Քանի որ բաց տեսարաններ կան, շատ ծնողներ կարող են վատ արձագանքել. նոր ձևաչափով ներկայացումն ու դերասանների անկեղծ զրույցը

Հուլիսի 22-ին Երեւանի Կոնստանտին Ստանիսլավսկու անվան ռուսական դրամատիկական թատրոնում պրեմիերա էր, սակայն ներկայացումը թատրոնինը չէր. Ռուսական դրամատիկականն իր փոքր բեմում հյուրընկալել էր 48 տարեկան, բայց մինչեւ օրս առանց սեփական շենքի գործող Մնջախաղի պետական թատրոնին:

Արդիական, բայց ինչ-որ տեղ չարչրկված թեման մեր առօրյայի անբաժան մաս դարձած ինտերնետ կապի մասին է. ներկայացումը կոչվում է «Օֆլայն»: Հեռախոսների եւ առհասարակ համացանցի ազդեցության, հաճախ մեր հոգեկերտվածքի վրա դրանց ներգործության մասին բեմում պատմում էին երիտասարդ դերասանուհի Լուիզա Մելքոնյանն ու դերասան Կարեն Խաչատրյանը:

Դերասաններն իրենց առջեւ դրված խնդիրը հանդիսատեսին փորձեցին հասցնել ժեստերի, գրոտեսկային եւ պարային շարժումների միջոցով՝ գործողությանը մասնակից դարձնելով մարմնի ամեն մի բջիջը:

Զույգը համադրել ու հակասությունների ամբողջական արտահայտման զուգահեռներ էր անցկացրել նախկինում մեր ապրելակերպի ու ներկայի միջեւ. շատերիս ծանոթ ու գրեթե մոռացության մատնված մանկության խաղերից դրվագներ, խոսակցություններ, դրան զուգահեռ կախվածություն առօրյայի անբաժան մաս կազմող հեռախոսից եւ դրա ազդեցության հետեւանքով նյարդային ու զավեշտալի թվացող վարքագծի դրսեւորում: Իրոնիայով ու կտրուկ անցումներով ցույց էր տրված հեռախոսների հանդեպ մարդկանց հիվանդագին կախվածությունն ու փոքրիկ քառակուսի գործիքի մեզ՝ իրականությունից կտրելու, ասել է թե գերբնական ուժը:

40 րոպե տեւողությամբ փսիխոդրամայում նաեւ առանձնակի շեշտադրությամբ ներկայացվում էր այն, որ, անդադար օնլայն լինելով, մարդիկ չեն նկատում ամենակարեւորը. նրանք օրըստօրե կորցնում են իրար զգալու հատկությունը: Ներկայացման հերոսները փորձում էին ցույց տալ, թե որքան վտանգավոր կարող է լինել անկենդան շփման քառակուսում հայտնվելն ու փնտրում դեպի իրական կյանք եւ էմոցիաներ տանող ելքեր:

Ներկայացման ավարտին դերասանները նկարվեցին հանդիսատեսի հետ, սելֆիներ արեցին՝ ժպիտներ պարգեւելով իրենց խաղը դիտողներին:

Այս ձեւաչափով խաղն ու թեմայի նման մեկնաբանությունն անչափ դուր էր եկել հանդիսատեսին: Ներկայացումը հավանել էր նաեւ Մնջախաղի թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար Ժիրայր Դադասյանը:

Դերասաններ Կարեն Խաչատրյանն ու Լուիզա Մելքոնյանը «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում ասացին, որ ներկայացմանը անգամ մեկ ամիս էլ չէին պատրաստվել:

Կարեն Խաչատրյանի խոսքով՝ եթե անցումները շատ նուրբ անեին, ապա գուցե այնքան էլ լավ չհասկացվեր: Ներկայացումը 16+ է, Կարենն անկեղծացավ՝ շատ կուզեր՝ ներկա լինեին նաեւ դեռահասները, որոնց համար նույնպես կարևոր մեսիջներ ուներ փոխանցելու «Օֆլայնը»: Քանի որ մի փոքր ազատ, բաց տեսարաններ կան, մտավախություն կար, որ շատ ծնողներ կարող էին վատ արձագանքել, որն էլ պատճառ դառնար, որ նրանք ի վնաս թատրոնի խոսեին: Մեր հայերի մտածողությունը իմանալով՝ ենթադրվում է, որ կարող էին լինել որոշակի արձագանքներ, օրինակ՝ ասեին՝ վա՜յ, մարմնագույն ներքնազգեստներով, բեմի վրա...: Բայց եթե որեւէ ծնող որոշի, որ իր երեխային պիտի բերի, ես խնդիր չեմ տեսնում»,- ասաց նա:

