Ուժի ցուցադրություն՝ ուղղված ՌԴ-ին. քաղաքագետը՝ Պուտին-Փաշինյան հանդիպմանն ընդառաջ Ադրբեջանի զորավարժությունների մասին

Վաղը Մոսկվայում նախատեսված է ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի եւ Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինի հանդիպումը: ՀՀ վարչապետի Մոսկվա աշխատանքային այցին զուգահեռ Արբեջանում անցկացվելու է Թուրքիայի ու Ադրբեջանի կապի զորքերի համատեղ զորավարժություն։ 

Քաղաքագետ Ստեփան Գրիգորյանը վստահ է՝ այդ զորավարժություններով Թուրքիան ու Ադրբեջանն ուզում են ցույց տալ իրենց ուժը՝ առաջին հերթին ուղղված ոչ թե Հայաստանին, այլ Ռուսաստանին:

«Դա ճնշման մեխանիզմ է, ու այդ ճնշումը այս անգամ ոչ թե ուղղված է Հայաստանի դեմ, այլ առաջին հերթին Ռուսաստանի: Եվ նպատակը հետեւյալն է. քանի որ Ադրբեջանն ու Թուրքիան չեն անում այն, ինչ խոստացան Ռուսաստանին (ադրբեջանցիները խոստացան, որ կմտնեն ԵԱՏՄ, եթե Շուշին իրենց տան, Թուրքիայից սպասվում էր ՆԱՏՕ-ի դեմ քայլեր), հիմա ուժ են ցուցադրում՝ Ռուսաստանին ասելով, որ դժգոհություն չարտահայտի, դա իր դեմ կօգտագործվի: Իրենք ասում են՝ պատրաստ են պաշտպանել իրենց շահերը»,- մեզ հետ զրույցում ասաց Գրիգորյանը:

Խոսելով վաղը նախատեսված հանդիպումից, քաղաքագետն ընդգծեց, որպեսզի հասկանանք, թե ինչ ակնկալիքներ պետք է ունենանք դրանից, առաջին հերթին պետք է ճշտել՝ դրանք երկու երկրների առաջնորդների բանակցություննե՞ր են, որտեղ տարբեր հարցեր են քննարկում, թե՞ ուղղակի հանդիպում է, որի ժամանակ Պուտինն ինքն է ասելու՝ ինչը ինչպես է տեսնում եւ ինչ պետք է կատարվի:

«Դա շատ կարեւոր է, քանի որ պատերազմից հետո այդ տենդենցը ես տեսնում եմ, որ Հայաստանին թելադրում են խաղի կանոններ»,- նշեց քաղաքագետը:

Նրա կարծիքով 2 թեմա կա, որ քննարկման սեղանին վստահաբար կլինի: Առաջինը, Գրիգորյանի համոզմամբ՝ Ղարաբաղի հարցն է, երկրորդը՝ Հայաստանում սպասվող արտահերթ ընտրությունները:

«Ես հույս ունեմ՝ վարչապետը կբարձրացնի գերիների վերադարձի հարց, քանի որ ցանկացած դեպքում Ռուսաստանի ազդեցությունը կա Ադրբեջանի վրա: Միգուցե այդ հարցը Նիկոլ Փաշինյանը կբարձրացնի, որ Ռուսաստանը միջնորդի դերում ինչ-որ գործողություններ կատարի»,- ասաց նա՝ հավելելով, որ այս պահին բավարար չի համարում գերիների հարցով Հայաստանի կատարած քայլերը:

«Ե՛վ ՄԱԿ-ի համապատասխան ինստիտուտներ կան, ե՛ւ Եվրախորհրդի, ե՛ւ ԵԱՀԿ-ի շրջանակներում կարող ենք դա անել: Եթե մենք ակտիվ բարձրացնենք հարցը, այո՛, շանս կստանանք գերիների հարցը ե՛ւ լուծել, ե՛ւ ամենակարեւորը՝ դարձնել գործոն միջազգային հարաբերություններում: Հակառակ դեպքում մնում է մեկ բան՝ Պուտինի հետ հանդիպման ժամանակ բարձրացնել հարցը»,- նկատեց նա:

Գերիների հարցին զուգահեռ քաղաքագետը կարեւոր է համարում նաեւ Մինսկի խմբի աշխատանքի ակտիվացումը՝ Արցախի կարգավիճակի հարցով. «Այո՛, կա կարծիք, որ պետք չի Մինսկի խմբի հետ հույս կապել, բայց ես պնդում եմ, որ եթե Մինսկի խումբը վերականգնի իր աշխատանքները, դա մեր շահերից բխում է»: 

Այնուհետեւ խոսելով մյուս թեմայի մասին, որ իր համոզմամբ քննարկելու են Պուտինն ու Փաշինյանը, Գրիգորյանն ասաց, որ Հայաստանը ոչ մի շահագրգռություն չունի Ռուսաստանի հետ քննարկելու ընտրությունների հարցը, բայց Ռուսաստանը շահագրգռված է քննարկել: «Ու ես չեմ բացառում, որ Պուտինը կասի, թե ում են ուզում տեսնել պառլամենտում կամ ում չեն ուզում տեսնել՝ խոսքը պրոեվրոպական, պրոամերկյան, այսպես ասած պրոհայկական ուժերի մասին է»,- շարունակեց նա:

Հարցին՝ ռուսական Առաջին ալիքին տված հարցազրույցում Ռոբերտ Քոչարյանի երեկ արտահայտած միտքը, թե եթե Պուտինը չլիներ, հայկական կողմը ամբողջությամբ կկորցներ Արցախը, նախընտրական գործընթացների հետ կապ ունե՞ն, քաղաքագետը պատասխանեց.

«Ո՞նց կապ չունեն, պարզ է որ այդ բոլոր քայլերը կապված են ընտրությունների հետ: Ուզում են հաճոյանալ Ռուսաստանին, ասել՝ մենք ձեր հետ ենք, քանի որ գիտեն, Ռուսաստանի ազդեցությունը Հայաստանում մեծ է: Միայն մի օրինակ բերեմ, որ հասկանաք՝ ինչքան մեծ է Ռուսաստանի ազդեցությունը Հայաստանում: Վլադիմիր Պուտինը պատերազմից հետո հստակ ասաց, որ ոչ միայն Ղարաբաղի 7 տարածքները,  նաեւ բուն Ղարաբաղն է Ադրբեջանինը: Ու դուք տեսա՞ք այստեղ ինչ-որ մեծ շարժում, քննադատություններ: Նույնիսկ ԱԺ  3 խմբակցությունները ոչ մի հայտարարություն չարեցին: Այո, միգուցե եթե առանձին հարցնես, բոլորը կասեն՝ Արցախը մերն է, բայց Պուտինը ասաց Ադրբեջանինն է, բոլորը լռեցին: Ահա ՌԴ այս դերը հասկանալով է, որ տարբեր ալիքաների ինտերվյու են տալիս, ի օգուտ Ռուսաստանի բաներ են ասում..Իմ կարծիքն այն է, որ Հայաստանը պետք է շարժվի իր շահերով, հայ ժողովրդի եւ հայ հասարակության շահերով: Հիմա մարդիկ ուզում են հաճոյանալ, թող հաճոյանան, իրենց իրավունքն է»: