20 տարեկանում սպանեց իրեն բռնաբարողին, բայց դրա համար պատասխանատվություն չկրեց. տեղի ունեցավ «Բանտարկյալի» պրեմիերան

20 տարեկան էր, երբ սպանեց իրեն բռնաբարող տղամարդուն, սակայն այդ սպանության համար ոչ թե ինքը պատասխանատվություն կրեց, այլ ամուսինը՝ ինքնակամ հանձնվելով ոստիկանություն:

10 տարի անց արդեն հասուն Աննան փորձում էր կյանքը շարունակել համաներմամբ ազատված ամուսնու՝ Ալբերտի հետ, սակայն ոչինչ այլեւս առաջվանը չէր ու չէր կարող լինել:

Թվում էր՝ ամեն ինչ պիտի անցյալում մնար, եւ հասուն ու կայացած կինն ապրելու նոր հնարավորությունը բաց չթողներ, բայց օր օրի նրա կյանքն ավելի էր բարդանում: Աննան դժվարանում էր հաղթահարել սեփական վախերն ու ազատվել մեղքի զգացումից՝ իմանալով, որ իր սպանած տղամարդը մանկատանը փոքր տարիքի տղա ունի:

Այսօր Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական թատրոնում պրեմիերա էր՝ տարբերվող եւ հագեցած ժամանակակից լուծումներով: Ռեժիսոր Միքայել Աբրահամյանի բեմադրած երկու գործողությամբ դրամա ժանրի ներկայացումը կոչվում է «Բանտարկյալը»:

«Բանտարկյալը» մարդու հոգու եւ մտքի բանտարկության մասին է, հոգու մերկ եւ անպաշտպան լինելու մասին: Եվ ինչպես ներկայացման ավարտին բեմադրող ռեժիսոր Միքայել Աբրահամյանն ասաց՝ այն մասին է, թե մեր հասարակության մեջ ինչքան շատ են արատավոր կարծրատիպերն ու սահմանափակումները:

«Բանտարկյալ»-ում ներկայացված էր՝ ինչպես կարող են հանգամանքները մարդուն ստիպել, որ հոգին մերկանա, ու անհատը կանգնի ինքնասահմանափակման առաջ, հրաժարվի այն ամենից, ինչը թվում է՝ ընդունված կյանքի բնականոն ընթացքն է ապահովելու:

Ռեժիոսորը փորձել էր մեկ ներկայացմամբ խոսել ու վեր հանել մի քանի խորքային խնդիրներ, իրավիճակներ, որում կարող է հայտնվել մեզնից յուրաքանչյուրը, կամ մեր շրջապատի մարդիկ: Ցույց էր տրված այն մարդկանց ինտեգրումը հասարակությունում, ովքեր երկար տարիներ բանտարկված լինելուց հետո հայտնվում են ազատության մեջ:

Ներկայացվում էր հայ իրականությունում կնոջ՝ բարձունքների հասնելն ու հասարակության արձագանքը: Ենթատեքստերով հասկացվում ու ներկայացվում էր հոգեւոր սահմանափակումը. երբ մարդ ծնվում է, նա մերկ է, առանց հագուստի, առանց արդուզարդի եւ առանց քողարկող որեւէ տարրի: Ներկայացվում էր մի կողմից մարդու՝ հագուստից ազատման ձեւով, մյուս կողմից էլ պարտադիր եկեղեցական հագուստ կրելու եւ աշխարհիկ կյանքից կտրված լինելու նրբությունները:

Բեմահարթակն ամբողջացված էր թափանցիկ պտտվող խորանարդի մեջ, որը խորհրդանշում էր անձի սահմանափակումը: Ներկայացման մեջ հերոսներից յուրաքանչյուրի համար սահամանափակումները տարբեր էին. մեկի համար բանտախուցն էր, մյուսի համար՝ մանկատունը, աշխատավայրը, իսկ մեկ ուրիշի համար՝ եկեղեցին:

Գործողությունները տեղի էին ունենում Կոմիտասի եւ Վիվալդիի հնչյունների ներքո. թավջութակի կենդանի նվագն ամբողջացնում էր ներկայացվածը՝ արտասովոր հոգեւոր դաշտ ստեղծելով:

Իսկ խորանարդը ձեւափոխվող հատակ ուներ: Տպավորություն էր, թե բեմի վրա փոփոխվող տարվա եղանականերն ու փոփոխվող կլիման իրական են. ձմեռ էր, քամի, հետո գարուն եկավ եւ, ի վերջո, սառցակալած առուն սկսեց հոսել...: Հետո բեմում անձրեւ տեղաց: Իսկ վերջին տեսարանի ժամանակ հանդիսատեսին բաժակներով գինի հյուրասիրվեց. սա նշան էր հոգեւոր մաս դարձնելու, այլ ոչ թե արբեցումի:

Ներկայացման ավարտին խոսելով վիզուալ լուծումների մասին՝ Միքայել Աբրահամյանն ասաց. «Թատերարվեստում վիզուալ լուծումները նորություն չեն, պարզապես հայ թատրոնում դրանք չենք հանդիպում»:

Ռեժիսորը հայտնեց, որ ընդամենը 1 անգամ են հնարավորություն ունեցել բեմում փորձ անելու:

«Հայաստանում պայմաններն այնպիսին են, որ երբ մարդ որոշում է ինչ-որ լավ բան անի, ամեն տեղ խոչընդոտներ են առաջ գալիս: Ես էլ որպես դասախոս փորձում եմ իմ ուսանողների համար օրինակ լինել, որ անկախ բարդություններից, հնարավոր է հասնել նպատակիդ, եթե դու իսկապես ուզում ես: Գումարային առումով մեկ փորձն արժե նույնքան, որքան ելույթավճարը, իսկ մենք դրան այնքան էլ պատրաստ չենք»,- ասաց նա:

«Բանտարկյալը» պիեսը Միքայելը գրել է դեռ 3 տարի առաջ: Նա նշեց, որ ժամանկի հետ որոշակի փոփոխությունների է ենթարկել: «Դերասանները քաստինգով են ընտրվել, մասնակցության 140 հայտ էր: Արդյունքում իրենց դերասական խաղով շատ արագ հասկացանք՝ ով կարող է դառնալ Աննա, ով՝ Ալբերտ»: