը Հենրիխ Մխիթարյանի և Արշակ Կորյանի բացակայության պայմաններում այս խաղի համար ընտրել էր դասական՝ 4-4-2 մարտավարությունը՝ առանց ենթահարձակվողի: Պաշտպանությունում ամեն ինչ կանխատեսելի էր. դարպասում՝ Դավիթ Յուրչենկոն, եզրերում Կամո Հովհաննիսյանն ու Հովհաննես Համբարձումյանը, կենտրոնում՝ Վարազդատ Հարոյանն ու Անդրե Չալըշըրը: Վբեյմար Անգուլոյի բացակայությամբ հենակետային գոտում Արտակ Գրիգորյանի կողքը գործում էր Սոլոմոն Ուդոն: Հարձակման եզրերում խաղում էին Խորեն Բայրամյանն ու Տիգրան Բարսեղյանը, կենտրոնում՝ Սարգիս Ադամյանն ու Նորբերտո Բրիասկո Բալեկյանը: Մարզիչը պահեստայինների թվում էր թողել Ալեքսանդր Կարապետյանին՝ որոշելով շեշտը դնել ավելի արագ ու կոմբինացիոն խաղի վրա:

Չի կարելի ասել, որ մարզչի մտահղացումները չիրականացան: Հարձակման քառյակը՝ եզրերից ստանալով նաև Համբարձումյանի և Հովհաննիսյանի օգնությունը, բավականին լավ էր համագործակցում, և հայ ֆուտբոլիստները հաճախ էին հայտնվում հարվածային դիրքերում: Մյուս կողմից՝ չի կարելի ասել, որ հարյուր տոկոսանոց գոլային պահեր կային, բայց այդքան պահերից մեկը գոնե պետք է ավարտվեր արդյունավետ հարվածով:Դաշտի տերերը մեծ ուժեր էին կենտրոնացրել պաշտպանությունում, բայց Բայրամյանն ու Ադամյանը ոչ ստանդարտ և արագ գործողությունների շնորհիվ կարողանում էին այն ճեղքել, Բալեկյանն ու Բարսեղյանըդ դուրս չէին մնում կոմբինացիոն խաղից, բայց վերջին հարվածը կամ բարձր էր ընթանում, կամ շեղ, իսկ կտրող փոխանցումների ժամանակ հաշվենկատ էր գործում դարպասապահ Բենջամին Բյուխելը: Դրվագներից մեկում մրցավարը պարտավոր էր 11 մետրանոց նշանակել Բայրամյանի նկատմամբ կանոնները խախտելու համար, բայց 

Բյուխելը, ընդհանրապես, առանձին պատմություն է. նախորդ երկու խաղերում այս դարպասապահը բազմիցս փրկել էր թիմին վտանգավոր դրություններում, և այն, որ նրան խոցելը հեշտ չի լինելու, պարզ էր: Երկրորդ կեսում Բյուխելն աչքի ընկավ նաև մի քանի տպավորիչ փրկություններով: Բայց այս խաղում ավելի շատ ոչ թե դարպասապահն էր փայլում, այլ հայ հարձակվողների դիպուկությունն էր ընկած:

Երկրորդ կեսում Կապառոսը դաշտ դուրս բերեց Կարապետյանին՝ հանելով հենակետային կիսապաշտպաններից մեկին՝ Գրիգորյանին: Ադամյանն ու Բայրամյանը սկսեցին ավելի խորքից գործել, Բալեկյանը տեղափոխվեց եզր: Եզրերից փոխանցումները հաճախ էին տուգանային հրապարակում հասնում Կարապետանին, բայց գլխով հարվածները շեղ էին: Միրանյանի դաշտ դուրս գալը նույնպես շատ բան չփոխեց. «Ուրարտուի» հարձակվողը աչքի ընկավ միայն մեկ դրվագում, երբ սուր փոխանցում կատարեց Կարապետյանի ուղղությամբ:

Հայ ֆուտբոլիստներն աստիճանաբար հոգնում էին, Բայրամյանին փոխարինեց Բաբայանը, Ադամյանի անցումները հազվադեպ էին դարձել, իսկ Կապառոսը չէր ցանկանում դաշտ դուրս բերել Վահան Բիչախչյանին, որը լավ հարվածների է տիրապետում տուգանային հրապարակի մատույցներից: Երբ 80-րդ րոպեին Բարսեղյանը լավ համագործակցեց Ադամյանի հետ, հարվածային դիրք դուրս եկավ, բայց փայլուն խաղաց Բյուխելը, թվաց, թե այս անգամ էլ «Ռեյնպարկը» չի ընկնելու: Բայց երեք րոպե անց Համբարձումյանի փայլուն անցումն ընդհատվեց կոպիտ խախտումով, իսկ տուգանայինի իրացումից հետո փոխարինման մտած Նոա Ֆրոմելտն առաջ անցավ Բյուխելից և գնդակն ուղարկեց սեփական դարպասը:

Հայաստանի հավաքականը իր պատմության մեջ երկրորդ անգամ մեկնարկեց հաղթանակով աշխարհի առաջնության ընտրական փուլերում, բայց խաղից հետո. Իհարկե, հարցեր մնացին: Ամենակարևորը՝ գոլային պահերի ցածր իրացումն էր: Յուրա Մովսիսյանի պես քիլլեր-հարձակվողի պակասը նկատելի է: Կարապետյանն իր խաղային ոճով և գոլային պահերի իրացումով, թերևս, ամենամոտն էր Մովսիսյանին, բայց վերջին մի քանի ամիսներին հարձակվողի արդյունավետությունն ընկել է, դա զգացվում է նաև Հայաստանի առաջնությունում: Հաջորդ երկու խաղերում գոլային հնարավորությունները այդքան շատ չեն լինելու, այնպես որ դրանց իրացումը շատ կարևոր է: Ուրախացրեցին պաշտպանների գործողությունները. նման խաղերում, երբ մրցակիցը ամբողջովին զիջում է նախաձեռնությունը, շատ կարևոր է մնալ ուշադիր և կենտրոնացած, քանի որ յուրաքանչյուր սխալ կարող է ճակատագրական լինել, ինչպես և լինում էր Լիխտենշտեյնի հետ նախորդ արտագնա խաղերում: Այս անգամ Հայաստանի հավաքականի պաշտպանական գծի խաղացողները մրցակցին ոչ մի շանս չտվեցին դարպասին մոտենալու. ոչ մի հարված Յուրչենկոյի դարպասի ուղղությամբ: Դժվար է հիշել, երբ է Հայաստանի հավաքականը նման ցուցանիշ գրանցել: Իհարկե, մրցակցի կարգը շատ ցածր էր, դաշտի տերերը առանձնապես չէին էլ մտածում գրոհելու մասին, բայց նույնիսկ խփած գոլից հետո Հայաստանի հավաքականը ոչ մի հնարավորություն չտվեց մրցակցին, հակառակը, շարունակեց ակտիվ գրոհել, երկրորդ շնչառությունը բացվեց Ադամյանի մոտ: Իհարկե, Իսլանդիայի և  Ռումինիայի հավաքականի հետ խաղերում պաշտպանության վրա շատ ավելի մեծ ճնշում կլինի:

Այժմ առջևում երկու տնային հանդիպումներ են, որոնցում, մեծ հաշվով, պարզ է դառնալու՝ ինչի համար է պայքարելու Հայաստանի հավաքականը ընտրական փուլում: Մնում է հուսալ, որ կարևոր խաղերում հայ հարձակվողների դիպուկությունը կվերադառնա: Թեև հայ ֆուտբոլասերներից ոչ ոք դժգոհ չի լինի, եթե հավաքականը հաղթի մրցակցի ինքնագոլերի շնորհիվ:

Ռաֆայել Խալաթյան