Կարենը նկատեց՝ ժամանակակից սուր թեմաներ իրենք հաճախ են վերցնում ու փորձում դրա շուրջ աշխատել, բայց չեն կենտրոնանում, թե հանդիսատեսն ինչպես կարձագանքի. «Լաբորատորիայի նման ենք անում, աշխատում մեզ հուզող կամ հետաքրքրող թեմայի շուրջ, ներկայացնում ու առաջ անցնում: Կարող է ամբողջ եթերաշրջանից ընդամենը 2 հոգի ազդվի մեր ներկայացումից: Մի լավ խոսք կա, եթե ուզում ես աշխարհը երջանկանա, բարիանա, սկսիր քո ընտանիքից: Դրա համար, եթե մի հոգի էլ լինի, որի մոտ մեր ասելիքը տեղ կհասնի, ուրեմն արդեն ինչ-որ բան արել ենք: Չնայած էլի եմ ասում՝ մենք մեր առջեւ նման խնդիր չենք դնում»:

Դերասանները նաեւ անկեղծացան՝ նման ներկայացումների դեպքում հաճախ վախ կա պրոցեսից դուրս գալու, մի պահ շեղվելու. «Մենք նման քննարկումներ շատ ենք ունեցել, բայց գտել ենք մեր տարբերակը: Կարող է անգամ դահլիճում այնպիսի մարդ գա, որ հատուկ եկել է՝ խանգարելու, կամ լինի մարդ, որը վատ աուրա ունի: Տվյալ պարագայում մեր կարեւոր անելիքն է ոչինչ չվերցնել դահլիճից»:

Հարցին, թե ինչպե՞ս են բացասական աուրայից զերծ մնում, դերասանն ասաց. «Ես նայում եմ ձեզ, բայց ձեզ չեմ տեսնում. կենտրոնանում եմ ներքինիս վրա: Հայելային էֆեկտի նման մի բան է. հայելուն ես նայում՝ էներգիադ տալիս ես, փակում ես՝ այն մնում է քո մեջ: Իսկ էս դեպքում քո հայելին հանդիսատեսն է. պետք է նրան քեզ մոտ փակես, որպեսզի մտնես ներս»:

Մեզ հետ խոսելու ընթացքում էլ դերասանները դեռեւս շնչակտուր ու էներգիայով լեցուն էին: Հետաքրքրվեցինք՝ առավել հոգնածություն են զգում փորձերի՞ց հետո, թե՞ ներկայացումներից, դերասաններն ասացին. «1 ժամ կամ ավելի քիչ տեւողությամբ ներկայացումից հետո ավելի շատ ես հոգնում, քան ժամեր տեւած փորձերից: Հանդիսատեսի ներկայությունը, ինչքան էլ շատ էներգիա է տալիս, այնքան քեզնից տանում է»:

Ներկայացման բեմադրիչ Արսեն Խաչատրյանն էլ «Հայկական ժամանակի» հետ զրույցում ասաց, որ ներկայացումը հաջողված է համարում: «Թեման այնպիսին էր, որ շատ-շատ կարելի էր խորանալ, բայց այս ժանրի մեջ փորձել են մնալ խաղարկային. պարզապես խաղալ ու հաճույք ստանալ դրանից: Ինչքան կարողացանք, փորձեցինք ազնիվ լինել: Այստեղ դա էլ ամենակարեւոր պայմաններից էր»:

Հարցին՝ հե՞շտ էր դերասանների հետ աշխատելը, ռեժիսորն ասաց. «Երբ ամբիցիաներդ կողքի ես դնում, գործը հեշտանում է: Ամեն մեկս փորձում էինք մեր ամբիցիաները սպանել, չօգտագործել: Իհարկե, եղել են նաեւ որոշակի անհամաձայնություններ, կռիվներ, բայց ես առանց դրանց էլ չեմ պատկերացնում»: Ռեժիսորը նաեւ նկատեց՝ սյուժետային իմաստով փորձել է վերցնել հստակ մի գիծ ու այն տեղ հասցնել մինչեւ վերջ՝ միեւնույն ժամանակ դերասաններին տալով բավականին ազատություն՝ միասին ստեղծագործելու: