Ուզում ենք՝ ուսանողը Երևանում սովորի, բայց իր մարզը զարգացնի. մի խումբ ուսանողներ «Ուսանողի տուն» են հիմնել ու բնակվում

Հայաստանում տեղի ունեցած «100 գաղափար ԱՊՀ-ի համար» երիտասարդական միջազգային մրցույթին սոցիալական ծրագրի անվանակարգով հաղթող է ճանաչվել «Ուսանողի տուն» ծրագիրը: Այն գործում է «Հզոր միտք» հասարակական կազմակերպության ներքո և ունի երկու գլխավոր նպատակ:

Դիանա Գալստյանը ծրագրի առաջին անդամներից է: Նրա հետ միասին «Ուսանողի տանը» բնակվում են 16 ուսանողներ, որոնք համալսարանական կրթությունը համատեղում են ոչ ֆորմալ կրթության հետ:

Դիանայի հետ մեր զրույցը՝ ստորև.

- Դիանա, ծրագրի գաղափարան ինչպե՞ս առաջացավ: Ո՞րն է նպատակը:

- «Ուսանողի տուն» ծրագիրը հիմնականում երկու գաղափար ունի՝ առաջինը՝ համայնքների համաչափ զարգացումն է, երկրորդը՝ գրագետ ուսանողների կրթությունը: Ծրագրի գաղափարը ի սկզբանե առաջացել է մեր ղեկավար Մհեր Մկրտչյանի մոտ, ծրագրի համահիմնադիրներն են նա և Ծովինար Սարգսյանը: Մենք հասկացել ենք, որ մարզերի երեխաները, գալով Երևան, մնում են այնտեղ ու աշխատանք գտնում և չեն վերադառնում իրենց բնակավայրերը, դրա համար ծրագրի համահիմնադիրները ստեղծել են  «Ուսանողի տուն»-ը, որտեղ մի քանի ուսանողներ կարող են բնակվել մի տան մեջ և միասին կրթվել: Առաջին մասնաճյուղը Երևանում է: Նախատեսվում է մնացած շրջաններում էլ անել, որտեղ կան համալսարաններ: Այսինքն՝ սա մի հարթակ է, որտեղ ուսանողները կարող են սովորելու ընթացքում ապրել իրար հետ, ստանալ նաև ոչ ֆորմալ կրթություն: Բայց սա նման չէ հանրակացարանի կամ հանրակրթարանի: 

- Երբվանի՞ց է այն գործում: Ընդունվելու համար ինչպե՞ս կարող են դիմել:

- Մեկուկես ամիս է, ինչ գործում ենք: 9 աղջիկ և 7 տղա ենք: Բոլորս սովորում ենք համալսարանում՝ ԵՊՀ-ում, Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանում, Վ. Բրյուսովի անվան պետական լեզվահասարակագիտական համալսարանում: Կիսում ենք նույն բնակության վայրը, բայց տարբեր համայնքներից ենք: Մեզ կարող են դիմել օնլայն հարթակի միջոցով, որտեղ ուսանողը լրացնում է հայտադիմումը: 20 հարց է ընդամենը լրացնում, հետո սպասում է, որ իրեն պատասխան՝ անցե՞լ է երկրորդ փուլ, թե՞ ոչ: Հաջորդ փուլն արդեն օֆլայն հարցաթերթիկ է, երրորդ փուլում՝ հարցազրույց տնօրենության հետ: Ի սկզբանե մեզ դիմել էր 130 ուսանող, բայց նրանցից միայն 16-ը ընդունվեցին:

- Հատուկ պահանջներ կա՞ն, թե որ ուսանողները կարող են դիմել ձեզ:

- Իհարկե, պահանջվում են մի քանի արժանիքներ. շփման մեջ պետք է ակտիվ լինեն, առաջնորդական որոշակի արժանիքներ ունենան: Պետք է նպատակասլաց լինեն, հայրենասեր: Եթե հայրենասեր չլինեն, մեզ կարող են չդիմել, քանի որ մեզ մոտ առաջին պայմանը դա է: Պետք է բնակվեն մայրաքաղաք Երևանից առնվազն 60 կմ հեռավորության վրա: Հետո կարևոր պայման է, որ մեզ մոտ բնակվելուց հետո վերադառնան մարզեր՝ իրենց բնակավայրերը զարգացնելու համար: Մենք մի շարք միջոցառումներ ենք անում, որպեսզի խթանենք երիտասարդ ուսանողներին, որ ցանկանան վերադառնալ իրենց բնակավայրերը:

- Քանի՞ ուսանող կարող է դիմել ձեզ, և ինչպե՞ս եք կազմակերպել տան կահավորումը:

- Երկհարկանի տան մեջ ենք բոլորս բնակվում: Շինարարությունը, տան կահավորումը արվել է ծրագիրը ֆինանսավորող անհատների, տարբեր կազմակերպությունների և կամավորների միջոցով: Շենքը 50 ուսանողի համար է, սակայն ունենք այլ դասընթացներ, սեմինարներ, որոնց կարող են մասնակցել նաև այն ուսանողները, որոնք մեր տան անդամը չեն: Կարող են մեզ դիմել, և մենք նրանց համար դիմում կներկայացնենք տնօրինությանը, ըստ դրա՝ իրենք կկարողանան մասնակցել մեր դասընթացներին: Այդ առումով 100 հոգու համար ազատ տեղ ունենք: Բոլոր պայմանները կան, ընդարձակ խոհանոց ունենք, 19 սենյակ, հետագայում սենյակները կավելացնենք, գրադարան ունենք, համատեղ աշխատանքի համար նախատեսված սենյակներ:

- Իսկ ի՞նչ նախագծեր, դասընթացներ եք կազմակերպում:

- Մոտիվացիոն բնույթի դասընթացներ ենք կազմակերպում, ֆիլմերի դիտում, աշխարհայացք ենք լայնացնում, արշավներ կազմակերպում: Օրինակ՝ Արագածոտնի Արտենի գյուղ էինք գնացել արշավի, խաղեր ենք կազմակերպել: Համալսարանում ստացած կրթությունը համատեղում ենք մեր ուսանողի տան դասերի հետ: Մեկը մյուսին չեն խանգարում, այլ օգնում են: Մենք սովորում ենք նաև ժամանակի կառավարում, որը հզոր զենք է:

- Տան առաջին անդամների համար մթնոլորտն ինչպիսի՞ն էր:

- Թիմը, թիմային աշխատանքը շատ կարևոր բաղադրիչ են: Մեր մթնոլորտն այնքան հաճելի էր, որ առաջին օրից էլ մի ընտանիքի պես էինք մեզ զգում: Մեր համատեղ կեցության առավելություններից մեկն այն է, որ կիսվում ենք իրար հետ: Օրինակ՝ ես սովորում եմ ԵՊՀ միջազգային հարաբերություններ ֆակուլտետում, գալիս եմ տուն ու դաս անելիս հետաքրքրիր հոդված եմ կարդում, որոշում եմ դա կիսվել իմ ընկերների հետ: Առհասարակ, գիտելիքների իմացության փոխանակումը տանում է ակտիվ շփման, ինչը շատ կարևոր է:

- Ձեր թիմի անդամ ու տան բնակիչ դառնալն անվճա՞ր է:

- Ֆինանսական քիչ մուծում ենք կատարում՝ կոմունալ ծառայությունների համար: Տանը աշխատողներ ունենք, պահակ ունենք, մաքրուհիներ, ինտերնետային ծառայության համար պետք է վճարենք: Մեր թիմի անդամ դարձած ուսանողները և մենք ամեն ամիս 38-40 հազար դրամ ենք վճարում: Այսինքն՝ մեկ անձը ամիսն այդքան է վճարում, դրանից որոշակի տոկոս հատկացնում ենք «Ուսանողի տան» ֆոնդին, որն էլի օգտագործվում է մեր խնդիրների համար: Ընդունվելուց մեկ ամիս հետո վճարումը կատարում ենք, բայց ուսանողը ընդունվելուց հետո կարող է գալ, մնալ մի քանի օր, եթե չի հարմարվում, գնալ տնից: «Ուսանողի տան» ֆոնդում կուտակված միջոցներով, օրինակ, կարող ենք վճարել այն ուսանողի վարձավճարը, որը այդ ամիս չի կարողանում վճարում կատարել: Այսինքն՝ նպատակաուղղված ենք ծախսում գումարը:

- Մասնակցեցիք «100 գաղափար ԱՊՀ-ի համար» մրցույթին, և սոցիալական անվանակարգում հաղթեց ձեր ծրագիրը: Ի՞նչ տվեց ձեզ այն:

- Մինչ դա, մասնակցեցինք «100 գաղափար Հայաստանի համար» մրցույթին, որտեղ նույնպես հաղթեցինք և ԿԳՄՍ նախարարության կողմից հովանավորություն ստացանք ու մասնակցեցինք «100 գաղափար ԱՊՀ-ի համար» մրցույթին: Մենք կարևորում ենք մրցույթի արդյունքում ձեռք բերած մեր կապերն ու նոր ծանոթությունները, ընկերները: Մեզ համար դա շատ կարևոր է: Մենք ուզում ենք, որ ծրագրի մասին բոլորն իմանան, քանի որ արդյունքը հրաշալի է լինելու:

Մերի Խաչատրյան